Od Graf i Agassiego do…? Wyobraźnia w cenie

O takim meczu nie chce się pisać, a tym bardziej czytać. Najwybitniejsi eksperci od przerzucania kanałów pilotem telewizora wszystko wiedzą najlepiej, a wielu z nich nigdy nie marnuje okazji, aby swymi opiniami podzielić się z całym wirtualnym światem.

Świat realny, reprezentowany przez kilkadziesiąt tysięcy kibiców zgromadzonych na trybunach Kortu Centralnego i na Kopcu Murraya (lub, jeśli ktoś tak woli, Wzgórzu Henmana), nie miał wątpliwości, że spektakl z udziałem Huberta Hurkacza i Novaka Dźokovicia był wart każdego pensa wydanego na bilet.

Można, jak wielu z nich, zastanawiać się, „co by było, gdyby”. Gdyby Hurkacz wykorzystał setbola w pierwszej albo drugiej partii, a jeszcze lepiej w obu, gdyby, kładąc się spać, potrafił trwale wymazać z pamięci wspomnienie zmarnowanych okazji i nie przeżywać ponownie tego koszmaru. Gdyby…

A co by było, gdyby po drugiej stronie siatki stał nie Dźoković, a inny z wielkich mistrzów tenisa? Żadnej tezy nie da się udowodnić, ale można je postawić i zostawić czytelnikom możliwość udzielenia dowolnej odpowiedzi. Hurkacz, serwujący tak jak w tym meczu, nie przegrałby ani z Rogerem Federem, ani z Rafaelem Nadalem, Pete’em Samprasem czy innymi przedstawicielami wcześniejszych pokoleń. Mógł przegrać z Dźokoviciem (to akurat fakt) i ewentualnie z Andy’m Murrayem z własnym biodrem i Andre Agassim.

Jeszcze trudniej sobie wyobrazić, by mógł go pokonać ktokolwiek z pozostałych uczestników tegorocznych The Championships. Na tak postawione pytanie Hurkacz, z wrodzoną sobie skromnością, nie odpowiedział twierdząco. Słysząc, że może czuć się moralnym wicemistrzem turnieju, tylko się uśmiechnął z wdzięcznością wymieszaną z nieśmiałością.

Dźoković ma 36 lat i niedługo dołączy do emerytów starego i nowego portfela. Wtedy przyjdzie czas Hurkacza.