Roland Garros: pięć plus Linette
Magda Linette zwycięstwem nad Aną Konjuh zapisała się w historii polskiego tenisa kobiecego. Przed nią tylko pięć Polek awansowało w erze open do trzeciej rundy turnieju wielkoszlemowego.
Taki czwartek w pamięci zapada na długo. Dzień, w którym królową polskiego tenisa jest inna tenisistka niż Agnieszka Radwańska. Linette i krakowianka zaczynały mecz o tej samej porze. Kiedy mistrzyni WTA Finals z Singapuru, pierwszoplanowa postać w historii polskiego tenisa, kończyła pierwszego seta, Linette zbliżała się do momentu, jakiego w karierze jeszcze nie przeżyła. Od dwóch sezonów regularnie gra w Melbourne, Paryżu, Londynie i Nowym Jorku. Raz awansowała do drugiej rundy, by trafić na Agnieszkę Radwańską. Co to oznaczało, nie trzeba dodawać. Aż przyszedł tegoroczny Roland Garros i poznanianka, która gra, jakby w rankingu WTA zajmowała na pewno nie miejsce pod koniec pierwszej setki.
Ten czwartek musi zapaść w pamięci, bo takich dni w historii polskiego tenisa żeńskiego wcale nie było tak wiele. Dokładnie pięć, bo tylko pięć zawodniczek w turniejach Wielkiego Szlema w erze open osiągało etap 1/16 finału. Linette jest szósta. Kto wcześniej tego dokonał? – Agnieszka, Marta Domachowska, Magda Grzybowska, Katarzyna Nowak i… – wymieniała na pomeczowej konferencji sama poznanianka.
Pierwsza w erze open
To ostatnie, a chronologicznie pierwsze nazwisko, którego już nie wypowiedziała, to Iwona Kuczyńska. Pierwsze, bo przed nią żadna Polka w 1/16 finału zmagań wielkoszlemowych nie występowała. Urodzona 22 lutego 1961 roku zawodniczka, tak jak Linette najwyżej w rankingu WTA wspięła się na 64. pozycję. Tak jak teraz poznanianka, tak ona w 1981 roku po raz pierwszy do trzeciej rundy awansowała na ceglanych kortach Rolanda Garrosa. Wtedy system zawodów był jednak inny, drabinka liczyła 96 nazwisk, a nie jak teraz 128. Niektóre zawodniczki w pierwszej rundzie dostawały bilet do drugiej, czyli wolny los. Kuczyńskiej szczęście dopisało i zaczęła rywalizację na drugim etapie, w przeciwieństwie do choćby późniejszej triumfatorki i najwyżej rozstawionej wówczas Chris Evert. Polka odniosła więc jedno zwycięstwo – pokonała 6:3, 6:3 Amerykankę Barbarę Jordan. Przegrała 1:6, 3:6 z Brytyjką Virginią Wade (rozstawiona z numerem 16), którą następnie z turnieju wyrzuciła wspomniana Evert.
Kuczyńska dochodziła do trzeciego szczebla drabinki w ogóle trzykrotnie. Dokonała tego jeszcze w 1987 i 1988 roku na Wimbledonie. Miała szczęście, a raczej pecha do tenisistek oznaczonych numerem 16. Z Wade, a w Londynie Sylvia Hanika i Mary Joe Fernandez rozstawiano właśnie z „16”.
Paryż znów szczęśliwy
Siedem lat trzeba było czekać, aż kolejna Polka na wielkoszlemowym polu osiągnęła trzecią rundę. I też zrobiła to w Paryżu. W sezonie 1995 wśród 32 najlepszych uczestniczek Rolanda Garrosa znalazła się Katarzyna Nowak. Wcześniej w odsłonach Wielkiego Szlema pojawiała się sporadycznie, ale rywalizację we Francji upodobała sobie szczególnie. Zagrała tam – w turniejach głównych bądź kwalifikacjach – siedmiokrotnie. W pozostałych trzech lewach Wielkiego Szlema dziewięciokrotnie. Dopiero za piątą próbą w Rolandzie Garrosie doszła do trzeciego etapu. Pokonała 6:2, 6:4 Kimberly Po, pokonała też 6:2, 1:6, 6:3 Meredith McGrath, ale z Kimiko Date ugrała cztery gemy. To był zresztą życiowy Roland Garros Japonki. Odpadła dopiero w półfinale. Rok wcześniej i rok później do tego wyniku Date tylko subtelnie się zbliżała, kończąc rywalizację na 4. rundzie.
Cztery trzecie rundy
Dobre wzorce Linette może czerpać od innej tenisistki z Poznania – Magdaleny Grzybowskiej. Ona pod względem liczby trzecich rund w Melbourne, Paryżu, Londynie bądź Nowym Jorku ustępuje tylko Agnieszce Radwańskiej. Rok po roku, w 1997 i 1998, w 1/16 finału grała w Australian Open, w 1997 także w Wimbledonie, a w jubileuszowym 2000 – by tradycji polskich trzecich rund stało się zadość – w Rolandzie Garrosie. Z byle kim Grzybowska nie odpadała. Na jej drodze stawały m.in. Patty Schnyder czy Anke Huber.
Radwańska czwarta, Domachowska piąta
Nazwiska kolejnej Polki, która przeszła przynajmniej dwa szczeble zawodów wielkoszlemowych nie trzeba podawać. Robiła to wielokrotnie, pierwszy raz w wieku 17 lat – w sezonie 2006 – na kortach Wimbledonu, później także w Melbourne, Paryżu i Nowym Jorku. Zwycięstwa Agnieszki Radwańskiej w drugiej rundzie można liczyć i liczyć. Nazbierało się ich dokładnie 32 łącznie z tym z Rolanda Garrosa. Krakowianka była czwartą Polką, która wystąpiła w 1/16 finału. Do tego czwartku listę Polek z trzecią rundą w metryce zamykała Marta Domachowska. Taki rezultat osiągnęła raz, ale za to w stylu godnym przyklaśnięcia. Do drabinki weszła z kwalifikacji, a zastopowała ją dopiero w 1/8 finału – to już grono 16 najlepszych zawodniczek turnieju – Venus Williams. Wcześniej nie oparła się jej nawet Na Li, która kilka lat później w Melbourne była już niepokonana. W tym samych zawodach Radwańska doszła do ćwierćfinału.
Niech się dzieje
W kolejnych latach z nadzieją spoglądaliśmy na tenisistki, które mogłyby dłużej przetrwać w drabince. Nie licząc oczywiście Agnieszki Radwańskiej. Ten czwartek to zmienił. Linette i jej trener Izo Zunić na taki wynik pracowali długo i mozolnie. Chorwat przy każdej okazji podkreślał, że liczy się konsekwencja, konsekwencja i jeszcze raz konsekwencja. Nie obiecywał gruszek na wierzbie, nie mówił, że na następny turniej wielkoszlemowy Polka pojedzie i rozniesie konkurencję. Nie. Jest taki jak poznanianka. Perfekcjonista, detalista, który karierę swojej podopiecznej chce budować spokojnie, od etapu do etapu. Ale nikt nie zabiera poznaniance prawa do przełomowego wyskoku, do sensacji. A kolejne zwycięstwo w Paryżu byłoby już sensacją na miarę pierwszych stron gazet zajmujących się tenisem. Skoro czwartek może być tak piękny, to sobota tym bardziej. Australian Open 2008 czeka na powtórkę.



