Od Graf i Agassiego do…? Cnota cierpliwości – korespondencja Artura Rolaka z Wimbledonu

Na odpowiedź na nadtytułowe pytanie trzeba poczekać dwanaście do trzynastu dni, kiedy zostaną rozegrane najważniejsze finały The Championships 2023. Za punkt odniesienia – proszę wybaczyć prywatę – przyjąłem rok 1992, czyli mój pierwszy Wimbledon. Ten jest trzydziesty, więc chciałoby się wreszcie napisać coś, czego do tej pory nie było okazji.

Kilka, może kilkanaście dni temu w sieci pojawił się tytuł sugerujący może nie konflikt, ale przynajmniej różnicę zdań między Igą Świątek a Tomaszem Wiktorowskim. Tytuł, takie czasy, został obficie podlany tonem sensacji, bo dziś okazało się, że liderka rankingu WTA i jej trener mówią jednym głosem, choć z innych pozycji.

Owa różnica zdań miała sprowadzać się do umiejętności gry na trawie. Świątek, już po meczu z Lin Zhu, przyznała, że do gorącego uczucia do tej nawierzchni droga jeszcze daleka, ale nie wykluczyła, że przyjdzie czas, kiedy ją wreszcie pokocha.

Nie zawsze, jak zauważył Wiktorowski, musi to być miłość od pierwszego wejrzenia. Niektóre tenisistki, jak na przykład Agnieszka Radwańska, stawiają pierwsze dwa czy trzy kroki i już czują się na trawie komfortowo. Inne potrzebują więcej czasu, aby poznać specyfikę tej odmiany tenisa. Oczywiście wiele z nich nigdy nie zdąży, jednak najlepsza aktualnie singlistka świata ma wystarczająco dużo narzędzi i z pewnością wcześniej czy później tę trawę oswoi.

Pozostaje właśnie pytanie – wcześniej czy później? Patrząc na jej zeszłoroczny występ na Wimbledonie, można było zwątpić, czy w ogóle. Dzisiejszy mecz z Zhu, spośród nierozstawionych sklasyfikowaną najwyższej (WTA 34), pokazał, że nauka nie idzie w las. Świątek zwróciła uwagę na dwa elementy, nad którymi ostatnio pracowała, a Wiktorowski nazwał je po imieniu. Od strony fizycznej jest to konieczność uderzania piłki odbijającej się niżej niż na pozostałych nawierzchniach, a od mentalnej świadomość, że na kort nie wychodzi się po to, aby grać ładnie, lecz skutecznie. Żaden wstyd wygrać brzydko.

Brzydko wygrać Wimbledon, byłoby naprawdę pięknie. Świątek z Wiktorowskim niechaj robią swoje, a my ćwiczmy się w cnocie cierpliwości. Może się przydać.