Korespondencja z Wimbledonu. Si, si, si! – Jasmine Paolini w finale

Artur Rolak, Wimbledon

Po co sobie wmawiać, że to był wielki mecz? Nie był. Dziś można było narzekać na poziom, ale jutro, a tym bardziej pojutrze po finale już nikt nie będzie wypominał Jasmine Paolini, że z Donną Vekić wygrała nie tyle ledwo-ledwo, co po prostu brzydko.

Atmosfera na trybunach początkowo była senna. Zdrzemnął się nawet liniowy, który nie zauważył autu oczywistego nawet dla widzów siedzących w ostatnich rzędach i w cieniu dachu. Zresztą kibice – parafrazując Christophera Gorringe’a (z braku miejsca odsyłam do „Skazanego na Wimbledon”) – też mieli skłonność do przysypiania. Proporcja między banalnymi błędami a „winnerami” była nieprzyzwoita i odbiegająca od standardów półfinału Wielkiego Szlema.

W przerwie pandemicznej, połączonej z leczeniem kontuzji, Vekić wymyślila sobie inny niż tenis sposób zarabiania na życie. Założyła firmę produkującą m.in. świece zapachowe, sprzedawane pod marką DNNA (cen sprawdzić na razie nie można, bo najwidoczniej ci, którzy byli po stronie Chorwatki, zablokowali serwer, próbując kupić coś sobie do domu, a jej na pocieszenie).

Vekić wcale nie musiała tego meczu przegrać, gdyby potrafiła go wygrać w dwóch setach. Mniej więcej do połowy drugiego miała przewagę, lecz mowa jej ciała zdradzała problemy zdrowotne. Z trybun widać było jedynie kłopoty z oddychaniem, natomiast kamery zwróciły uwagę nie tylko na prawe przedramię, które domagało się okładu z lodu. Większy niepokój budziły łzy szukające się ujścia.

Kto jak kto, ale Vekić wie, jak działa świeca. Zanim zgaśnie, potrafi jeszcze zachwycić gwałtownym płomieniem. Chorwatka również kilka razy podrywała się do walki, obroniła dwie piłki meczowe, lecz trzecią bardzo wyraźnie wyrzuciła w aut. Publiczność uprzejmie i ze współczuciem podziękowała jej za wysiłek.

Przed tegorocznym Wimbledonem Paolini nigdy nie wygrała meczu na trawie. Po sensacyjnym dla niej, a pamiętnym również dla nas niedawnym finale Roland Garros, trener Renzo Furlan przekonywał ją, że nawet na tej niewdzięcznej nawierzchni potrafi grać dobrze. – Odpowiadałam „si”, ale mu nie wierzyłam – wspominała po którymś z wcześniejszych pojedynków.

Dziś ma czas nacieszyć się awansem do finału, jutro będzie musiała przygotować się do niego przede wszystkim pod względem taktycznym, a pojutrze… Pojutrze po raz drugi w odstępie pięciu tygodni zagra o tytuł mistrzowski w turnieju wielkoszlemowym. Udowodniła, że jednak można…