Od Graf i Agassiego do Vondrouszovej i Alcaraza. Koniec dynastii

Z Londynu Artur Rolak

W Wielkiej Brytanii rządzi Karol III, po tutejszemu Charles. Na tronie wimbledońskim, nie bez oporu dotychczasowego władcy, który na Korcie Centralnym przegrał pierwszy raz od 10 lat, zasiadł Karol bez numeru. Carlos Alcaraz wykręcił numer, który Novak Dźoković zapomni nieprędko.

Skrót TRH dla obcokrajowców może być nieco mylący. Internetowe ściągawki podsuwają terminy fizyczne, mechaniczne, medyczne i nawet obyczajowe, a słownik czesko-polski (wczorajszy triumf Markety Vondrouszovej zachęca do nauki języka sąsiadów) uważa, że trh to po prostu rynek, czyli targ. W kręgach pałacowych TRH oznacza Their Royal Highnesses – Ich Królewskie Wysokości (nie mylić z Jej lub Jego Królewską Mością, tytułem zarezerwowanym dla monarchini lub monarchy).

Otóż dziś TRH Książę i Księżna Walii oraz Książę George i Księżniczka Charlotte byli uprzejmi przybyć na Wimbledon. Księżna Catherine, dla ludu wciąż Kate, jest patronką All England Lawn Tennis Clubu, więc podczas turnieju miewa rozliczne obowiązki. Dziś, jak zwykle, spotkała się z delegacjami trzech środowisk. W grupie drugiej, złożonej z wolontariuszy mundurowych, była posterunkowa Erica Williams ze swą partnerką Stellą. Stella jest springer spanielką, również ma stopień posterunkowej, ale już żadnej szansy na awans. To był jej ostatni dzień służby – jutro będzie policyjną emerytką.

W rodzinie królewskiej na emeryturę się nie odchodzi, w rodzinie królewskiej awansuje się dopiero wtedy, gdy zwolni się stołek. Przepraszam – tron. Zwolnił się niedawno, a że rodzina długowieczna, to Książę William musi uzbroić się w cierpliwość, zanim przejmie etat po ojcu.

O pokoleniowej zmianie warty w środowisku tenisowym zaczęto mówić długo przed koronacją Charlesa III. Władza Rogera Federera nad Wimbledonem została ostatecznie obalona dwa lata temu przez Huberta Hurkacza. Rafaelem Nadalem od dawna zajmują się głównie nadworni medycy, więc sztandary starej gwardii samotnie niesie Novak Dźoković. O Murrayu można wspomnieć już tylko przez grzeczność, bo Andy Waleczne Serce nie zdołał trwale rozbić szwajcarsko-hiszpańsko-serbskiego triumwiratu.

Carlos Alcaraz urodził się w maju 2003. Od tamtego czasu The Championships miały tylko czterech zwycięzców, a różnica wieku między tegorocznymi finalistami jest największa od 48 lat nie tylko na Wimbledonie, ale w ogóle w Wielkim Szlemie.

Droga z szatni dla równiejszych (mniej równi przebierają się w Pawilonie Aorangi) do wejścia na Kort Centralny zajmuje około 150 sekund. To mnóstwo czasu dla myśli, które nachodzą kogoś, kto kroczy nią na swój pierwszy finał Wimbledonu. Dopadły i Alcaraza. Zanim się zorientował, co jest grane, było już po pierwszej partii.

Gdyby o wyborze nowego władcy miała decydować wolna elekcja, to – chociaż nie przez aklamację – publiczność wybrałaby Hiszpana i dała to odczuć obu tenisistom. Zanim Serb się zorientował, że rywal przestał się go bać, było już po trzecim secie.

A po piątym? Dżoković, w przeciwieństwie do Stelli, wprawdzie na emeryturę jeszcze się nie wybiera, ale z prawdopodobieństwem ocierającym się o pewność można powiedzieć, że byliśmy dziś świadkami końca dynastii 35-latków.