Rosolska: z każdym kolejnym meczem jest coraz lepiej

/ Anna Niemiec , źródło: Korespondencja z Paryża, foto: LUMIKA Anna Klepaczko

Alicja Rosolska razem ze swoją partnerką Oksaną Kałasznikową pokonały w sobotę w drugiej rundzie Roland Garros parę rozstawioną z numerem 8 Hsieh Su-Wei i Shuai Peng 4:6, 6:0, 6:4. Nasza paryska korespondentka, Anna Niemiec, rozmawiała po tym meczu z naszą jedyną deblistką w Paryżu.

Alicja, gratuluję kolejnego zwycięstwa po bardzo zaciętym meczu.
Dziękuje. Naprawdę bardzo, bardzo się cieszę. Po raz trzeci w karierze osiągnęłam trzecią rundę w turnieju wielkoszlemowym, ale po raz pierwszy udało mi się to w Paryżu
.
Razem z Oksaną sprawiłyście niespodziankę, bo para tajpejsko-chińska była faworytem tego spotkania. Chyba była szansa, żeby wygrać ten mecz w dwóch, a nie trzech setach?
To prawda, ale pierwszego seta przegrałyśmy trochę na własne życzenie. Miałyśmy już 3:1 i breaka. Nie wykorzystałyśmy tego, bo znowu zaczęłyśmy popełniać całe mnóstwo prostych błędów. To się na nas zemściło. Uczciwie muszę przyznać, że kilka razy próbowałam przejść przy siatce i zagrałam sobie „w stopy”. Od razu przypomniał mi się pierwszy mecz. Nie chciałyśmy powtórki, więc trzeba było szybko się pozbierać.

Drugi set to był prawdziwy koncert w Waszym wykonaniu.
Na druga partię wyszłyśmy bardzo skoncentrowane. Cieszę się, bo przez cały czas miałyśmy wysoką motywację do gry. Błędy w pierwszym secie nie zniechęciły nas do walki, choć momentami było ciężko. Na korcie o błędach trzeba szybko zapomnieć, ale niektóre były naprawdę trudno wybaczalne.

Trzeci set nie rozpoczął się najlepiej, bo rywalki wyszły na prowadzenie 2:0.
Przed trzecim setem miałyśmy dylemat. Ja przez cały mecz zmagałam się ze swoim serwisem. Pierwszy gem serwisowy wygrałam dopiero w drugim secie na 4:0. Wolałam, żeby moja partnerka zaczęła serwować w decydującej partii, ale ona nie była przekonana do tego pomysłu. Musiałaby podawać pod słońce. Ona w przeciwieństwie do mnie wygrywała swoje gemy serwisowe, więc stwierdziłyśmy, że lepiej będzie jej tego nie utrudniać. Tak jak się obawiałam, rywalki najpierw wygrały swojego gema serwisowego, a potem po raz kolejny ja nie potrafiłam tego zrobić. Na szczęście tym razem nie pozwoliłyśmy rywalkom uciec na 0:4. Wyszłyśmy na 3:2. Potem co prawda po raz kolejny przełamały mój serwis i wyszły na 3:4, ale od tego momentu to my rządziłyśmy na korcie. Przy 5:4 udało mi się w końcu wygrać swój serwis i dzięki temu mogłyśmy cieszyć się ze zwycięstwa i awansu do kolejnej rundy.

Zawsze serwujesz jako druga w swojej parze?
Ja dużo lepiej gram przy siatce niż z tyłu, więc korzystniejszym ustawieniem jest to, w którym ja jestem przy siatce, a moja partnerka z tyłu. A wiadomo, że lepiej zacząć od 2:0 niż 0:2. Oksana naprawdę dobrze i mocno potrafi grać z głębi kortu, co pokazała również dzisiaj. Coraz lepiej rozumiemy się na korcie. Przy kilku piłkach w środek miałyśmy problem z decyzją kto ma ją odbić. Trochę przez to, że Oksana jest leworęczna i obie mamy tam backhand. Jeszcze czasami mamy problemy, gdy stoimy w jednej linii na korcie, ale naprawdę z każdym kolejnym meczem jest coraz lepiej.

Na trybunach widziałam Radka Szymanika. Był tam w roli Twojego trenera?
Nie, bo jak wiadomo Radek jest kapitanem polskiej reprezentacji w Davis Cup. Znamy się jednak dobrze, więc przyszedł popatrzeć na mój występ. Bardzo mi to pomogło. Zawsze dobrze mieć kogoś od siebie na trybunach. W ważnych momentach mogłam na niego spojrzeć i poszukać wsparcia. Podczas meczu przyjemnie mieć kogoś, kto krzyknie „trzymaj” lub „nic się nie stało, spokojnie gramy dalej”. Po meczu podzielił się ze mną kilkoma uwagami, które na pewno przydadzą się w przyszłości.

Nie ma tak wielu tenisistek, które dysponują oburęcznym forhandem i backhandem, ale granie z dwoma takimi zawodniczkami jednocześnie to już chyba ewenement.
Rzeczywiście to rzadkość, ale wbrew pozorom łatwiej ustawić taktykę, kiedy obie przeciwniczki grają w podobny styl gry.

A jak się gra z tego typu zawodniczkami?
Zawodniczki grające w ten sposób, z reguły mają bardzo dobre uderzenia z tyłu kortu. Nie ma różnicy czy z prawej czy z lewej strony. Dobrze jest serwować im na ciało, bo mają wtedy problem z ominięciem piłki. Cały czas trzymają dwie ręce na rakiecie, więc ciężej im manewrować. Tak też próbowałyśmy serwować. Nie iść na wygrywające serwisy, tylko szukać plasowanych podań na ciało. Uniemożliwić im w ten sposób rozwinięcie skrzydeł na returnie, z którego potrafią być bardzo groźne.

Z linii końcowej grają dobrze, a jak w takim razie radzą sobie przy siatce?
To zależy. Na pewno mogę powiedzieć, że jedna z naszych rywalek, Hsieh, na siatce gra bardzo dobrze. Ma niezwykły refleks i bardzo szybkie ręce oraz niezwykły dar do czytania takich piłek. Często gra z pełnym zamachem, przez co ciężko odczytać kierunek, w którym zagra. Gdy próbowałyśmy w nią strzelać, ona bardzo często jeszcze lepiej się broniła. Z kolei Peng na siatce było już dużo słabsza. Gdy Chinka była z przodu, a Tajpejka zaserwowała słabszy drugi serwis, od raz próbowałyśmy mocno zagrać w Peng. Udało nam się ją przestraszyć i to była kopalnia punktów. Dlatego w końcówce meczu Chinka wycofała się i przez cały czas stała na końcowej linii.

Czyli Peng była słabszym ogniwem tej pary?
Nie do końca, bo z tyłu grała z kolei lepiej od tajpejki. Nasze rywalki starały się jak najbardziej wykorzystać korzystne dla siebie ustawienie, czyli Hsieh z przodu, a Peng z tyłu. Na szczęście jakoś sobie z tym poradziłyśmy.

Wiadomo już z kim zagracie w trzeciej rundzie?
Jeszcze nie. Plan gier został tak ułożony, że w naszej części drabinki, niektóre pary dopiero zagrają swój pierwszy mecz.