Monte Carlo: pierwszy taki tytuł Wawrinki

/ Krzysztof Sawala , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

Po zwycięstwie w wielkoszlemowym Australian Open, Stanislas Wawrinka szukał właściwej formy i nie mógł wrócić na poziom gry prezentowany na Antypodach. Po gorszej części sezonu, jaką zanotował podczas zmagań w Ameryce Północnej, równo z rozpoczęciem rozgrywek na kortach ziemnych powrócił do świetnej dyspozycji, wygrywając w imponującym stylu turniej Masters w Monte Carlo.

Publiczność, wśród której nie brakowało znanych osobistości z księciem Albertem II na czele, miała rzadką okazję podziwiać finał, w którym po dwóch stronach siatki stanęło dwóch Szwajcarów. Zestawienie Wawrinki z Federerem gwarantowało emocje, mając na uwadze bardzo dobrą formę obu tenisistów od początku tygodnia – Stanislas nie stracił do finału nawet seta, Federer pokonał Tsongę i Djokovicia. Był to też pojedynek zawodników operujących pięknym, jednoręcznym bekhendem, którego elegancja idealnie pasowała do elegancji monakijskich luksusów.

Od samego początku spotkanie przebiegało bardzo wyrównanie, niewiele gemów kończyło się po czterech lub pięciu rozegranych punktach. W piątym gemie to jednak Federer jako pierwszy zdołał odebrać serwis rywalowi, podwyższył prowadzenie własnym podaniem i zrobiło się 4:2. Do końca seta pilnował przewagi i dość pewnie rozstrzygnął go 6:4, prezentując bardzo agresywną grę i często chodząc do siatki, szczególnie w momentach zagrożenia.

Druga partia rozpoczęła się od przełamania na korzyść młodszego ze Szwajcarów, który wyszedł na prowadzenie 2:0. Federer jednak szybko odnalazł spokój i odrobił stratę już w kolejnym gemie. Przebieg gry w zasadzie niczym nie różnił się od tej, którą panowie prezentowali od początku meczu – Stan chętnie wdawał się w pojedynki bekhendowe, Federer starał się nieco skracać wymiany. W ten sposób doszło do rozgrywki tie breakowej, w której błyskawiczne mini przełamanie dało przewagę Wawrince, a ten rozstrzygnął 13. gema 7-5.

Przedziwnie, w kontekście tego, co działo się przez pierwsze dwa sety, przebiegła decydująca odsłona. Wawrinka po kilku minutach zdobył breaka, po kolejnych kilku jeszcze jednego i niespodziewanie "Król Roger" przegrywał 0:4. 17-krotny mistrz turniejów Wielkiego Szlema przeżywał wyraźnie gorszy fragment pod względem fizycznym, znacznie więcej psuł niż wygrywał. Gdy nieco się odnalazł, przewaga Wawrinki była już na tyle duża, że Stan spokojnie wyserwował finałową wygraną.

Jeżeli triumfator z Melbourne mógłby wybrać miejsce rozgrywania meczu przeciwko Rogerowi Federerowi, w ciemno można by obstawiać, że wskazałby Monte Carlo. W 15. pojedynku z kolegą z reprezentacji Szwajcarii, Wawrinka wygrał dopiero po raz drugi. Po raz drugi właśnie podczas turnieju rozgrywanego w Monte-Carlo Country Club. Zaliczył zarazem pierwsze w karierze zwycięstwo w turnieju Masters. Osiągnięcie Wawrinki warto podkreślić też z innego powodu. W ostatnich 30 turniejach z cyklu Masters aż 29 razy wygrywali przedstawiciele tzw. "Wielkiej Czwórki". Tylko David Ferrer, dwa sezony temu, w pamiętnym dla nas ze względu na popisy Jerzego Janowicza turnieju w paryskiej hali Bercy, zdołał złamać tę serię.

""

Federer z kolei Monte Carlo wciąż może traktować jako cel do osiągnięcia. Mistrzowi z Bazylei nie udało się tu wygrać nigdy, mimo, że potyczka z Wawrinką to było czwarte finałowe podejście. Wcześniej trzykrotnie przegrywał z Rafaelem Nadalem w latach 2006-2008. Z klasą jednak przyznał: – Ogromne gratulacje dla Stana. Ale i ja miałem tu wspaniały tydzień.


Wyniki

Finał singla:
Stanislas Wawrinka (Szwajcaria, 3) – Roger Federer (Szwajcaria, 4) 4:6, 7:6(5), 6:2

Finał debla:
B. Bryan, M. Bryan (USA, 1) – I. Dodig, M. Melo (Chorwacja, Brazylia, 3) 6:3, 3:6, 10-8