Petersburg. Jak tu jest brzydko! I stromo

/ Szymon Adamski , źródło: własne, foto: AFP

Jeszcze w wagonie metra zauważyłem chłopaka z pokrowcem na rakietę. Nie pytając o pozwolenie, zatrudniłem go jako prywatnego przewodnika. Imtuicja podpowiadała, że zaprowadzi mnie pod samą halą. Nie zawiodła mnie. Zawiodłem się natomiast na tym, co zobaczyłem wokół siebie. 

Betonowe pole, a pośrodku stadion piłkarski. Wielki, z zewnątrz przypominający statek kosmiczny. Trzeba się dobrze przyjrzeć, by w oddali dostrzec budynki mieszkalne. Sibur Areny – hali, w której rozgrywany jest St.Petersburg Open – w ogóle nie widać. Przewodnik spisał się jednak na medal i tempem godnym Roberta Korzeniowskiego prowadził do celu wycieczki. Zwalniać nie było sensu – widoki kiepskie, pogoda jeszcze gorsza. Na drodze prowadzącej do hali zagospodarowanie przestrzeni (cokolwiek by się pod tym pojęcie kryło) zerowe. Brak plakatów promujących turniej, w zasadzie brak czegokolwiek. Gdzieniegdzie zasiano trawę po bokach. Tyle dobrego. 

Sibur Arena schowana jest za stadionem, na którym dwa miesiące temu rozegrano mecz o 3. miejsce mistrzostw świata w piłce nożnej. Trudno zestawiać ze sobą te dwa obiekty. Jak anorektyczka przy pięściarzu wagi ciężkiej, jak zając przy hipopotamie – może w ten sposób uda się oddać dysproporcję. Niech to jednak nikogo nie zmyli. Sibur Arena wcale nie jest małą halą. 

Dookała hali kilkadziesiąt wejść. Można odnieść wrażenie, że utworzono po jednym dla każdej z grup. Główne dla kibiców, to dla sędziów, to dla VIP-ów, a to niech będzie dla służb medycznych. Dla dziennikarzy akurat to z numerem osiemnastym. I żadne inne, choć zakładam, że wielkiego zamieszania, by to nie przysporzyło. Nie po to stworzyliśmy wejście specjalnie dla ciebie, żebyś teraz z nadzieją otwierał kolejne drzwi – zdają się myśleć Rosjanie.

Na korytarzach wieje nudą. Stoiska niczym się nie wyróżniają. Ludzie gromadzą się tam, gdzie akurat pojawi się ktoś znany. We wtorek uczestniczyli na przykład w kalamburach z Thiemem i Jużnym, co opisałem nieco dokładniej w poprzednim tekście. Później jeszcze zdjęcia, autografy. Kto chciał, ten miał.

Choć po drodze wiele rzeczy mnie rozczarowało, na kort centralny złego słowa nie powiem. Czekam z niecierpliwością (może już dzisiaj się uda) na moment, w którym kibice wypełnią ponad połowę trybun. Na razie tylko oczami wyobraźni widziałem sceny, jakie mogą się wydarzyć podczas meczów z udziałem Chaczanowa albo Jużnego. Trybuny są bardzo strome, pierwsze rzędy blisko kortu – to warunki dogodne do podgrzania atmosfery przez widownię. Kto wie, może to właśnie kibice sprawią, że Jużny jakimś cudem pokona dwóch rywali i będzie mu dane świętować 500. zwycięstwo w głównym cyklu. 

Szymon Adamski, Petersburg