Radwańska: nie czułam stopy

/ Anna Niemiec , źródło: korespondencja z Paryża, foto: AFP

Urszula Radwańska pomimo kontuzji podjęła dzisiaj walkę z Magdaleną Rybarikovą, ale niestety nie była w stanie ukończyć pojedynku. Uraz okazał się na tyle poważny, że Polka musiała poddać spotkanie.

Po meczu młodsza z sióstr Radwańskich dokładnie wyjaśniła, co się stało. – Problem jest z piszczelem przednim. Kontuzja nie jest nowa. Nabawiłam się jej podczas meczu w Rzymie. Miałam kilka dni przerwy, przechodziłam dużo rehabilitacji. Myślałam, że zdążę wyleczyć nogę. Na treningach było już dobrze, ale wiadomo, że mecz to coś zupełnie innego. To są większe obciążenia, więcej zrywów.

Początek spotkania pozwalał mieć nadzieję, że krakowiance uda się pokonać Słowaczkę. – Na początku było w miarę OK, ale o bieganiu na 100% i tak nie było mowy. Im dłużej mecz trwał, tym było gorzej. Pod koniec nie czułam stopy. Ból był ogromy nawet przy chodzeniu. Zagrałam tutaj tylko dlatego, że to Wielki Szlem i bardzo chciałam odpuscić tak ważnej imprezy. Na innym turnieju pewnie nie wyszłabym na kort.

Polska tenisistka nie była w stanie jeszcze dokładnie powiedzieć, jak będą dokładnie wyglądać jej najbliższe plany. – Najpierw muszę jeszcze raz pójść do lekarza, żeby dokładnie dowiedzieć się, co się stało z moim piszczelem. – Urszula Radwańska miała zaplanowany start w dwóch turniejach na trawie przed Wimbledonem. – Jeszcze nie wiem, co będzie z tymi startami, ale wrócę dopiero jak będę całkowicie zdrowa. Nie ma sensu grać dalej z kontuzją. Pechowo, że stało się to przed dwoma Wielkimi Szlemami. Oczywiście bardzo bym chciała zagrać na Wimbledonie.

Na koniec nasza reprezentantka opowiedziała trochę o współpracy z trenerem Martinem Fassatim. – Na razie wszystko układa się jak najbardziej pozytywnie. Trenujemy razem w Krakowie albo Pradze. Mamy do siebie blisko. Martin ma bardzo dużą wiedzę i doświadczenie. Oczywiście ciężko ocenić wyniki, bo ostatnio często mam problemy ze zdrowiem, ale pracuje nam się bardzo dobrze. – Urszula Radwańska wyjaśniła również jaka jest różnica pomiędzy współpracą z Fassatim a Maciejem Synówką. – Maciek duży nacisk kładł na przygotowanie mentalne. Martin ma większe doświadczenie i dzięki temu dostrzega więcej szczegółów. Dzięki niemu wychodzę na kort lepiej przygotowana pod względem taktycznym. Trener ustawił mi też trochę inaczej serwis. Głównie po to, żeby odciążyć bark. Musiało minąć trochę czasu, zanim przyzwyczaiłam się do nowego ruchy, ale teraz jest już coraz lepiej. Bark nie boli i to na pewno pozytywna rzecz.

Na koniec nasza tenisistka wyraziła nadzieję, że pech ją w końcu opuści. – Mam nadzieję, że uda mi się szybko wyleczyć nogę. Liczę, że problemy ze zdrowiem w końcu się skończą i będę mogła normalnie grać i walczyć o powrót do czołówki.