Radwańska: wszystko gra
– Nie straciłaś jeszcze seta w tym roku. Czy to najlepszy początek sezonu w karierze?
Tak myślę. Nigdy nie grałam w dwóch turniejach przed Australian Open. Sądzę, że to był dobry początek. Na pewno nie mogę narzekać.
– Co sprawiło, że był tak dobry?
Dobre pytanie. Nie wiem. Naprawdę niczego nie zmieniłam. Oczywiście, ciężko pracowała w okresie przygotowawczym. Po prostu bardzo dobrze czuję się na korcie. Od początku jestem bardzo pewna siebie i bardzo szczęśliwa, że mogę grać najlepszy tenis.
– Gdzie trenowałaś w przerwie między sezonami?
W Polsce, w Krakowie, gdzie mieszkam. Trenowałam w hali, bo mamy zimę. Na zewnątrz było -10 stopni.
– Jak długo trwała twoja przerwa z tenisem po sezonie, podczas której w ogóle nie brałaś do ręki rakiety?
Miałam prawie trzy tygodnie totalnego luzu.
– Kiedy właściwie zaczęłaś się przygotowywać do sezonu?
W okolicach 15-16-ego listopada, czyli sześć tygodni przed tym, aż przyleciałam do Australii.
– Ćwiczyłaś tylko grę na korcie? Żadnej siłowni?
Oczywiście, że ćwiczenia siłowe też były. Jasne, że tak. Ale także wiele innych rzeczy.
– Nie wolałabyś zagrać jednego ciężkiego, trzysetowego meczu? Jesteś zadowolona, że tak łatwo wszystko idzie?
Sądzę, że dużo lepiej jest wygrywać w dwóch setach, bo mam więcej świeżości potem. Szczególnie, jeśli pomyślę o tych dwunastu meczach z rzędu. Oczywiście, teraz jest trochę lepiej, bo mam dzień przerwy przed kolejnym spotkanie, ale zawsze lepiej jest grać krótko niż walczyć przez trzy godziny.
– Jak ocenisz swoją dzisiejszą grę?
Od początku grałam bardzo solidnie, byłam skupiona. Szczególnie na początku pierwszego seta i w czwartym gemie, kiedy serwowałam, przegrywając 1:2, to był bardzo ważny moment. Zaczęłam grać lepiej potem, a w drugiej partii starałam się to utrzymać i nie stracić koncentracji.
– Czujesz, że z każdym grasz coraz intensywniej?
Cóż, zagrałam kilka naprawdę dobrych spotkań z czołowymi zawodniczkami w tym roku i muszę przyznać, że prezentuje się bardzo dobrze i wszystko gra. Mam nadzieję, że to utrzymam. Oczywiście, z każdym meczem będzie ciężej i ciężej, grając przeciwko rozstawionym tenisistkom. Zobaczymy, co się stanie.
– Odczuwasz poprawę swojej gry w każdym meczu?
Sądzę, że tak. Pierwsze mecze zawsze są trudne. Każdy turniej jest inny – mamy inną nawierzchnię, inne korty. Tutaj, grając na głównych kortach, czujesz, jakbyś grał wewnątrz, a potem, gdy grasz na innym, rolę zaczyna odgrywać na przykład wiatr. Trzeba być przygotowanym na wszystko.
– Czy to twoja najlepsza passa zwycięstw w karierze?
Chyba tak. Wydaje mi się, że nigdy nie wygrałam dwunastu meczów z rzędu.
– Czy trzynastka jest w Polsce pechową liczbą?
Tak, ale ja na to nie zwracam uwagi.
– Jesteś przesądna?
– Nie, w ogóle.
– Jak spędziłaś przerwę między poprzednim sezonem a początkiem przygotowań do obecnego?
Miałam prawie dwutygodniowe wakacje, a potem wróciłam do Polski.
– Uciekłaś do bardziej słonecznego miejsca?
Dokładnie. Miałam egzaminy na uczelni, więc się dużo uczyłam, aby zaliczyć semestr, a do tego ćwiczyłam, oczywiście. Byłam bardzo zajęta.
– Jak dyscyplinujesz samą siebie do nauki, kiedy podróżujesz po całym świecie i grasz w tenisa? To dwa różne światy.
Tak, jak mówiłam, dobrze jest wiedzieć coś więcej ponad to, jak zagrać forhend czy bekhend. To oczywiście bardzo trudne połączyć naukę z profesjonalną grą w tenisa. Muszę przyznać, że pomaga mi to, że mogę zaliczać przedmioty wtedy, kiedy chcę, więc, kiedy jestem gotowa, dzwonię, umawiam się na egzamin i zdaję. Chodzenie na zajęcia jak każdy jest, oczywiście, niemożliwe.
– Co studiujesz?
Turystykę na Uniwersytecie w Krakowie.
– Myślisz o następnej rywalce? Właśnie grają. Janković albo Ivanović. Pooglądasz trohę?
Mam teraz parę spraw do zrobienia, ale znam je od dawna. Właściwie, ciężko jest powiedzieć, która wygra. Z obiema grałam jednak kilka razy. Jeśli mi się uda, to zerknę trochę na ten pojedynek.


