Pokonać siebie

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: australianopen.com/atpworldtour.com/własne, foto:

„Boże, to mnie dobija”, zdołał wyksztusić, po czym wylał morze łez. 15 tysięcy ludzi zgromadzonych na Rod Laver Arena wstało i zaczęło bić brawo. Jemu i tylko jemu.  Eksplozja uczuć Rogera Federera chwytała za serce każdego miłośnika tenisa. A jeśli komuś emocji było mało, to widok Rafaela Nadala, obejmującego Szwajcara w geście pocieszenia, musiał załatwić sprawę. Ten obrazek napawał ogromną radością, bo czy w sporcie może być coś piękniejszego niż triumf przyjaźni nad rywalizacją? Płakał Wielki Mistrz i pewnie niejeden z nas płakał razem z nim, bo nie dało się przejść obojętnie obok tak ogromnej dawki braterstwa, uznania i wzruszeń.

Wielka dominacja genialnego Rogera Federera skończyła się po roku 2007. A przez cały ostatni sezon padały pytania, czy powróci. Odkąd na światowych kortach pojawił się człowiek z Majorki, tenisowy szczyt drgnął, a szwajcarskiemu mistrzowi było coraz ciężej i ciężej. Wielu ekspertów uważa, że on po prostu nie potrafi grać z Rafaelem Nadalem. Mecze są trudne, długie i wyrównane, ale kropkę nad i stawia ten młodszy. I o ile na początku wspólnej rywalizacji tej dwójki po niczyjej stronie nie rysowała się większa przewaga, o tyle teraz jest już ona wyraźna.

Przed australijskim finałem padały hasła, że Federer ma Nadala „na widelcu” i dostał wielką, największą szansę na pokonanie odwiecznego rywala, zmęczonego po pięciogodzinnej batalii z Verdasco i to w dodatku rozgrywanej dzień później niż półfinał Szwajcara z Roddickiem. Kort zweryfikował wszystko, bo choć Hiszpan na pewno nie był tak świeży, jak zawsze, i tak biegał dość szybko i miał na tyle zapasu energii, aby stoczyć kolejny tasiemcowy pojedynek i go wygrać. Federer momentami grał jak za najlepszych lat, szczególnie w drugim i czwartym secie, ale co się stało w partii piątej, kiedy obaj byli już o krok od rozstrzygnięcia?

„To był na pewno jeden z takich pojedynków w mojej karierze, który, czuję, że mogłem albo powinienem wygrać”, powiedział na pomeczowej konferencji Federer. Jednak właśnie w piątym secie Szwajcar stanął. W 32 minuty oddał partię, w której może i chciał, ale nie mógł nic zdziałać. Wydaje się, że jedynym logicznym wytłumaczeniem jego prostych błędów jest swego rodzaju paraliż, który dopadł go w końcówce spotkania. Zdenerwowanie, strach, który można było dostrzec w jego oczach i usztywnienie, widoczne choćby po gestach, wywołane były prawdopodobnie tym, że Federer za bardzo chciał wygrać ten mecz. A wiadomo, że gdy na korcie się czegoś bardzo chce, spokój, luz i opanowanie zostają pokonane przez nerwy, strach i drżenie rąk.

„Nie możesz przejść przez całe swoje życie jako tenisista, wygrywając każdy mecz. Musisz też żyć z takimi. Ale one bolą nawet bardziej, kiedy jesteś tak blisko, jak na Wimbledonie albo tutaj w Australii. To jest najcięższe w tym wszystkim”, opowiadał.

Próbując znaleźć przyczynę słabszych występów Federera w zeszłym sezonie, padały stwierdzenia o braku motywacji Szwajcara. Niewykluczone, że po czterech latach zwycięstw, przyszedł okres, w którym tego zapału i natchnienia rzeczywiście mu zabrakło. To ludzkie, bo, powtórzę się, ile można wygrywać? Jeśli naprawdę do Federera docierała mniejsza dawka motywacji, to czy jego zachowanie podczas ceremonii dekoracji w Melbourne, nie jest najlepszym z możliwych dowodów, że chęć odnoszenia sukcesów, bicia kolejnych rekordów i walki o następne tytuły powróciła? Szczególnie, jeśli w grę wchodzi rywalizacja z tym, który zabiera mu wszystko…

W pięciu ostatnich konfrontacjach Federer i Nadal spotykali się w finale, z czego trzy ostatnie były tymi wielkoszlemowymi. We wszystkich pięciu triumfował właśnie Hiszpan. Upokorzył Szwajcara na swojej ceglanej nawierzchni w Paryżu, oddając mu tylko cztery gemy, odebrał koronę Wimbledonu, a teraz okazał się lepszy na twardych kortach w Melbourne. Wcześniej zwyciężał w Monte Carlo i Hamburgu. Ostatnie zwycięstwo Federera miało miejsce… w listopadzie 2007 roku podczas Masters Cup w Szanghaju. Czy to mało powodów, aby chcieć, tak bardzo chcieć, zrewanżować się Hiszpanowi i udowodnić jemu, milionom kibiców, a przede wszystkim samemu sobie, że wciąż może wygrywać z każdym, a przede wszystkim właśnie z Nadalem? Wydaje się, że szanse Federera na zdobycie tytułu na Roland Garros, niepokojąco szybką dążą do zera, ale z tym, że ktoś inny, a nie on, dominuje na mączce, mógł się jeszcze pogodzić, w końcu na każdej innej nawierzchni to on był królem. Jednak teraz sytuacja wymyka się Szwajcarowi spod kontroli, bo Nadal zgarnia wszystko i ucieka w rankingu, a na dodatek za plecami czyhają inni.

Po takiej eksplozji emocji podczas ceremonii dekoracji w Australian Open dziennikarze nie mogli nie poruszyć tej sprawy na konferencji prasowej. „W pierwszym momencie jesteś rozczarowany, zszokowany, smutny, wiecie, potem wszystko zaczyna cię nagle przytłaczać”, wyjaśniał Federer. „Problem polega na tym, że nie możesz pójść do szatni, wziąć zimny prysznic i tak po prostu przejść nad tym do porządku dziennego. Nie możesz. Wiesz, że jesteś uziemiony. To najgorsze uczucie. Brutalne”.

To, co wydarzyło się na Rod Laver Arena w nocy z niedzieli na poniedziałek, było również trudne dla Rafaela Nadala. „Rog, przepraszam za dzisiaj”, rzekł ze szczerym współczuciem Hiszpan, zwracając się w stronę Federera. „Naprawdę wiem, jak się teraz czujesz. Pamiętaj, że jesteś wielkim mistrzem i jednym z najlepszych w historii. Pobijesz rekord czternastu wielkoszlemowych tytułów Pete’a Samprasa, jestem pewien”.

Federer wymusił uśmiech i kiwnął głową z wdzięcznością, ale na jego twarzy wciąż malował się ból i nie długo trzeba było czekać, żeby z jego oczu ponownie poleciały łzy.