Radwańska dla Tenisklubu: Z każdym rokiem jest coraz trudniej
Z Agnieszką Radwańską rozmawia Artur St. Rolak, Stuttgart
Sara Errani dla nikogo nie jest wymarzoną rywalką w pierwszym w sezonie meczu na korcie ziemnym, prawda?
– Worek z lodem na moim ramieniu to potwierdza. Tym bardziej, że po Pucharze Federacji nie miałam możliwości porządnie potrenować na ziemi; miałam dosłownie dwa treningi.
To chyba nie jest cała prawda o tej porażce…
– Co pan ma na myśli?
Co roku Stuttgart jest pani pierwszym turniejem na mączce, a przecież bywało tu dużo lepiej.
– Bardzo pomagał wolny los w pierwszej rundzie.
Na taką pomoc trzeba sobie najpierw zasłużyć odpowiednio wysokim miejscem w rankingu.
– Na pewno ten sezon w moim wykonaniu jest słabszy od poprzednich. Nie da się ukryć, że gram gorzej, zdarzyło mi się kilka słabych meczów, a najgorszy był ten z Heather Watson. Trzeba jednak zauważyć, że konkurencja jest silniejsza niż kilka lat temu.
Najmłodszą tenisistką już pani nie jest, najstarszą jeszcze nie, więc może to kryzys „wieku średniego”?
– W pewnym sensie tak, bo zmęczenie dopada mnie coraz szybciej. Przez wszystkie lata gram ciurkiem, bez żadnej przerwy, a niektórym dziewczynom zdarzały się sezony bez tenisa.
Dziś zmęczenia na korcie nie było widać, choć mecz trwał ponad dwie godziny i równie dobrze mógł być jeszcze dłuższy.
– Tak, kondycyjnie wytrzymuję nawet takie mecze jak z Sarą Errani. No, może poza ramieniem…
Może to pierwsze oznaki wypalenia psychicznego?
– Aż tak bym tego nie nazwała, to raczej znużenie. Z każdym rokiem jest coraz trudniej. Kiedyś można było zagrać słabszy turniej, a i tak lądowało się w ćwierćfinale. Dziś konkurencja jest silniejsza, łatwych meczów już praktycznie nie ma – rywalki są coraz młodsze i coraz lepiej wykorzystują każdą słabość.
Na to pytanie zawsze odpowiada pani tak samo, ale trudno go nie powtórzyć. Czy naprawdę nie przejmuje się pani tym, to piszą i mówią media? Ostatnio powodów do pochwał zbyt wielu nie mają…
– Naprawdę nie czytam! Znam polskie media. Kiedy wygrywamy, są dla nas fajne; kiedy przegrywamy, mieszają nas z błotem i twierdzą, że nadajemy się tylko do d… Jakieś 90 procent dziennikarzy w ogóle nie zna się na tenisie i ocenia na podstawie tego, co zobaczy w telewizji. Niektórzy wydają sądy nawet nie oglądając meczu, więc czym tu się przejmować? Tych, których opinie mnie interesują, mogę policzyć na palcach jednej ręki.
Jednym z tematów dyżurnych jest pani współpraca z Martiną Navratilovą. Dziś na korcie, chociaż nie na tablicy wyników, było widać efekty. Próbowała pani szybko kończyć wymiany, nawet returnem.
– Tak, starałam się „wchodzić” na piłkę, ale prawie wszystko wracało i stąd ten lód na barku.
Czy z oceną tej współpracy można, a może nawet należy wstrzymać się aż do Wimbledonu?
– Tak. Wszyscy przecież wiedzą, że ziemia nigdy nie była i nie jest nawierzchnią, do której się palę. Czekam na trawę.



