Przez dziurkę od klucza (8): karaoke wróciło na Roland Garros!

/ Anna Wilma , źródło: rolandgarros.com, foto: rolandgarros.com

Karaoke wróciło! To od paru sezonów jedna z największych atrakcji turnieju Roland Garros, bo śpiewają największe gwiazdy tenisa! W tym roku szaleństwo wśród fanów – a może raczej fanek – wywołują między innymi Jo Wilfried Tsonga, Andy Murray i Robin Soderling. Jak radzą sobie panowie, można się dowiedzieć w dziale Multimedia. Karaoke po raz pierwszy odbyło się podczas French Open 2006. Wówczas głosami widzów wygrała piosenka "Barbie girl" w wykonaniu Tatiany Golovin. Rok później zwycięzcą został Novak Djoković z utworem "I will survive". Potem na dwa lata zapomniano o tym zwyczaju. Tenisiści wykonują swoje piosenki w… pralni, położonej niedaleko kortu centralnego, a towarzyszą im dwaj panowie z obsługi turnieju.

Oto rozmowa z Marcosem Baghdatisem ze znanego już cyklu "Gdybyś był…?"
– państwem? Cypr. Kocham mój kraj. Muszę regularnie wracać do domu, żeby naładować baterie i wrócić do własnych korzeni. Opuściłem Cypr w wieku 14 lat. A teraz zbudowałem sobie tam kort i mogę tam trenować i spędzać w domu więcej czasu.
– miastem? Sydney. Byłem tam na wakacjach przez trzy tygodnie i zakochałem się.
– daniem? Saganaki, grecki ser. Jest świeży i pyszny.
– filmem? Tie – break (dokument o akademii Mouratoglou, w której Marcos trenował).
– piosenką? "Genethlia", co znaczy "urodziny" po grecku.
– samochodem? Audi R8 Spider.
– napojem? Woda. Woda jest bardzo dobra.
– turniejem? Bale. Ludzie są nparawdę mili, atomosfera jest relaksująca, czuję się tam dobrze.
– piłkarzem? Wayne Rooney.
– sportem innym niż tenis? Piłka nożna.
– lotniskiem? Amsterdam.
– porą dnia? Godzina 21:00.
– stroną internetową? Twitter.
– miejscem w Paryżu? Dom moich rodziców w Levallois.

Jo Wilfried Tsonga w dzieciństwie marzył o tym, żeby zostać piłkarzem Marsylii. Teraz chce wygrać Roland Garros. Z Francuzem przeprowadzono rozmowę na tematy typowo footballowe.

– Jakie jest Twoje pierwsze piłkarskie wspomnienie?
– Gdy byłem dzieckiem, w Le Mans. Było tam jakieś boisko w miejscu, gdzie moi rodzice mieszkali, więc mogłem codziennie po szkole grać z przyjaciółmi, czasem nawet do nocy. Raz chciałem być Franckiem Sauzee i robić takie sztuczki, czasem Chrisem Waddle, a nawet Rudi Viellerem, prawdziwym lisem w pudełku. Stare, dobre czasy.

– Kto był Twoim idolem z dzieciństwa?
– Najpierw Chris Waddle, potem George Weah, a potem Didier Drogba.

– Która drużyna jest Twoją ulubioną?
– Moje serce jest z Le Mans, ale tak naprawdę ekscytuję się Marsylią. Naprawdę lubię pasję, jaką ma ta drużyna.

– Twój ulubiony stadion?
– Stade de France.

– Jaka będzie największa niespodzianka Mundialu?
– Argentyna. Z Maradoną jestem pewien, że będą faworytami. Mam naprawdę dobre przeczucia co do Argentyny.

– A największe rozczarowanie?
– Boję się o Południową Afrykę. Naprawdę się o nich bardzo martwię.

– Zapłaciłbyś duże pieniądze, żeby zobaczyć w Afryce…?
– Messiego.

– Gdybyś mógł przez 90 minut grać z jakąś drużyną, to z którą i na jakiej pozycji?
– W Le Mans pewnie daliby mi szansę (śmiech). Żartuję… Jeśli chodzi o państwo, to w Brazylii zagrać dla Flamengo na stadionie Maracana przed tą publicznością.