O zachowaniu Jerzego Janowicza w Miami
Jeden z kibiców tenisa, który był w Miami i na żywo miał możliwość oglądania spotkania Jerzego Janowicza z Thomazem Belluccim, przesłał na „ręce” portalu Tenisklub.pl list, w którym szeroko relacjonuje zachowanie łódzkiego tenisisty podczas tego meczu.
Poniżej publikujemy treść listu:
Przez 3 dni pierwszego weekendu (sobota-poniedziałek) zmagań tenisistów i tenisistek w ramach turnieju Sony Open w Miami obejrzałem w całości lub fragmentami kilkanaście meczów.
Wraz z dwoma towarzyszącymi mi kolegami byliśmy zachwyceni, że początek naszej kibicowskiej przygody na kortach w Key Biscane zbiegnie się z meczami singlowymi Polaków na tym samym korcie i to w porządku gier następujących po sobie na rozpoczęcie sesji dziennej. Mecz Łukasza Kubota z Samem Querrey’em był emocjonujący przez fakt dobrego występu naszego tenisisty przeciwko rozstawionemu w turnieju reprezentantowi gospodarzy i otwartego do samego końca wyniku spotkania. Nie muszę dodawać, że na trybunach zdecydowaną większość stanowili Amerykanie – w tym najgłośniejszy siedzący obok mnie z którym przekrzykiwaliśmy się przyjacielsko na doping Sam – Łukasz – kibicujący oczywiście rodakowi, ale także doceniający dobre zagrania Polaka.
Nasze 3 głosy również były słyszalne czemu dał wyraz nasz tenisista uśmiechając się pod nosem na okrzyk „Łukasz do boju”. Na korcie nr 3 nie było sokolego oka i uważam, że przynajmniej 3 razy decyzje sędziów były krzywdzące naszego zawodnika, ale Łukasz ani razu nie wdawał się w dyskusje z sędzią czy też wykonywał jakiekolwiek gesty mające świadczyć o jego dezaprobacie lub niezadowoleniu. Po przegranym meczu zebrał duże brawa od widowni przy opuszczaniu kortu a my otrzymaliśmy gratulacje od Amerykanów za widowiskowa grę i walkę do końca naszego zawodnika.
Bezpośrednio po tym szykowaliśmy się na pokaz tenisa J. Janowicza (JJ) przeciwko T. Bellucciemu (TB), przy czym miejsce części Amerykanów zajęli Brazylijczycy, ale też grupki miejscowych Polonusów wzmacniając nasz dopingowy potencjał. Publiczność brazylijska – tak jak ma to w naturze – żywiołowo dopingowała, a nasz grupka znowu w zdecydowanej mniejszości była słyszalna i – co podobno uchwyciła telewizja- widziana. Do mojego stroju kibica rodem z meczów siatkarskich z szalikiem włącznie dołączył Pan Kaziu – „miejscowy’’ od 30 lat Polak – ubrany również patriotycznie z naszą flagą narodową. Do stanu 4:2 w pierwszym secie dla JJ wszystko było w jak najlepszym porządku: na korcie JJ zachwycał grą, zachowanie bez zarzutu a na widowni konkurs dopingowy grupki Polaków z Brazylijczykami. I wtedy coś się zacięło; JJ przegrał kolejne gemy (widownia brazylijska w ekstazie bo „ich zawodnik’’ odrobił straty i wyszedł na prowadzenie ) doprowadzając jednak do przegranego jak się później okazało tie breaka.
W drugiej połowie owego seta JJ zaczęła przeszkadzać żywo reagująca widownia, ale ciągle przy naszym głośnym dopingu dla niego – i poszczególne osoby stojące w polu widzenia przy serwisie, którym ostentacyjnymi gestami nakazywał siadanie. Sędzia nie reagował na zachowanie Polaka ani nie wydawał komunikatów o konieczności zajęcia miejsca siedzącego przez osoby stojące na koronie niewielkich trybun. Wydawało mnie się już wtedy, że JJ niepotrzebnie zaczyna się rozpraszać a dyskusje Polaka w przerwach z sędzią potwierdziły, że jest zaabsorbowany nie tylko grą. W pewnym momencie gdy Belucci zwrócił uwagę sędziemu, że JJ przedłuża rozpoczęcie gry przy swoim serwisie ponad regulaminowe 25 sekund (bo najpierw „uziemniał’’ stojących kibiców) to od tego czasu również i Brazylijczyk stał się obiektem złowrogich i ostentacyjnych spojrzeń JJ – szczególnie po swoich udanych zagraniach. Brazylijczyk nie odpowiadał na jawne prowokowanie go i wręcz czekał (bezpiecznie? uprzejmie?) na przejście Polaka koło stołka sędziowskiego przy zmianie stron nawet w sytuacji gdy był bliżej przejścia niż JJ!
Najgorsze miało jednak dopiero nadejść. Ustawiczne wiązanie butów i kolejne dyskusje z sędzią głównym w trakcie gry i regulaminowych przerw między nimi a dotyczące „krzywdzących’’ wg JJ decyzji sędziowskich spotykało się z coraz większym buczeniem widowni. Jedną z pierwszych reakcji na to był gest JJ w kierunku kibiców zachęcający do jeszcze głośniejszego buczenia – co oczywiście natychmiast się wydarzyło. Jednak apogeum nastąpiło w momencie zmiany stron po przegranym gemie JJ, gdy na radość kibiców brazylijskich wykrzyczał w ich kierunku uniwersalnym przekleństwem „f… k you!’’
Spotkało się to ogromną dezaprobatą na trybunach, buczeniem, gwizdaniem i krzykami w kierunku Polaka oraz impulsywną reakcją amerykańskiego kibica, który zbiegłszy z górnych trybun zaczął nawoływać sędziego by ukarał JJ za zachowanie, bo poczuł się obrażony. Krótka rozmowa pomiędzy nami pozwoliła utemperować i uspokoić Amerykanina, któremu wyjaśniliśmy po prostu, że nie jesteśmy bynajmniej dumni z takiej postawy rodaka. Chciałbym zaznaczyć, że siedzieliśmy bezpośrednio otoczeni samymi Brazylijczykami i sceny kortowe nie przekładały się na trybuny – wręcz odwrotnie.
Po udanej akcji z obu stron, zarówno JJ jak i TB otrzymywali brawa od nas i Brazylijczyków. Z tym, że z racji ilości kibiców – ten drugi dużo żywsze i przy gromkich okrzykach wielu kibiców. Nie ustaliśmy z Panem Kazikiem i kolegami w kibicowaniu JJ nawet w mało chwalebnych chwilach jego zachowania do momentu gdy rzucił po polsku : „Uspokójcie się’’. Wtedy ręce nam rzeczywiści opadły i do końca meczu pozostał sam na placu boju przeciwko „reszcie świata’’- tak jak chyba…. chciał.
Nie muszę dodawać, że zwycięstwo TB wywołało wielką euforie wśród kibiców, a zejście JJ ze zwieszoną głową i chybcikiem potężne buczenie i gwizdy. Czy tak ma wyglądać początek wielkiej zawodowej kariery Polaka na miarę potencjału, który pokazał w Paryżu ? Wszystkich epitetów, którymi się wymienialiśmy na zachowanie JJ nie ma potrzeby cytować – zresztą opinie i odczucia internautów wyjątkowo były w tej kwestii zgodne. Nie bez kozery w przydługim wstępie nawiązałem do meczu Ł. Kubota. Też przegranego przez Polaka w trzech setach i gdy na widowni proporcje kibiców były podobne – no może Amerykanie nie byli tak żywiołowi. Może właśnie te 10-11 lat różnicy wieku świadczą o dojrzałości człowieka wykonującego swój zawód?
Uważam za szkodliwe, przytaczanie przez dziennikarzy (w tym J. Ciastonia z GW) tenisistów, którzy byli też krnąbrni. Zestawiać JJ w jednym szeregu z dokonaniami „pyskaczy’ Mc Enroe, Nastase, Ivanisevicia, Connorsa, Roddicka czy Safina jest szkodliwe dla przyszłości JJ. Bo czegóż może się o sobie dowiedzieć po takiej reakcji? Że jest na dobrej drodze do wielkości i chwały! JJ nie rozumie, że taka postawa nie dość, że nie polepsza jakości jego gry to zraża publiczność, sędziów, chłopców do podawania piłek .Świadczyć może o tym także upubliczniona wypowiedź JJ do swojej mamy, że jest niesłusznie krytykowany, bo… uczestniczył chyba w innym meczu! Przegrany przez JJ mecz III rundy Wimbledonu przeciw F. Mayerowi wskazywał na kłopoty z utrzymywaniem przez niego równowagi psychicznej, na co zwrócił uwagę także komentator –instytucja Bohdan Tomaszewski. Mecz z Devvermannem w Melbourne to kolejny przykład, ale tu akurat było zwycięstwo i wszyscy właśnie w reakcji JJ upatrywali początku jego odmiany na korcie. Dlatego też (mylę się ?) nie zostało to jasno napiętnowane.
Bardzo potrzebujemy bohaterów narodowych w globalnych sportach. Kubica „wypadł’’ na swoje życzenie z Formuły 1, Gortat w NBA radzi sobie tak jak jego drużyna, golfisty nie mamy, tak jak i piłkarza, T.Adamek odbija się od Kliczki a jedynie Agnieszka Radwańska daje nam poczucie przynależności do światowej elity. Chcemy przymykać oko na zachowanie JJ, pomagając mu i pośrednio sobie w kreowaniu wizerunku Polaka nie tylko na światowych kortach!? Dobrze przynajmniej, że dla widowni w Miami mecze Agnieszki Radwańskiej, debla M. Matkowski – M. Fyrstenberg czy Ł. Kubota w singlu i deblu z Tipsarrviciem pokazały, że oprócz umiejętności, waleczności i niewątpliwej fantazji w grze, Polacy mogą się wykazać sympatyczną postawą na korcie i poza nim.
Na zakończenie przytoczę scenkę, która miała miejsce po meczu N. Djokovicia z Devvermannem na korcie głównym (tzw. Stadium). Spiker przeprowadzając krótki wywiad pomeczowy poprosił Novaka, aby spoglądnął chwilę na telebim, gdzie pokazywano wypowiedzi kibiców obojga płci, świadczące o uwielbieniu dla niego. Po prezentacji Novak nieco zafrasowany wziął mikrofon i rzekł, że „ tenis jest sportem towarzyskim wzbudzającym emocje wielu ludzi”, po czym… przybił obydwoma rękami „piątki” z sześcioma nastolatkami do podawania piłek, którzy stali obok. Dostał największy aplauz całego wieczoru !
Czy trzeba czegoś więcej poza dobrą grą w tenisa aby wzbudzić respekt jej fanów ?
Napisał: Robert Oliwa



