Od Graf i Agassiego do…? Pani Kolejka – korespondencja Artura Rolaka z Wimbledonu

Z Wimbledonem jest tak, że albo się go kocha i akceptuje z całym dobrodziejstwem inwentarza, albo nie znosi i chce się zabetonować po ostatnie źdźbło trawy. Narzekają tenisiści – chętniej po porażce niż wygranym meczu, krytykują kibice – najczęściej ci, którzy jeszcze tu nie byli.

Jeden z polskich fanów, nieznajomy z Twittera, poskarżył się na kolejkę. Pewnie chciałby się wyspać i godzinkę, może dwie przed pierwszym meczem podejść do kasy i od razu kupić bilet. Otóż, panie kolego, ta kolejka to instytucja. Słowo ją opisujące już dawno przestało być rzeczownikiem pospolitym, jakąś tam the queue. Awans do rangi rzeczownika własnego – The Queue – był absolutnie uzasadniony. W tej, nie bójmy się przesady, Kolejce stoi się z dumą. W tej Kolejce obowiązują zasady spisane i przez wszystkich przestrzegane.

The Queue zaczyna się wieczorem po drugiej stronie Wimbledon Church Road, a kończy rano przy okienku kasowym. Wielu chętnych ustawia się w niej już przed południem poprzedniego dnia, chociaż Queue Cards wydawane są dopiero kilka godzin później. Na kartach wydrukowana jest data i numer – data mówi, na który dzień można kupić bilet, a numer wyznacza miejsce w kolejce. Dzięki temu nie powtórzy się tu scena z „Misia”, że ktoś ma numerek 74, tylko w kiblu był.

W internetach można też przeczytać ironiczne uwagi, że mają dach, ale z niego nie korzystają. Otóż korzystają, kiedy synoptycy nie pozostawiają wyboru. Dziś, to jest w sobotę, oba dachy są od rana zasunięte, bo – cytując wimbledońskiego klasyka – deszcz, gdy już zacznie padać, będzie miał „skłonność do kontynuacji”. The Championships nie są turniejem halowym, więc – jeśli to tylko możliwe – organizatorzy chcą, by grano pod gołym niebem. A że niebo nie zawsze chce współpracować, to czekają, aż zacznie.

Jeśli ja miałbym się do czegoś przyczepić, to tylko do skasowania wolnej niedzieli w połowie turnieju. W zeszłym roku życie towarzyskie osób pracujących przy turnieju zostało z tego powodu mocno ograniczone, ale to zawsze da się jakoś nadrobić. Najbardziej żal drugiego poniedziałku, kiedy odbywały się wszystkie mecze czwartej rundy singla kobiet i mężczyzn. To był akurat taki poniedziałek, który naprawdę dał się lubić.