Roland Garros. Wojna tenisowa, stawka większa niż ćwierćfinał

/ Antoni Cichy , źródło: własne/theguardian.com/, foto: AFP

W poniedziałek w Paryżu mecz Serena Williams – Maria Szarapowa. Spotykały się wiele razy, ale nigdy w takich okolicznościach. Zagrają po raz pierwszy od urodzenia dziecka przez Serenę i powrotu po dyskwalifikacji Rosjanki. I po raz pierwszy od wydania jej książki "Niepowstrzymana".

To było 29 marca 2004 roku w Miami. Szarapowa nie miała jeszcze 17 lat. Serena już 22 i 6 wielkoszlemowych mistrzostw. Dwa w Nowym Jorku, dwa w Londynie, po jednym w Paryżu i Melbourne. Dwanaście lat w ich karierach zmieniało paradoksalnie niewiele. Mecze, turnieje, kontuzje, sukcesy. Przybywało tytułów, czego spodziewał się każdy. Wszystko wywrócił do góry nogami rok 2016 i 2017.

Williams zaszła w ciążę. Zdążyła jeszcze zagrać w Australian Open na początku sezonu 2017 i prywatnego szczęścia oczekiwała jako mistrzyni z Melbourne. Masza odpoczywała wtedy od kariery. Cierpiała podczas dyskwalifikacji. Przegrany ćwierćfinał Australian Open 2016 był jej ostatnim meczem na długie miesiące. W poniedziałek spotkają się znów. Po raz 22. Ale w takich rolach po raz pierwszy – kiedy obie muszą odbudowywać swoją pozycję.

""
| Serena Williams podczas finału Wimbledonu 2004. (Fot. AFP)

Wspólny sekret
– To Serena Williams wyznaczała granice mojej kariery. Nasze historie się przeplatają. Do każdego meczu przeciwko niej podchodzę z dreszczami i szacunkiem. To Serenę pokonałam w finale Wimbledonu, żeby wejść na światowe salony w wieku siedemnastu lat. Jednak to też ona sprawiała później, że przeżywałam trudne chwile. Pokonałam prawie wszystkie zawodniczki, które pokonały ją, ale wygranie z Sereną graniczyło z niemożliwością. Istnieje tego pewien powód. Ona o tym wie i wie, że ja też wiem. To nasz sekret. Kiedyś ujrzy światło dzienne… – pisze na pierwszych kartach autobiografii Maria Szarapowa.

"To Serena Williams wyznaczała granice mojej kariery.
Nasze historie się przeplatają."

Serena to osoba, której obok taty Jurija, trenerów Roberta Lansdorpa i Nicka Bollettieriego, poświęca najwięcej stron. Postać, którą otacza niezwykłą aurą – odwiecznej rywalki, takiej na śmierć i życie, wręcz znienawidzonej, a jednocześnie związanej z nią. Związanej rywalizacją, wspólnymi wspomnieniami – złymi raz dla jednej raz dla drugiej, wzajemnymi przekraczaniem granic, mobilizowaniem przeciwniczki. Bez sióstr Williams, bez Sereny przede wszystkim, nie byłoby takiej Marii Szarapowej. Którą napędzała żądza zdetronizowania Amerykanki. Jeszcze od czasów młodzieżowego tenisa, kiedy była zbyt dumna, żeby przyjść obejrzeć Williams na korcie, ale zbyt ciekawa, by nie patrzeć na nie przez szparę.

Od patrzenia przez szparę po łzy
Ich drogi przecinają się od czasów małej dziewczynki o blond włosach. Od małej Maszy. Aż do dziś. Tak pisze w książce: – Kiedy miałam sześć czy siedem lat słyszałam od taty o Venus i Serenie Williams. Kiedy miałam dwanaście, podglądałam je przez szparę w Akademii Bollettieriego. Kiedy miałam czternaście, patrzyłam od mojego juniorskiego stolika na przystrojoną w suknię Serenę na wimbledońskim balu – to jej słowa. Jej zapatrzonej w młodszą z sióstr Williams, która zawsze gdzieś była obecna. W jej karierze, jej życiu, niekoniecznie prywatnym, bo przecież się nie przyjaźnią.

""
| Szarapowa świętuje mistrzostwo na Wimbledonie. W tle matka sióstr Williams. (Fot. AFP)

Szarapowa zarzeka się, że wszystko zmienił Wimbledon 2004 roku. Zwycięski dla 17-latki z Niagania. Tak je zantagonizował, tak bardzo Williams zapałała wtedy niechęcią. Rosjanka miała jej zabrać o wiele więcej niż kolejny tytuł. Zabrała jej samotność w sytuacji wstydliwej. Kiedy młodsza z sióstr szlochała po przegranej. A nastoletnia mistrzyni ją nakryła, widziała, jak zanosi się płaczem.

„Nie wiedziałam, że tak bardzo była we mnie wpatrzona”
Serena ma inne zdanie. – Ta książka jest pełna plotek. Przynajmniej to, co czytałam, cytaty, które czytałam. Trochę mnie to rozczarowało. Wiele razy płakałam w szatni po porażkach. Myślę, że to coś normalnego. Jeśli już, to pokazuje pasję, żądzę, która sprawia, że wychodzisz i dajesz z siebie wszystko. To był finał Wimbledonu, wiecie? – mówiła w sobotę dziennikarzom, kiedy już było jasne, że w poniedziałek odnowią z 31-letnią Rosjanką odwieczną rywalizację. – Bardziej szokujące byłoby, gdybym nie zalała się łzami. Mam emocję, nie chowam ich, jestem człowiekiem. Co wydarzyło się tam, powinno tam zostać, niekoniecznie trzeba o tym rozprawiać w tak niezbyt pozytywny sposób w książce.

"Nie wiedziałam,
że tak bardzo była we mnie wpatrzona,
że tak bardzo angażowała ją moja kariera"

Szarapowa zaskoczyła samą Serenę. Tym, jak bardzo wyznaczała granice kariery dziewczyny z dawnego Związku Radzieckiego. – Sporo pisze o mnie. Mówiąc szczerze, byłam zaskoczona. Coś jak „ach, ok”. Nie spodziewałam się, że będę czytać książkę o sobie, niekoniecznie prawdziwą – przyznała. – Nie wiedziałam, że tak bardzo była we mnie wpatrzona, że tak bardzo angażowała ją moja kariera – powiedziała dziennikarzom Amerykanka.

Bez urazy, faworytką Szarapowa
W poniedziałek podteksty i animozje zejdą na dalszy plan, bo czwarta runda to nie finał. A i Williams nie zrobiła w sobotę nic, żeby atmosferę podgrzać. Raczej starała się nadać spotkaniu aurę potyczki dwóch wybitnych tenisistek, a nie złowieszczo patrzących na siebie rywalek. – Nie żywię do niej urazy. Po prostu z pewnym rozczarowaniem patrzyłam na tą plotkarską książkę. Zwłaszcza teraz, kiedy mam córeczkę, czuję, że szczepi się emocje negatywne. Kobiety, przede wszystkim kobiety, powinny wzajemnie dbać o wychowanie – rzuciła.

Williams, z kurtuazji czy nie, w roli faworytki obsadza Szarapową. Bo, jak przyznaje, sama wciąż wraca, a od powrotu rywalki trochę czasu już minęło. – Tak całkiem szczerze, prawdopodobnie jest faworytką. Gra już prawie od roku, a ja dopiero zaczęłam. Staram się rozkręcić. To będzie kolejny sprawdzian. Gramy na jednej z nawierzchni, które jej najbardziej pasują, zawsze bardzo, bardzo dobrze tu grała – przypomina 36-latka. Ale kiedy po raz ostatni (i jedyny) skrzyżowały rakiety w Paryżu, w finale w 2013 roku, o dwa przełamania więcej miała Amerykanka. Było 6:4, 6:4.

""
| Australian Open 2016 – ostatnie spotkanie Sereny Williams i Marii Szarapowej. Wygrała Amerykanka. (Fot. AFP)

31-letnia Rosjanka meczu z Sereną nie wygrała od 2004 roku. Zwyciężyła w ich drugim pojedynku, tym pamiętnym na Wimbledonie, i trzecim. Też w sezonie 2004, w WTA Finals. Później 18 razy musiała patrzeć, jak pokonuje ją Williams. W turnieju wielkoszlemowym tak wcześnie spotkały się tylko w 2010 roku na wimbledońskiej trawie. W ogóle, jeśli na siebie trafiały, najczęściej w półfinałach i finałach, bo z 21 wszystkich przypadków aż 15-krotnie. Choć zwycięstwo wcale nie będzie oznaczało, że misja powrotu w pełni się powiodła – jednej z nich awans przyniesie dużo większą satysfakcją niż każde inny do ćwierćfinału.

Antoni Cichy