Roland Garros: niech skończą pod wieczór

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: własne/atpworldtour.com, foto:

Najlepszą zapowiedzą męskiego finału Rolanda Garrosa niech będą dwa słowa. A właściwie dwa nazwiska – Nadal i Djoković. Taki mecz nie może być ani nudny, ani brzydki, ani przewidywalny.

Zarówno Rafael Nadal jak i Novak Djoković to wielkie marki dzisiejszego tenisa, których nazwiska wystarczają za całą zapowiedź. Bo cóż więcej można powiedzieć o meczach tej dwójki? O tym, jak potoczy się gra? O tym, ile będzie zwrotów akcji? O tym, kto wreszcie okaże się lepszy? Obaj znają się na wylot, doskonale zdając sobie sprawę ze swoich słabych (są takie?) i mocnych stron i doskonale zdając sobie sprawę, że żaden nie pęknie kondycyjnie, nawet gdyby mieli biegać po korcie Philippe’a Chatriera tyle, ile John Isner i Nicolas Mahut w pamiętnym meczu Wimbledonu. To będzie kolejna wojna na wyniszczenie, o rozstrzygnięciu której zadecydują pewnie detale.

W Paryżu Rafael Nadal jest niekwestionowanym królem. To, co osiągnął na kortach Rolanda Garrosa w swojej długiej już przecież karierze przyprawia o zawrót głowy. Gdyby nie pechowy rok 2009, w którym – nie ujmując niczego Robinowi Soderlingowi – Hiszpan nie był jednak w pełni sił, dziś prawdopodobnie mówilibyśmy o tenisiście, który nigdy nie przegrał w wielkoszlemowym turnieju rozgrywanym na kortach ziemnych i właśnie walczy o dziesiąty tytuł. Los chciał, że pięć lat temu doszło do sensacji, której nikt się nie spodziewał i jeden, jedyny raz Nadal w Paryżu przegrał. Jeśli ktoś miałby powtórzyć wyczyn Szweda, to najbliżej do tego Novakowi Djokoviciowi. Sam Hiszpan przyznaje jednak, że jego ciało już nie znosi trudów sezonu tak dobrze, jak kilka lat temu, że nie czuje się już tak pewny jak kiedyś. Co jest naturalną koleją rzeczy. Szczególnie dla 28-letniego już Nadala, któremu zważywszy na specyficzny sposób gry wróżono szybki koniec kariery przez kontuzję kolan. Problemy były, pewnie ciągle są, ale Hiszpan zawsze wraca i zawsze wraca na szczyt. Dziś Rafael Nadal nie jest już na mączce nie do pokonania, co potwierdziły turnieje przygotowujące do najważniejszego startu. Pytanie tylko, czy jest do pokonania w Paryżu. Bo to dla niego miejsce wyjątkowe.

W zeszłym roku Novak Djoković przegrał z Nadalem w półfinale Rolanda Garrosa wynikiem 7:9 w decydującej partii. Był blisko, bardzo blisko. To zapowiada, że i teraz nie można stwierdzić, że faworytem jest Hiszpan. Ba, może właśnie jest nim Serb, który ostatni mecz na mączce wygrał – w Rzymie tego roku. Kluczem do zwycięstwa Djokovicia jest taktyka, polegająca na tym, aby rywalowi zostawiać na reakcję najmniej czasu, jak to tylko możliwe. A żeby tak się stało Serb musi atakować „świdrujące” zagrania Hiszpana od razu po odbiciu piłki z podłożem, kiedy ta jeszcze się wznosi. Pozwolenie jej na opadanie, to pozwolenie Nadalowi na granie swojego tenisa.

42. bitwa Rafy z Nole zapowiada się – jak każda wcześniejsza – niezwykle emocjonująca. Punktualnie o 15 każdy kibic tenisa powinien usiąść wygodnie w fotelu, przygotować picie i jedzenie i delektować się tenisem z najwyższej półki, który niemal zawsze prezentuje ta dwójka. I najlepiej zarezerwować nie dwie, nie trzy, a cztery a może i pięć godzin. Niech skończą pod wieczór.