Paragraf 22: Kara musi być
W pierwszej rundzie Wimbledonu 2013 może odpaść Rafael Nadal, ale nie Polak albo Polka. W drugim z rzędu turnieju Wielkiego Szlema nasi w komplecie awansowali do drugiej rundy i to też jest znak nowych czasów w polskim tenisie.
Są w nim jednak rachunki krzywd. Dwa lata temu w finale US Open Philipp Petzschner nie przyznał się do odbicia piłki ciałem. Wprawdzie nie był to punkt decydujący o porażce Mariusza Fyrstenberga i Marcina Matkowskiego, ale niesmak pozostał. „Matka” nie podawał potem ręki Niemcowi, natomiast Michał Przysiężny musiał, bo inaczej nie wypadało. Dłoń pokonanego ściska się przecież inaczej niż dłoń tego, który pokonał, zwłaszcza nieuczciwie, więc poszło gładko jak trzeci set.
W Nowym Jorku Petzschner nie umiał ładnie wygrać, w Londynie pokazał, że nie umie przegrywać. Potrafi natomiast zrezygnować z części zarobionych pieniędzy, aby sobie ulżyć strzelając piłką ponad dachem kortu numer 1. Duża sztuka, bo to słusznej wielkości obiekt. Po ostatniej piłce, którą Polak trafił dokładnie w miejsce, gdzie spotyka się linia boczna z linią końcową, Niemiec próbował przekonać rywala, sędziów i kibiców, że był aut. Sędzia na chwilę zawiesił głos, zgrabnie budując napięcie, i spokojnie ogłosił: – Gem, set, mecz, Przysiężny – całkiem poprawnie wymawiając nazwisko naszego tenisisty. Trybuny zareagowały stosownie do okoliczności – śmiechem przeplatanym brawami.
Artur St. Rolak


