Nie tylko kwestia dumy
Wszyscy ci, którzy wieszczyli szybki schyłek Pucharu Davisa, muszą obejść się ze smakiem. Na skutek zmian w regulaminie ATP, drużynowe rozgrywki zespołów męskich, których pierwsza edycja odbyła się już w 1900 roku, przeżywają swój renesans. Dzięki punktom rankingowym przyznawanym za reprezentowanie barw narodowych, coraz więcej tenisistów ze światowej czołówki zaczyna na powrót czuć patriotycznego ducha (np. Roger Federer). To z kolei przekłada się na większe zainteresowanie rozgrywkami. W zeszłym roku finałowe spotkanie pomiędzy drużynami Stanów Zjednoczonych i Rosji przyciągnęło do hali Memorial Coliseum w Portland 12 tys. widzów, będących świadkami emocjonującego meczu i pierwszego od dwunastu lat tytułu Amerykanów.
Emocji z pewnością nie zabraknie i tym razem, szczególnie, że naprzeciw siebie staną ekipy, których zawodnicy słyną z dużego temperamentu na korcie – Argentyny oraz Hiszpanii. Wszystko na oczach kilkunastotysięcznej, żywiołowo reagującej publiczności, która w najbliższy weekend (21-23 listopada) wypełni trybuny areny w kurorcie Mar del Plata. W powszechnej opinii fachowców za faworytów uchodzą gospodarze spotkania, zawodnicy z Ameryki Południowej. "Zwycięstwo to już nie kwestia naszej dumy, to nasz obowiązek" – mówi Albert Mancini, opiekun reprezentacji narodowej Argentyny.
Trudno nie zgodzić się z jego stwierdzeniem kiedy sięgniemy do statystyk. Własne ściany wyraźnie sprzyjają gospodarzom, którzy w rozgrywkach Pucharu Davisa od 10 lat nie przegrali spotkania na własnym terenie. Co ciekawe w historii startów ani razu nie sięgnęli jednak po tytuł, dwukrotnie dochodząc do finału (1981, 2006). Z kolei zawodnicy z Półwyspu Iberyjskiego już dwa razy mogli cieszyć się ze zwycięstwa w imprezie (2000, 2004). Ostatni raz los skrzyżował obie ekipy w 2003 roku, w ćwierćfinale rozgrywek. Zwycięsko z rywalizacji wyszli wówczas Hiszpanie, wygrywając 3:2.
Za Argentyńczykami zdaje się przemawiać twarda nawierzchnia, na której odbędą się mecze, oraz dyspozycja kluczowych graczy w ostatnich tygodniach. Obie nacje to wylęgarnie wybitnych specjalistów od gry na mączce ceglanej. David Nalbandian oraz Juan Manuel del Potro, stanowiący o sile drużyny Argentyny, całkiem nieźle poczynają sobie również na twardej nawierzchni. Pierwszy z nich ma świetną końcówkę sezonu. W listopadzie zwyciężył w turnieju w Sztokholmie, a także doszedł do finału imprez w Bazylei oraz w Paryżu (ATP Masters Series). Del Potro to objawienie tego roku. 20-letni mieszkaniec Tandil na przełomie lipca i sierpnia okazał się najlepszy w czterech imprezach z cyklu ATP, notując serię 18 zwycięstw z rzędu! Skład reprezentacji Argentyny uzupełniają Jose Acasuso (nr 48), który zastąpił znajdującego się w słabszej formie Guillermo Canasa, oraz Agustin Calleri (nr 60). Znacznie węższe pole manewru ma opiekun drużyny Hiszpanii Emilio Sanchez. Zespół ze Starego Kontynentu został przetrzebiony przez kontuzje. Kilka dni temu lider światowych list Rafael Nadal ogłosił, iż z powodu przeciągającej się kontuzji kolana, której nabawił się podczas ATP Masters Series w Madrycie, nie będzie mógł zagrać w Mar del Plata. Inna podpora drużyny Tommy Robredo na skutek naciągniętych wiązadeł w kolanie znajduje się w zbyt słabej formie, aby pomóc kolegom na korcie. W tej sytuacji Emilio Sanchez zdecydował się desygnować do składu: Davida Ferrera (nr 12), Fernando Verdasco (nr 16), Feliciano Lopeza (nr 31) oraz debiutanta Marcela Granollersa (nr 56).
Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, iż to właśnie Argentyńczycy powinni wyjść zwycięsko z finałowej batalii. Jak pokazała historia, rozgrywki Pucharu Davisa rządzą się jednak swoimi prawami. Nalbandian i spółka będą znajdowac się pod olbrzymią presją, z kolei Hiszpanie nie będą mieli nic do stracenia. Jak będzie, przekonamy się już w weekend.


