PZT ukrywa dokumenty, minister wezwał Muzolfa do ustąpienia
Na jaw wychodzą kolejne fakty związane z apelacją PZT od kary nałożonej przez Komisję Pucharu Davisa. Mówi o nich jeden z członków zarządu federacji. Okazuje się też, że działacze ukrywają pismo, w którym minister wzywa prezesa Jacka Muzolfa do ustąpienia.
Nad PZT zbierają się coraz ciemniejsze chmury. Część działaczy na czele z prezesem Jackiem Muzolfem nic sobie z tego nie robi. Decyzje strategiczne dla losów polskiego tenisa podejmuje już nie cały zarząd, ale tylko kilku wybrańców. Tak też powstała słynna apelacja PZT od kary nałożonej za niewłaściwą nawierzchnię podczas meczu Pucharu Davisa z Argentyną. Komisja Pucharu Davisa i Fed Cup ukarała Polskę grzywną w wysokości 62 300 dolarów amerykańskich, utratą 2000 punktów rankingowych i prawa do rozegrania jednego meczu u siebie.
Związek, a raczej paru jego przedstawicieli, w przygotowanym odwołaniu wnioskowało tylko o zmniejszenie kary finansowej, podczas gdy najbardziej w reprezentację uderzyła strata 2000 punktów. Sprawiła, że na drodze do baraży o Grupę Światową trzeba rozegrać teraz nie jeden, a dwa mecze. A pierwszy z nich do tego na wyjeździe.
Próbowaliśmy skontaktować się z samym prezesem Muzolfem, by przedstawił swoje wyjaśnienie powodów takiej konstrukcji odwołania. Niestety, mimo kilku połączeń oraz wysłanej prośby w wiadomość SMS, przez cały dzień nie odbierał telefonu i nie odpowiadał na próby kontaktu. Dla odmiany przewodnicząca Komisji Rewizyjnej Regina Sokołowska tłumaczyła się późną porą (19:44) i brakiem wiedzy na temat apelacji. Jak sama powiedziała, nie chciała nas wprowadzać w błąd z powodu nieznajomości tematu. – Więcej będę mogła powiedzieć w czwartek po posiedzeniu zarządu – wyjaśniała. Na opinię Marcina Śmigielskiego czekaliśmy natomiast cały dzień. Mimo obietnicy nie zadzwonił ani w poniedziałek popołudniu, ani we wtorek rano, jak zapowiadał jeszcze wieczorem.
Dużo chętniej rozmawiał jeden z członków zarządu PZT, Mirosław Skrzypczyński. Jak się okazuje, nie tylko tworzenie apelacji powierzono wąskiemu gronu „fachowców”. Większość zarządu nawet nie miała świadomości kary! Skrzypczyński nie zostawia wątpliwości i przedstawia, jak wygląda przepływ informacji oraz działania związku od kuchni. – Zarząd w ogóle nie został poinformowany o całej sytuacji. Co więcej, część członków dowiedziała się o karze ze stron ITF. Po prostu ktoś przypadkowo zauważył taki komunikat na stronie. Odpowiedzialny za to dyrektor operacyjny, jak go określam, Marcin Śmigielski, skrywał przed nami tę informację. Jako zarząd nie uczestniczyliśmy w pracach odnośnie apelacji. Z tego co się dowiedziałem, brał w nich udział Marcin Śmigielski z byłym dyrektorem sportowym Wojciechem Batorskim. Gdy dwóch laików i ludzi niekompetentnych zabiera się za cokolwiek, to efekt jest właśnie taki – mówi członek zarządu PZT. I wyjaśnia, w jaki sposób dowiedział się o samej treści apelacji. – Też zupełnie przypadkowo. Gdzieś, ktoś, coś.
Część działaczy PZT, ludzi decydujących o sprawach fundamentalnych dla polskiego tenisa, już dawno przestała przejmować się statutem związku i koniecznością informowania wszystkich członków zarządu. Skrzypczyński mówi bez ogródek: – Skrywanie dokumentów przed zarządem Polskiego Związku Tenisowego, odpowiedzialnym nawet materialnie, podlega artykułowi 276. kodeksu karnego, a to grozi karą do dwóch lat więzienia. Takiemu właśnie artykułowi powinien podlegać m.in. Marcin Śmigielski, tak zwany dyrektor operacyjny, samozwańczy dyrektor operacyjny PZT – zaznacza. I ma rację. Artykuł 276. traktuje jasno o tego typu podstępowaniu: Kto niszczy, uszkadza, czyni bezużytecznym, ukrywa lub usuwa dokument, którym nie ma prawa wyłącznie rozporządzać, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Skrzypczyński, zapytany, czy opozycja podejmie jakieś kroki w związku z apelacją, precyzuje sytuację panująca w związku. – Nie ma opozycji. Źle to ujmujemy. Tak nazywa to trójka „leśnych dziadków”, jak o nich mówię, Jerzy Hertel, Marcin Śmigielski i Jacek Muzolf. To są „leśne dziadki” Polskiego Związku Tenisowego i oni określają część zarządu opozycją. A jej nie ma, są po prostu osoby, które znają się na tenisie, działają w tenisie i chcą działać dla dobra tenisa. Jest to natomiast mocno utrudnione za sprawą tych osób piastujących stanowiska w związku, które uniemożliwiają nam działania i podejmowanie decyzji. Dla przykładu, zarząd PZT zgodnie z regulaminem powinien być zwoływany co trzy tygodnie, a nie odbywa się już od 18 tygodni. To wszystko ma na celu uniemożliwienie jakichkolwiek kroków – tłumaczy Skrzypczyński.
Ponad 60 tysięcy dolarów to tylko jedna z kwot, o którą niedługo może się uszczuplić budżet PZT. Wciąż do spłaty jest niemal 300 tysięcy złotych, które związek ma zwrócić Ministerstwu Sportu i Turystyki za niewłaściwe wykorzystanie ministerialnej dotacji. – To pismo oczywiście też było ukrywane przed zarządem – mówi Skrzypczyński.
To nie koniec dokumentów, jakie wpłynęły na adres PZT. Są jeszcze te, bardziej szokujące, o których istnieniu wiedzą tylko nieliczni. – Skrywane jest także pismo, w którym minister sportu prosi prezesa PZT o ustąpienie ze stanowiska i zwołanie nadzwyczajnego walnego zgromadzenia wyborczego – przyznaje członek zarządu.
Zdaniem Skrzypczyńskiego działacze na czele ze wspomnianym prezesem robią wszystko, żeby wezwanie nie wyszło na jaw. – Pismo przyszło do związku, ale nie zostało zarejestrowane, wręcz zostało ukryte, zabrane, żeby pozostali członkowie zarządu go nie widzieli. Na moje pytanie, zadane na ostatniej komisji budżetowej, przed dwoma tygodniami, Marcin Śmigielski odpowiedział, że to było prywatne pismo do prezesa Muzolfa. „Prywatne” pismo do prezesa Muzolfa przyszło na adres PZT? Jeśli pismo zostaje wysłane na adres związku i tak zatytułowane, to nie jest to prywatne pismo. Prywatne byłoby zatytułowane „pan Jacek Muzolf” i przyszło do Poznania, na jego domowy adres – tłumaczy Skrzypczyński. – To kolejny przykład działania sprzecznego z prawem. To już nie jest coś niezgodnego z regulaminem czy statutem, ale z prawem, jak podaje artykuł 276. kodeksu karnego.
Antoni Cichy



