Od Graf i Agassiego do…? Kurs instruktorski – korespondencja A. Rolaka z Wimbledonu

Facebooki i inne socjale od czasu do czasu wybuchają komunikatami o kursach instruktorskich. Wystarczy wpłacić parę złotych, wysłuchać kilku wykładów i już można uczyć forhendów i bekhendów. Postanowiłem tych parę złotych, a nawet dolarów zaoszczędzić i bez zapisywania się wziąłem udział w szkoleniu poprowadzonym na Korcie Numer 18 przez Craiga Boyntona.

Na tym korcie miejsca dla dziennikarzy, trenerów oraz rodzin i gości zawodników są wymieszane. Szkoleniowcy przychodzą do pracy trochę wcześniej, więc zajmują krzesełka w pierwszym rzędzie. My, jakby mniej zainteresowani rozgrzewką, wpadamy w ostatniej chwili, czasem nawet już po rozpoczęciu meczu, i siadamy, gdzie wolne.

Wolne było akurat nad Boyntonem. Facet ma świetną fuchę. Na początku pierwszego seta, kiedy Jan Choinski (miejscowi wymawiają Czojnski) kontrolował serwis, trener Hurkacza przypominał, aby returnować głęboko. Raz się udawało, częściej nie, stąd do przełamania doszło dopiero w dziewiątym gemie. Od tego momentu amerykański szkoleniowiec już tylko przypominał polskiemu tenisiście, aby utrzymywał koncentrację na najbliższym punkcie i nie wybiegał myślami w bardziej odległą przyszłość.

Trzeba przyznać, że taktykę wymyśloną na ten mecz przez Boyntona Hurkacz realizował tak pilnie, jakby liczył co najmniej na świadectwo z paskiem. W takich sytuacjach dobry pedagog zawsze pochwali jak nie dobrym słowem, to chociaż wymownym skinieniem głową. System takich gestów trener i zawodnik mają opanowany od kilku lat, więc widać było wzajemne zrozumienie.

Przez szacunek dla szpakowatej czupryny i białej brody Boyntona Hurkacz nie naraził go na konieczność pozostania na trybunach dłużej niż to było konieczne. W trzeciej partii przegrywał przy własnym serwisie 5:6 i 0-40, ale kolejne pięć punktów zdobył, jak na faworyta przystało – sam posłał dwie piłki wygrywające, a trzy razy zmusił rywala do popełnienia błędu. Choinski nie miał argumentów, aby się sprzeciwić. W tiebreaku nawet nie zapachniało niespodzianką.

Jeśli ktoś sądzi, że Craig Boynton ma najlepszą robotę pod słońcem, powinien uwierzyć Hubertowi Hurkaczowi, że tak to tylko wygląda z krzesełka tuż za plecami trenera. Gdy wścibscy nie widzą, bywa różnie. Teraz panowie nacieszą się awansem do trzeciej rundy, docenią fakt, że Hubi spędził na korcie w sumie zaledwie cztery godziny bez niecałego kwadransa, a potem pomyślą, jak rozprawić się z Lorenzo Musettim. Podpowiedzi instruktorów po 120-minutowym kursie chyba nie potrzebują.