Kubot: staram się wyłączyć z tenisowego świata

/ Michał Jaśniewicz , źródło: Korespondencja z Melbourne, foto: AFP

Marek Furjan po zwycięskim meczu Łukasza Kubota i Roberta Lindstedta, w trzeciej rundzie Australian Open, zadał kilka pytań polskiemu tenisiście.

Marek Furjan: Widzieliście, że po pierwszym secie Melo prosił o interwencję lekarza. Jak gra się, aby jak najbardziej utrudnić życie rywalowi, który odczuwa ból pleców?

Łukasz Kubot: Na tym etapie nie patrzy się na zawodników. Czasami dużo dzieje się na kortach i takie sztuczki robione są specjalnie. Koncentrowaliśmy się na swojej grze. Graliśmy dosyć dobrze do stanu 5:2 w pierwszym secie. Później zaczęły się schody i przegraliśmy seta. Dziś nie chodziło o tenis, tylko o grę mentalną. Melo nie grał na tym poziomie co zazwyczaj, ale mimo wszystko graliśmy z czwartą parą turnieju. Uważam, że najlepszym zawodnikiem był dziś na korcie Ivan Dodig, który bardzo dobrze serwował i returnował, a do tego wywierał presję przy naszym podaniu. Mimo wszystko udało nam się wygrać i bardzo nas to cieszy.

Robert Lindstedt nie miał dziś najlepszego dnia. Próbowałeś podnieść go na duchu i dodatkowo motywować w rozmowach między gemami, czy jest to tak dojrzały zawodnik, że jest w stanie sam wrócić do dobrej gry?
Robert jest na tyle doświadczonym zawodnikiem, że czekaliśmy na swój moment. Przegrywając pierwszego seta pomimo prowadzenia 5:2 wiele osób by się załamało. Ważny był początek drugiej partii, cieszę się, że w drugim gemie udało mi się świetnie zareturnować. To był przełomowy moment, dzięki któremu wróciliśmy do meczu.

W dziewiątym deblowym występie w Melbourne, Lindstedt dopiero po raz drugi zdołał dotrzeć dalej niż do drugiej rundy. Czy na treningach marudził Ci coś na temat nawierzchni?
Na takim etapie nie szuka się żadnych wymówek. Robert jest jednym z najbardziej profesjonalnych zawodników. Spędza dużo czasu na korcie, dba o swoje zdrowie. Jeżeli dajesz z siebie maksimum, to wynik do Ciebie wróci. Przez swoją walkę i treningi Robert pokazuje, że trzy finały Wimbledonu to nie był w jego wykonaniu przypadek. Uważam, że kombinacja Lindstedt/Kubot ma swoje plusy. Minusy też, bo dziś popełniliśmy kilka prostych błędów. To dopiero nasz drugi turniej w tym roku. Zawsze staram się dopasować do zawodnika, z którym gram. Robert fantastycznie serwuje, a ja swoim returnem staram się wywierać presję. Gramy tu na przewagi, więc mecze są odrobinę dłuższe. Jesteśmy w ćwierćfinale turnieju wielkoszlemowego. To duży sukces, ale apetyt rośnie w miarę jedzenia. Musimy zostać na ziemi i myśleć o następnym meczu.

Na rozpisce treningów widziałem któregoś dnia trzy nazwiska: Kubot, Lindstedt i Bjorkman. Dziewięciokrotny triumfator wielkoszlemowych turniejów był też na trybunach podczas Waszego meczu. Jak przebiega Wasza współpraca?
Jonas Bjorkman jest dla mnie legendą, przed którą chylę czoła. Zawsze imponował mi swoim profesjonalnym podejściem do singla i debla. Jest to zawodnik, który wygrał wszystkie turnieje Wielkiego Szlema. W tym tygodniu nam pomaga, zawsze przychodzi na treningi z Robertem. Podczas każdego treningu słucham i uczę się wielu rzeczy. Jest to dla mnie duży bodziec i zaszczyt. Mam nadzieję, że jego rady pozwolą nam na zrobienie tu dużej niespodzianki.

W środę rozegracie swój ćwierćfinałowy mecz. Rywalami są Maks Mirnyj i Michaił Jużny. Co powiesz o tej parze?
Kombinacja wybuchowa. Maks tworzył kiedyś znakomitą parę ze wspomnianym Bjorkmanem [5 finałów wielkoszlemowych – MF]. Mam nadzieję, że przed meczem dowiemy się czegoś ciekawego na temat Białorusina od Jonasa. Jużnego nie trzeba przedstawiać, to piętnasta rakieta świata, dwukrotny półfinalista US Open. Najważniejszy będzie początek naszego spotkania, abyśmy nie pozwolili na to, aby rywale prowadzili grę. Będziemy musieli wyeliminować grę z głębi kortu Jużnego, bo z bekhendu potrafi zagrać fantastyczne rzeczy. Wierzę, że to będzie bardzo dobre spotkanie.

Po meczu Polska-Białoruś w Pucharze Davisa, Mirnyj mówił mi, że najlepiej wspomina wspólne występy deblowe z Patem Rafterem. Z jakim zawodnikiem Ty chciałbyś przeżyć wspólne chwile po jednej stronie siatki?
Chyba też bym się zgłosił do Raftera. Albo do Jewgienija Kafielnikowa, czy Jonasa Bjorkmana. To byli zawodnicy, którzy w latach dziewięćdziesiątych returnowali najlepiej w całym Tourze. Miałem nawet taką konwersację z Jonasem i pytałem kto miał w tamtych czasach najlepszy return. Śmiał się i odpowiedział: Kafielnokow, bo miał taką „wrzutę” z bekhendu. Zgadzam się z nim. Rafter z kolei, z jego kickiem, z jego poezją to jak to mówię „Pan Zawodnik Osobowość”. Gdybym miał wybierać, wymieniłbym te trzy nazwiska.

Lubisz wyciszyć się jak nikt inny. Jak spędzasz w Melbourne wolny czas?
Staram się wyłączyć z tenisowego świata. Jadę do hotelu, albo do miasta. Spędzam czas sam, albo ze znajomymi, których w Australii mam bardzo dużo. Nie myślę o tenisie, ale jak tylko przebudzę się w dniu meczu, pojawia się adrenalina i myślę jak zagrać, jak się przygotować. Nie oglądam tenisa tyle co kiedyś, teraz stawiam na polskie komedie.