Paragraf 22: Hurra, jesteśmy potrzebni!
Andre Agassi powiedział kiedyś o dziennikarzach, że jesteśmy „jak wrzód na tyłku”. Czasem, a nawet coraz częściej, trudno nie przyznać mu racji. Już zaczęliśmy popadać z tego powodu w depresję – dzisiejsza deszczowa pogoda na Wimbledonie dodatkowo jej sprzyja – ale wyrwała nas z niej Agnieszka Radwańska.
W programie Annabel Croft i Matsa Wilandera „Live@Wimbledon” tłumaczyła się z farbowania włosów na blond (pytanie Brytyjki) i skłonności do skrótów (ciekawość Szweda). Trochę sobie państwo pożartowali na kilka innych tematów, włącznie z kulinarnymi, gdy Wilander wrócił do tenisa. Zapytał Radwańską o Madison Keys, czyli trzecią rywalkę. Polka przyznała się, że podczas rozmowy na żywo w drodze z kortu do szatni nie pamiętała, że już kiedyś grała z Amerykanką.
Wysłannik „Rzeczpospolitej” (czytelnikom papierowego „Tenisklubu” znany jako felietonista), niezwykle biegły w sprawach komputerowo-internetowych, od razu przyłapał naszą tenisistkę na pomyłce. – 6:1, 6:1 w zeszłym roku w Miami – oświecił nas bezinteresownie. Za ten dobry uczynek ukaraliśmy go podczas konferencji prasowej. „Isia” powtórzyła błąd na temat meczu z Keys, który sprostowaliśmy prawie przekrzykując jeden drugiego. Odkrywca pomyłki przyjął to dzielnie i nie wyglądał na zdziwionego.
A potem, w „Live@Wimbledon”, tenisistka pochwaliła nas za czujność. Pochwała była zbiorowa, adresat określony w liczbie mnogiej, więc wszyscy poczuliśmy się potrzebni trochę bardziej Radwańskiej niż Agassiemu.
Artur St. Rolak


