Roland Garros: rekord czy sensacja?

/ Krzysztof Domaradzki , źródło: własne, foto: AFP

Rafael Nadal ma szansę zostać pierwszym tenisistą w historii, który zdoła osiem razy zwyciężyć w tym samym turnieju wielkoszlemowym. Jeżeli David Ferrer mu w tym przeszkodzi, stanie się sprawcą wielkiej sensacji.

Finałowe starcie Nadala z Ferrerem będzie ich 24. pojedynkiem. Dotychczas 19-krotnie górą był tenisista z Manacor. Nadal wygrał także wszystkie trzy pojedynki, jakie stoczyli w tym roku. Nie wszystkie jednak od początku do końca układały się po myśli 7-krotnego triumfatora Rolanda Garrosa. O ile w Acapulco zwyciężył w cuglach, oddając rywalowi tylko dwa gemy, o tyle w Madrycie i Rzymie musiał się poważnie namęczyć, żeby odnieść wygraną. W stolicy Hiszpanii Ferrera od zwycięstwa dzielił tylko jeden punkt, ale jego utytułowany przeciwnik wykazał się niesamowitą wolą walki.

Taką samą, jaką zaprezentował w półfinałowym starciu z Novakiem Djokoviciem. Mecz, który z uwagi na poziom i dramaturgię zostanie zapamiętany na długo, pokazał, że Nadal ma nerwy ze stali i potrafi wychodzić nawet z najtrudniejszych sytuacji. Przez większość piątego seta musiał gonić Serba, ale dzięki niezwykłej determinacji w końcu mu się to udało. Dopadł rywala i wygrał.

Ferrer podobnej determinacji pokazywać w Paryżu nie musiał. We wcześniejszych wielkoszlemowych występach niejednokrotnie wykazywał się heroizmem, ale w tegorocznej edycji Rolanda Garrosa wszystko układało się dla niego korzystnie i w zasadzie nawet przez chwilę jego zwycięstwa nie były zagrożone. W ćwierćfinale błyskawicznie rozprawił się z wycieńczonym serią pięciosetowych bojów Tommym Robredo, a w półfinale bez straty seta uporał się z Jo-Wilfriedem Tsongą, którego najwyraźniej przytłoczyła ranga spotkania.

Zazwyczaj równie gładkie przeprawy w Paryżu miewał Nadal. W tym roku jednak obrońca tytułu długo szukał właściwego rytmu gry, przez co zdarzały mu się nieoczekiwane potknięcia. Daniel Brands i Martin Klizan potrafili mistrzowi urwać nawet po secie. Tyle że Nadal z drugiego tygodnia imprezy w niczym już nie przypominał tenisisty, który męczył się w pierwszym. Grał pewnie i agresywnie, świetnie poruszał się po korcie, a na jego twarzy nieustannie odmalowana była determinacja, która często wywołuje przerażenie na facjatach rywali. Pokonanie tak usposobionego Nadala graniczy z cudem. Djokoviciowi się prawie udało.

Czy uda się Ferrerowi? Wszystko wskazuje na to, że nie, choć kilka skromnych argumentów przemawia za nim. Najważniejszy wydaje się ten, że on, dochodząc do pierwszego wielkoszlemowego finału w karierze, już osiągnął życiowy sukces. Ewentualna wygrana byłaby dla niego spełnieniem marzeń, które zapewne tylko czasami i nieśmiało pojawiały się w jego głowie. Dla Nadala triumf powinien być formalnością, a to może nakładać na niego dodatkową presję w kluczowych momentach starcia. Szczególnie że zwycięstwo pozwoli mu osiągnąć coś, czego żaden tenisista jeszcze nie dokonał – wygrać osiem razy ten sam turniej wielkoszlemowy.

Na korzyść Ferrera może również przemawiać fakt, że miał łatwiejszą drogę do finału. Półfinał rozstrzygnął w dwie godziny, podczas gdy Nadal musiał stoczyć blisko pięciogodzinną bitwę. Trudno jednak przypuszczać, by mogło się to odbić na dyspozycji obrońcy tytułu. Nie od dziś wiadomo, że pod względem przygotowania fizycznego równać mogą się z nimi nieliczni. Ferrer się do nich zalicza, ale trudno przypuszczać, by dobra wydolność, motoryka i zaciętość mogły mu pomóc w poskromieniu największego specjalisty od gry na kortach ziemnych w historii.

Finałowy pojedynek Hiszpanów rozpocznie się o godz. 15.00.