Roland Garros: finał dwóch biegunów

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Dziś finał Rolanda Garrosa. O tytuł zagrają faworytka i tenisistka, która przed tegorocznym turniejem w Paryżu nie wygrała nawet jednego meczu. Czy Simonę Halep przed zostaniem numerem jeden na świecie powstrzyma sensacyjna Jelena Ostapenko?

Z jednej strony faworytka, z drugiej dziewczyna, którą wszyscy znają, o której wszyscy wiedzą, że jest groźna, ale akurat tym razem nie miała być aż tak groźna. Takiego składu finału nie dało się przewidzieć.

Kiedy kilka tygodni temu w artykułach żonglowano nazwiskami faworytek bukmacherów, owszem, często pojawiała się Halep, ale obok niej też Garbine Muguruza, Elina Switolina, Kristina Mladenovic czy nawet mistrzyni z Charleston Daria Kasatkina. Jeleny Ostapenko nikt do finału nie wysyłał.

Raz, że to średni dla niej sezon z finałem w Charleston (przegrała właśnie z Kasatkiną) i niczym wielkim poza tym. Dwa, że w rankingu WTA zajmuje 47. miejsce. Trzy, że w Paryżu na mączce nigdy nie czuła się dobrze. Nigdy.

Kopciuszek
Rok 2014 – Jelena Ostapenko odpada w pierwszej rundzie turnieju juniorskiego.

Rok 2015 – Jelena Ostapenko odpada w pierwszej rundzie kwalifikacji.

Rok 2016 – Jelena Ostapenko odpada w pierwszej rundzie turnieju głównego.

Dla historii roku 2017 trudno znaleźć właściwe określenie. Niesamowita? Imponująca? Historyczna? Po trochu każdej. Od 34 lat w finale Rolanda Garrosa nie grała nierozstawiona tenisistka. W tym roku zmieni to Łotyszka. Może zostać pierwszą łotewską triumfatorką turnieju wielkoszlemowego. A w tle krąży jeszcze historia z liczbami. Półfinał wygrała w dniu urodzin, 8 czerwca, z Timeą Bacsinszky urodzoną 8 czerwca.

Szperacze faktów znaleźli jeszcze jedną datę. Ale to za chwilę. Ostapenko może zdobyć pierwszy w karierze tytuł. Pierwszy i od razu wielkoszlemowy. Ostatnio dokonał tego Guga Kuerten. To było w Paryżu. To było 8 czerwca 1997 roku. Tego dnia, którego urodziła się Ostapenko.

I bardzo możliwe, że ona pójdzie w ślady Brazylijczyka. Zagra tak jak zawsze. Będzie bombardowała stojącą po drugiej stronie siatki rywalkę, z którą zmierzy się po raz pierwszy w karierz. Tylko jak to w przypadku jej gry – beztrosko ofensywnej, nieskażonej kunktatorstwem, ale i nieprzewidywalnej, pojawia się pytanie, czy skalibruje celownik? Jeśli tak, jak czołg będzie zmierzać po tytuł. Jeśli nie, zacznie się denerwować, patrzyć w stronę boksu, a tak doświadczona rywalka jak Halep, to wykorzysta. 

Choć ten turniej pokazuje pewną zmianę u Ostapenko. Wciąż spogląda na trenerkę, potrafi rozkładać ręce po nieudanym zagraniu, a po błędzie przekonywać sędziów, że błędu nie było. Ale jest spokojniejsza. Po jednym z gemów z Bacsinszy, w którym myliła się trzykrotnie, uśmiechnęła się i w następnym grała swoje.

Finał Simony i lekarzy
Finałowa obecność Łotyszki szokuje, ale obecność Rumunki też może zaskakiwać. Ze zgoła innych powodów. Kilka dni przed rozpoczęciem Rolanda Garrosa nie było pewne, czy w ogóle wyjdzie na kort. W Rzymie skręciła kostkę, uszkodziła więzadła. Mówiła, że szanse na jej występ oscylują w graniach 50 procent. Jeśli wygra, wielkie słowa uznania będą należały się jej lekarzom, którzy zdążyli ją postawić na nogi. Wyszła na kort, a co stało się później, nie trzeba przypominać. Wytrzymywała trudy nawet takich pojedynków jak z Eliną Switoliną.

Przy zwycięstwie Rumunki sprawdzi się to, co wielu powtarzało przed ćwierćfinałem, że ta która wygra mecz Halep – Switolina, wygra i całego Rolanda Garrosa. A jeśli już tenisistka z Konstancji wzniesie puchar za mistrzostwo, z tego turnieju równie często jak finał będzie wspominany właśnie jej pojedynek z Ukrainką. Przegrywała 1:5 w drugim secie (w pierwszym lepsza okazała się Switolina), by wygrać całe spotkanie. Po drodze obroniła jeszcze piłkę meczową. 

25-latka pokazała, jak mocna jest psychicznie. Jak odporna na niepowodzenia. I jak zdeterminowana, by w poniedziałek zostać rakietą numer jeden na świecie. Dla niej stawka tego finału jest podwójna. Pierwszy wielkoszlemowy tytuł i pierwsze prowadzenie w rankingu WTA.

Wrota do historii
Jeden mecz dzieli Halep od wyczynu historycznego. Takich tenisistek, które wygrywały zawody Wielkiego Szlema i były na szczycie światowej listy, są tuziny. Ale to gwarantuje miejsce w historii tenisa. Tenisista więcej nie może już osiągnąć. Owszem, później gra, żeby te wyniki śrubować, żeby dołożyć drugi wielkoszlemowy tytuł, następnie trzeci, najlepiej skompletować karierowego Wielkiego Szlema. Tyle że mieć w metryce: mistrzyni turnieju wielkoszlemowego i rakieta numer jeden na świecie to już wyczyn z pogranicza marzeń każdej tenisistki.

Nie tylko Halep gra, by przejść do historii. Po latach, kiedy dziennikarze szukają analogii, trafiają na tenisowe anomalie. Ostatni finał bez rozstawionej, ostatni turniej wygrany przez nierozstawioną – tych smaczków jest wiele. I za kilkadziesiąt lat takim historycznym punktem byłby triumf Ostapenko. Nierozstawionej 20-latki z Łotwy z 47. miejsca w rankingu WTA, która nigdy wcześniej nie wygrała turnieju WTA i nigdy wcześniej nie wygrała w Paryżu meczu. Kiedyś musi być ten pierwszy raz. W sobotę będzie na pewno. Albo dla Simony Halep, albo Jeleny Ostapenko. 

Początek finału kobiet o godzinie 15:00.