Korespondencja z Roland Garros: Allez Ursula
Rozpoczął się turniej główny Rolanda Garrosa 2013. W akcji od samego początku największe gwiazdy m.in. Roger Federer i Serena Williams oraz wielu innych naprawdę dobrych i ciekawych zawodników. Czasem trzeba podjąć decyzję, który mecz obejrzeć, a który z bólem serca odpuścić. Niejednokrotnie nie ma fizycznej możliwości śledzenia obu. Sympatyków tenisa w Polsce najbardziej interesował ostatni mecz na korcie Suzanne Lenglen. Pojedynek pomiędzy drugą rakietą kobiecego tenisa w Polsce, Urszulą Radwańską, a siedmiokrotną zwyciężczynią turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, Venus Williams.
Serena Williams jest główna faworytkę do zwycięstwa w każdym turnieju, w którym bierze udział. Nie inaczej jest w tegorocznej edycji Roland Garros. Pomimo tego, niektórzy zastanawiali się czy koszmar, który w zeszłym roku Amerykanka przeżyła w pierwszej rundzie w Paryżu, może się powtórzyć. Serena postanowiła wszystkie spekulacje uciąć bardzo szybko. Boleśnie przekonała się o tym Gruzinka Anna Tatishvili, która w meczu przeciwko swojej dużo bardziej utytułowanej rywalce ugrała zaledwie jednego gema.
Po młodszej z sióstr Williams na korcie Phillipa Chatrier’a pojawił się szwajcarski maestro. Jego przeciwnik Pablo Carreno-Busta przed meczem nie był znany szerszej publiczności, ale to nie znaczy, że w tenisa grać nie potrafi. Ten hiszpański 22-latek na zawodowych kortach radzi sobie całkiem nieźle. W tym roku w turniejach niższej rangi może się pochwalić bilansem 39 wygranych przy tylko jednej porażce. Wziął również udział w kilka imprezach ATP. W turnieju Portugalii potrafił pokonać takich zawodników jak Julien Benneteau, David Goffin i Fabio Fognini. W półfinale tej samej imprezy urwał seta Stanislawowi Wawrince. Carreno-Busta zaprezentował się całkiem nieźle, ale na Federera było to stanowczo za mało. Roger nie był tak bezwzględny jak Serena, ale swojego przeciwnika pokonał pewnie. W tym samym czasie na korcie Suzanne Lenglen faworyt publiczności Gilles Simon w dramatycznych okolicznościach, po pięciosetowe batalii pokonał Australijczyka Lleytona Hewitta. Francuz w decydującej partii prowadził już 5:0, ale Hewitt jeszcze raz pokazał, że serce do gry ma naprawdę wielkie i wyrównał na 5:5. Jednak dwa kolejne gemy wygrał Francuz i to on cieszył się ze zwycięstwa.
Na kortach bocznych odbyło się również kilka ciekawych spotkań. Zagrały m.in. potencjalne rywalki Agnieszki Radwańskiej w drugiej rundzie, Amerykanka Mallory Burdette i Chorwatka Donna Vekić. W rodzimych krajach sympatycy tenisa wiążą z nimi spore nadzieje. W pojedynku dwóch młodych gniewnych lepsza okazała okazał się Burdette. Amerykanka weszła w mecz dużo lepiej od Chorwatki. Była bardziej agresywna, szybko rozstrzygała punkty na swoją stronę. Vekić próbowała wybijać rywalkę z rytmu podnosząc piłkę do góry, ale Mallory nie miała z tym większych problemów. Wchodziła w kort i kończyła takie piłki zarówno z forhandu jak i backhandu. Dzięki dobrej grze błyskawicznie wyszła na prowadzenie 5:0. To ją chyba trochę uśpiło, bo zaczęła popełniać proste błędy, dzięki czemu Vekić wygrała trzy gemy z rzędu. Jednak to było wszystko, na co Amerykanka pozwoliła rywalce w tej partii. Wygrała 6:3. W drugim secie młoda Chorwatka zaczęła uderzać agresywniej. Gra zrobiła się bardziej wyrównana. Burdette przełamała swoją przeciwniczkę i przy stanie 5:4 serwowała na mecz. Miała trzy piłki meczowe. Donna Vekić wszystkie obroniła i miała nawet dwie szanse na przełamanie. Ameryka nie dała jednak odebrać sobie serwisu i zamknęła partię 6:4. W następnej rundzie nadzieja amerykańskiego tenisa będzie miała okazję sprawdzić jak jej najgroźniejsze bronie, czyli mocny płaski forhand i niezły serwis, będą się spisywać w meczu z czwartą rakietą świata. Oczywiście jeśli Agnieszka Radwańska pokona w poniedziałek Shahar Peer.
Dla nas głównym punktem programy był pojedynek Urszuli Radwańskiej z Venus Williams. Amerykanki przedstawiać nie trzeba. To wielka mistrzyni, która najlepsze lata ma już za sobą. Teraz gra coraz rzadziej. Oszczędza zdrowie, a i tak kontuzje jej nie omijają. Dodając do tego fakt, że czerwona mączka nie należy do jej ulubionych nawierzchni, można było mieć nadzieję, że młodsza z sióstr Radwańskich powalczy o zwycięstwo w tym pojedynku.
Pierwszą rzeczą, którą należy podkreślić to to, że serwis nie odgrywał w tym meczu zbyt wielkiej roli. W pierwszym secie doszło do 10 przełamań. O losie seta zadecydował tie-break, w którym Ula prowadziła już 6-1. Venus zerwała się jednak do walki i obroniła cztery z pięciu piłek setowych. Przy ostatniej popełniła prosty błąd i pierwsza partia powędrowała na konto krakowianki. W drugim secie scenariusz podobny- dużo przełamań. Williams prowadziła już 5-3, ale Ula wyrównała na 5-5. O wyniku drugiego seta ponownie decydował tie-break, w którym Ula, tak jak w pierwszej partii, wyszła na wysokie prowadzenie 4-0. W tym momencie Amerykanka przypomniała zgromadzonym jak potrafi grać zwyciężczyni siedmiu imprez wielkoszlemowych. Wygrała siedem piłek z rzędu i drugiego seta. Ula się nie podłamała i wygrała cztery pierwsze gemy w decydującej partii. Venus co prawda utrzymała po raz pierwszy serwis, ale Polka nie pozostała jej dłużna i wyszła na prowadzenie 5:1. Wydawało się, że Venus nie ma w zanadrzu już nic, czym mogłaby odwrócić losy meczu. Była finalistka Roland Garros po raz kolejny zaskoczyła kibiców zgromadzonych na korcie im. Suzanne Lenglen. Wygrała trzy kolejne gemy i przy stanie 5:4 młodsza siostra Agnieszki po raz drugi musiała serwować po zwycięstwo. Ula zdołała wywalczyć swoją pierwszą piłkę meczową, której jednak nie wykorzystała. Przy drugiej Williams popełniła błąd i to Polka mogła cieszyć się z jednej z najcenniejszych wygranych w swojej karierze.
Polka i Amerykanka nie są teraz zawodniczkami ze ścisłej czołówki rankingu WTA, ale stworzyły widowisko godne drugiego, co do ważności kortu na obiekcie Rolanda Garrosa. Część tenisowych ekspertów powie, że to już nie ta sama Venus Williams co kiedyś, ale Amerykanka dalej lubi grać i ciągle potrafi to robić na poziomie nieosiągalnym dla wielu tenisistek. Bardzo dobrze poruszała się po korcie, skutecznie atakowała przy siatce. Walczyła do samego końca. W każdym spojrzeniu, które posyłała w stronę swojego obozu, było widać jak bardzo chce wygrać. Na pomeczowej konferencji była zadowolona ze swojej gry i z tego, że wytrzymała ponad 3-godzinny mecz. Przyznała się, że nie mogła normalnie serwować. Jej taktyką było wprowadzenie piłki do gry, co nie do końca leży w jej naturze. Nic innego jednak jej nie pozostało, bo gdy próbowała mocniej uderzać, od razu czuła ból w plecach. W żaden sposób nie umniejsza to sukcesu Uli Radwańskiej, która podczas turnieju wielkoszlemowego, na dużym korcie, na oczach całego świata po pięknej batalii pokonała wybitną postać tej dyscypliny. Dla takich chwil uprawia się sport, nie tylko tenis. Radwańska była regularna, dobrze się broniła, potrafiła skutecznie skontrować. Zagrała kilka niesamowitych dropsztów. Największe brawa należą się jej za to, że wytrzymała ten mecz do końca. Nie zwątpiła w zwycięstwo pomimo tego, że Williams naprawdę mocno na nią naciskała. Zdobyła wielu fanów m.in. małego chłopca, który po każdej akcji zachęcał ją do dalszej walki krzycząc „Allez Ursula”
Francuska publiczność, pomimo tego, że nie występowała ich rodaczka, bardzo entuzjastycznie reagowała na poczynania obu tenisistek. Sympatie podzieliły się mniej więcej po równo. Nie było słychać żadnych gwizdów, tylko oklaski i pozytywne okrzyki. Pod koniec meczu powietrze było już naprawdę rześkie, ale kibice, którzy zostali, sprawili, że atmosfera była naprawdę gorąca. Pozytywne zaskoczenie jeśli chodzi o paryską publiczność.
W poniedziałek do akcji wkracza trójka Polaków. Agnieszka Radwańska zagra pierwszy mecz na korcie Philippa Chatrier’a. Jerzy Janowicz i Michał Przysiężny zagrają ostatnie mecze na swoich kortach, odpowiednia nr 6 i 14.


