Korespondencja z Wimbledonu. Wiele hałasu o nic

Łatwiej zagrać Hamleta niż zostać mistrzem Wimbledonu. Żeby powiedzieć „To be or not to be” w dowolnym teatrze świata wystarczy kilka lat studiów aktorskich. Wygłoszenie kwestii zwycięzcy na Korcie Centralnym wymaga umiejętności, których żadna szkoła nie daje i nawet największy talent nie gwarantuje.

Trzy dni temu poznaliśmy Olivera Tarveta, kolegę Augusta Holmgrena z tej samej uczelni. To raczej przypadek, że student i absolwent uniwersytetu w San Diego przebili się przez eliminacje i wystąpili w turnieju głównym The Championships. Droga Duńczyka, jak w porządnie napisanym dramacie, była trudniejsza i dłuższa. W pierwszych dwóch meczach w Roehampton Holmgren odrabiał stratę seta i przełamania w drugim (dopiero w rundzie finałowej gra się do trzech wygranych), a w czwartkowym pojedynku z Tomaszem Machaczem obronił trzy meczbole.

Jeśli ceny biletów do The Globe (najbardziej szekspirowskiego teatru w Londynie) i na Wimbledonie są proporcjonalne do zarobków aktorów i tenisistów, to Holmgren słusznie postawił na sport. Obejrzenie sztuki z najbardziej pośledniego miejsca kosztowałoby go 8 funtów, a bilet kupiłby wygodnie przez interny. Gdyby chciał oklaskiwać samego siebie w pierwszej, drugiej albo trzeciej rundzie The Championships, musiałby wydać 30 i jeszcze zarwać noc, aby w porę ustawić się w najsłynniejszej kolejce świata.

Holmgrenowy sen nocy letniej skończył się wraz z upałami. Został przerwany przez Alexa de Minaura, którego miejscowa publiczność i media obsadziły w roli Romea z powodu uczucia łączącego go Katie Boulter. Julia, druga rakieta Wielkiej Brytanii, odpadła w drugiej rundzie, ale to jeszcze nie powód, aby podążać za historią Szekspira. Australijczyk uznał, że już zbyt wiele hałasu o nic i w trzech konkretnych setach wyjaśnił Duńczykowi różnicę między sceną a kortem niekoniecznie centralnym.

Partnerem relacji medialnych z Wimbledonu jest marka #eFortuna.