Melbourne: wzloty i upadki w ćwierćfinałowym hicie
Przez półtora seta Nikołaj Dawydienko rozgrywał prawdopodobnie najlepszą partię w swoim życiu, a potem z nieba trafił do piekła. Kolejna godzina, w ciągu której przegrał 13 gemów z rzędu, była dla odmiany jedną z jego najgorszych w karierze. Wszystko rozstrzygnęło się w pasjonującej końcówce czwartego seta, po której Federer odetchnął z ulgą, osiągając 23. kolejny półfinał Wielkiego Szlema po pokonaniu Rosjanina 2:6, 6:3, 6:0, 7:5. Jego następnym rywalem będzie Jo-Wilfried Tsonga.
Ciężko wymyśleć lepszy i bardziej zaskakujący tenisowy scenariusz niż ten, który stworzyli w ćwierćfinale Australian Open Roger Federer i Nikołaj Dawydienko. Mecz, zapowiadany jako wielki hit, nie rozczarował, a obaj tenisiści postarali się o to, aby kibicom wielokrotnie mocniej zabiło serce. W trwającym dwie i pół godziny pojedynku mieliśmy wszystko ze zdecydowaną przewagą ogromnych emocji. A przecież to w sporcie jest najważniejsze…
„Nie wiem, czy kiedykolwiek widzieliśmy tak grającego Nikołaja”, powiedział zaraz po spotkaniu Roger Federer. Chyba rzeczywiście nigdy. To, że Rosjanin od kilku miesięcy błyszczy formą, wiedzieli wszyscy, ale to, co pokazywał w przeciągu pierwszej godziny na Rod Laver Arena, mimo wszystko zadziwiało. Żwawy, skoncentrowany i naładowany pozytywną energią Dawydienko zdobywał punkt za punktem, wygrywając je efektownie i pewnie. Po linii końcowej biegał niczym gepard, popisywał się piekielnie silnymi i precyzyjnymi uderzeniami i umiejętnie przechodził ze spokojnej wymiany do ataku, czym kompletnie zaskakiwał bezradnego i przestraszonego Federera. Szwajcar od początku był potwornie spięty, czego najlepszym dowodem były liczne niewymuszone błędy. W momencie zagrania wspinał się na palce, co wielokrotnie kończyło się autem albo trafieniem ramą rakiety. Wspierające go zawsze w ciężkich momentach podanie też nijak nie chciało wpadać w karo serwisowe. Wszystkie te elementy złożyły się na szybkie 6:2, 3:1 dla Dawydienki, który miał nawet szansę na podwójne przełamanie, ale lider światowego rankingu wyszedł z opresji. I to okazało się pierwszym, ale nie ostatnim, punktem zwrotnym w tym spotkaniu…
Ni stąd ni zowąd Rosjanin stanął, nie wytrzymując tempa, jakie sam narzucił. Za ekstremalny wysiłek włożony w półtora seta zapłacił bardzo wysoką cenę. Wyczerpany do granic możliwości źle się ustawiał do uderzeń, spóźniając się do nich, co skutkowało brakiem precyzji. Wszystko zaowocowało potężną serią pomyłek. Nawet najprostsze forhendy i bekhendy, które jeszcze kilkanaście minut wcześniej kończył z zamkniętymi oczami, lądowały na autach albo w siatce. Taki rozwój wydarzeń mocno ożywił Federera i dodał mu wiary. Rozluźniony i uspokojony grał tak, jak nas do tego przez lata przyzwyczaił, zachwycając swobodą i efektownością. Przez kolejną godzinę Szwajcar demonstrował swój najlepszy tenis, a Dawydienko walczył z fizycznym kryzysem. Złożyło się to na wielkie lanie, jakie otrzymał Rosjanin, przegrywając 13 kolejnych gemów z rzędu, co z cudownego prowadzenia 6:2, 3:1 zmieniło się w piekielną rozpacz, zobrazowaną na tablicy wyników rezultatem 6:2, 3:6, 0:6, 0:2. Szwajcar był już tak rozluźniony, że popełnił kilka prostych błędów i oddał rywalowi gema, ale chwilę potem zdobył kolejnego, odskakując na 3:1.
Roger Federer nie byłby sobą, gdyby w sytuacji skrajnie prostej czegoś nie skomplikował. Będąc na idealnej drodze do zwycięstwa i mając przed sobą rywala na kolanach, pozwolił mu odżyć, czym doprowadził do pełnej dramaturgii końcówki. I to odżyć tak, że Mirka Vavriniec w pewnym momencie sprawiała wrażenie, modlącej się o zwycięstwo męża. Dawydienko znowu biegał po korcie, znowu trafiał forhendem i bekhendem i znowu wyglądał jak człowiek, który ma ochotę walczyć o wygraną. Z sielankowego stanu 3:1 w czwartym secie nagle zrobiło się 4:3 i 40:0 dla Rosjanina. I to przy podaniu Szwajcara! Wtedy jednak mistrz pokazał, dlaczego tym mistrzem jest, posyłając pięć wygrywających serwisów i uciekając spod noża, a po chwili przełamał przeciwnika. Jeśli ktoś pomyślał, że to już koniec emocji, jeszcze raz mocno się zdziwił. Podający na mecz Szwajcar znów przyprawił swoich bliskich i fanów o szybkie bicie serca, przegrywając gema mimo prowadzenia 30-0 i 40-30. Przy piłce meczowej trafił pierwszym serwisem, ale Dawydienko huknął bekhendem tak, że Federer mógł tylko patrzeć, gdzie piłka leci. Potem huknął raz jeszcze i zdobył break pointa. Przełamanie doszło do skutku, a napięcie wzrosło jeszcze bardziej. Jedenasty gem okazał się decydujący. Obaj zawodnicy, którzy oprócz tego, że walczyli ze sobą, to walczyli także z własnymi nerwami, toczyli zaciętą bitwę na przewagi. Po pięciu równowagach szalę na swoją korzyść przechylił Federer i tym razem szansy na skończenie meczu nie wypuścił.
Wiele emocji dostarczyli też kibicom Novak Djoković i Jo-Wilfried Tsonga. Po prawie czterogodzinnej batalii do półfinału awansował ten drugi, wygrywając 7:6(8), 6:7(5), 1:6, 6:3, 6:1. Dwa pierwsze sety to bardzo wyrównana walka, w której obaj tenisiści wyszli na remis. Aktywniejszym zawodnikiem okazał się reprezentant Trójkolorowych, który notował więcej piłek kończących, ale popełniał też więcej błędów. W trzeciej partii Francuza dopadł wyraźny kryzys. Siadło niemal wszystko – od serwisu przez uderzenia z głębi kortu i na akcjach przy siatce kończąc. Solidnie grający Serb wykorzystał szansę i zwyciężył do jednego, ale na początku czwartej partii sytuacja się odwróciła. Djoković opuścił na chwilę kort, a po powrocie nie był już tym samym graczem. Psuł wiele piłek i nie umiał niczym zaskoczyć rywala. Tsonga ożył, popełniając tylko dwa niewymuszone błędy i notując 7 uderzeń kończących. Objął prowadzenie 5:0 i, mimo chwilowej dekoncentracji, zwyciężył 6:3. Decydująca partia była teatrem jednego aktora. Przygaszony, cichy i sprawiający wrażenie wyczerpanego Djoković nie podjął walki, przegrywając do jednego.
Wyniki ćwierćfinałów:
Roger Federer (Szwajcaria, 1) – Nikołaj Dawydienko (Rosja, 6) 2:6, 6:3, 6:0, 7:5
Jo-Wilfried Tsonga (Francja, 10) – Novak Djoković (Serbia, 3) 7:6(8), 6:7(5), 1:6, 6:3, 6:1



