Korespondencja z Wimbledonu. Nakaz eksmisji

Artur St. Rolak, Wimbledon

W każdym turnieju zdarzają się takie mecze – szkoda, że padło na półfinał Wimbledonu. Poważna faza turnieju, a wszystkie emocje i dramaturgię da się zamknąć w jednym tiebreaku. Specjaliści od telewizyjnych skrótów zapewne pięknie to wszystko opakują i sprzedadzą z zyskiem, ale mecz Carlosa Alcaraza z Taylorem Fritzem kibice mogą zapamiętać wyłącznie z przyczyn osobistych.

Na przykład dlatego, że pierwszy raz w życiu byli na Wimbledonie i od razu trafili na Kort Centralny. Ktoś, kto marzył o tym od dziecka, nie będzie marudził, że Amerykanin nie dostroił się do poziomu rywala, który w tym roku doszedł do finału niemal z zamkniętymi oczyma. Ktoś, kto kibicuje Hiszpanowi, nawet się ucieszył, że to przedstawienie z od początku przewidywalnym zakończeniem trwało przez cztery, zamiast bardziej oczywistych trzech setów, bo nigdy nie wiadomo, kiedy znów będzie można oglądać go na żywo, a nie w telewizji.

Gdyby ktoś chciał kiedyś postawić tezę, że pierwszy gem może zdefiniować cały mecz, to na tym przykładzie da radę zrobić nawet doktorat. Fritz, który w poprzednich pięciu meczach wygrał 88 z 95 gemów serwisowych, dał się przełamać Alcarazowi jeszcze przed pierwszą zmianą stron.

Jeśli za jednostkę nadziei w układzie SI przyjmiemy kilogram, to w tiebreaku czwartego seta Hiszpan dał Amerykaninowi najwyżej uncję. Prowadził 4-1, ale chwila zapomnienia kosztowała go pięć punktów z rzędu. Fritz miał więc dwa setbole, pierwszy przy swoim serwisie. 134 mile na godzinę (prawie 216 km/h), ale po najdłuższej wymianie w tym gemie (8 odbić) punkt skończył się po stronie Fritza.

To 24. zwycięski mecz Hiszpana w ogóle i już 20. na Wimbledonie. Po 20 kwietnia Alcaraz przegrał tylko raz: towarzysko z Andy’m Murrayem na polu golfowym. – Źle bym się czuł, gdybym pokonał go w jego domu, więc pozwoliłem mu wygrać… – powiedział.

Novak Dźoković chciałby, aby jego domem został Kort Centralny Wimbledonu. Jeśli za chwilę pokona Jannika Sinnera, na żadne ustępstwa ze strony Alcaraza liczyć nie może. Hiszpan, wyciągający rękę po trzecią replikę pucharu, sam chciałby wręczyć Szwajcarowi nakaz eksmisji.

Partnerem relacji medialnych z Wimbledonu jest marka #eFortuna.