Siódmy dzień tygodnia

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: wimbledon.org/własne, foto: AFP

„Kopiec Murraya”, dawniej zwany „Wzgórzem Henamana”, pusty, Roger Federer i spółka odpoczywają, a piękna zielona wimbledońska trawa w okolicach linii końcowej i pod siatką już taka piękna i zielona nie jest. Wniosek: Wimbledon na półmetku, a jak nakazuje tradycja, pierwsza niedziela jest dniem przerwy w londyńskiej rywalizacji. Zleciało szybko, działo się dużo i czas to zebrać do kupy.

Chyba po raz pierwszy każdy kibic odwiedzający Wimbledon prosił o deszcz. Bo każdy chciał być tym pierwszym, który będzie świadkiem gry na korcie centralnym pod nowym, drogim dachem. Ale aura ma to do siebie, że jest kapryśna i jak na ironię, w pierwszym tygodniu (co dla Londynu naprawdę jest ewenementem) nie padało. Dach jednak zasunięto na czwartkową noc, bowiem spodziewano się pogorszenia pogody, ale w piątek znów z nieba nie spadła żadna kropla.

Czwartkowa (czasu amerykańskiego) śmierć Michaela Jacksona szybko obiegła cały świat. Nic więc dziwnego, że o odejściu Króla Popu dyskutowano także na konferencjach prasowych w Londynie.

– Byłem w domu, kiedy dowiedziałem się o jego śmierci. Nie było do końca jasne, co się tak naprawdę z nim stało, więc czekałem na dalsze wieści. To oczywiście bardzo smutny moment w świecie muzyki. Michael poruszył wielu ludzi, tak jak i mnie. Ale ja wciąż będę słuchał jego kawałków jeszcze przez długie, długie lata. Kocham jego muzykę. Pamiętam, jak przyjechał, nie jestem pewien, w ’88 albo ’89 roku do Bazylei. Byłem wtedy bardzo młody. Stałem poza stadionem, chyba z siostrą, i po prostu słuchaliśmy, jak gra – opowiadał Federer.

– Był wspaniałym człowiekiem, całkowitym idolem. Słowa nie mogą wyrazić mojego szoku i przerażenia, jedynie myśli i modlitwy, które kieruję do niego i jego rodziny. To straszna, straszna, straszna rzecz. Cóż, myślę że każdy słucha jego muzyki. Tak jak myślisz o Beatlesach, Elvisie Presleyu, tak samo o Michaelu Jacksonie. To są wieczne ikony, których nigdy nie zapomnę. Spotkałam go kilka razy. Miałam ten zaszczyt. Miał wielkie serce i wspaniałe dzieci. To naprawdę wielka szkoda – relacjonowała z kolei Serena Williams.

Przechodząc do rywalizacji sportowej, jak na razie próżno szukać jakichś sensacji. Jednym słowem, wieje nudą.

– Cóż, wszystko, co chciałem robić, to wygrywać mecze. Nie ważne, czy czyniłem to w dobrym czy złym stylu. Jestem bardzo szczęśliwy, że odniosłem trzy zwycięstwa. Mogę mieć nadzieję, że utrzymam tę formę w następnym tygodniu, bo moja gra była naprawdę solidna – tak pierwszy tydzień zmagał podsumował Andy Murray, któremu na każdym kroku przypomina się, że może zostać pierwszym od 72 lat Brytyjczykiem, który wygra Wimbledon. Pod nieobecność Rafaela Nadala finałem marzeń ma być konfrontacja Szkota z Rogerem Federerem i o tym też trąbi się non stop, tym bardziej, że obaj idą jak burza.

Wśród pań odpadły Jelena Janković i Swietłana Kuzniecowa. Ale czy ich porażki to sensacje? Ani Serbka, ani Rosjanka specjalistkami od gry na trawie nie są i wiadomo to nie od dzisiaj. Obie przegrały z młodymi gniewnymi, ale zupełnie inaczej tłumaczyły swoje porażki. O ile, obchodząca 24. urodziny „Swieta”, przyznała, że grała źle i nie był to jej dzień, o tyle Jelena stworzyła iście dramatyczną relację z wydarzeń na korcie, więc aż dziw bierze, że dograła ten mecz do końca.

– Po pierwszym secie, czułam się oszołomiona i myślałam, że skończę w szpitalu. Zaczęłam się trząść i tracić przytomność. Byłam naprawdę bliska tego, żeby upaść, wezwać karetkę i zejść z kortu. Udało się powrócić do gry, ale i tak nie miałam siły, nie byłam tą samą osobą – opowiadała, z lekkim uśmiechem, Serbka.

O siostrach Williams nie ma za bardzo co pisać, bo wygrywają szybko, gładko i przyjemnie i, póki co, ciężko znaleźć poważniejsze przeszkody na ich drodze. W poniedziałek Venus zagra z Aną Ivanović, ale druga z Serbek jest w średniej, żeby nie powiedzieć kiepskiej, formie. Już w pierwszej rundzie była jedną piłkę od porażki z mało znaną Lucie Hradecką. Wygrała, ale w kolejnych spotkaniach też się męczyła, więc trudno przypuszczać, aby pokonała, czującą się na trawie jak ryba w wodzie, Amerykankę. My mamy nadzieję, że w ćwierćfinale czarnoskóra tenisistka będzie miała dużo większe kłopoty…

U panów podobnie. Ci co mieli wygrywać, wygrywają, a ci, których typowano do odstrzału, polegli. Porażka Juana Martina Del Potro z Lleytonem Hewittem w trzeciej rundzie dla nikogo nie powinna być sensacją, bo dla 20-latka z Tandil trawa to pięta Achillesowa. Tegoroczny występ i tak był najlepszym w Wimbledonie w jego dotychczasowej karierze, bo rok i dwa lata temu z Londynem żegnał się w drugiej rundzie.

Po Jo-Wilfriedzie Tsondze można było spodziewać się trochę więcej, ale jak się trafia na notującego 82 kończące uderzenia i wygrywającego 89 z 99 punktów po pierwszym serwisie Karlovicia, ręce opadają i grać się czasami odechciewa.   

Safin w zeszłym roku dotarł do półfinału, teraz odpadł w pierwszej rundzie w swoim ostatnim (chociaż kto to wie?!) występie w Londynie. Przegrał z mało znanym, ale jak, sam powiedział, utalentowanym, Jessem Levinem. A na pytanie o samopoczucie po spotkaniu, ku zdziwieniu dziennikarzy, odparł krótko: „ulżyło mi”. Cały Marat.

Lleyton Hewitt i Juan Carlos Ferrero to dwaj zawodnicy, którzy sprawiają swoim fanom miłe niespodzianki. Obaj byli już liderami światowego rankingu, obaj zaznali smaku triumfu w turnieju wielkoszlemowym, obaj też w ostatnich miesiącach wypadli ze ścisłej czołówki. Ale, jak widać na załączonym obrazku, żaden z nich nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Australijczyk nie stracił, póki co, seta i pokonał utalentowanego, ale jak już wspomniałem, na trawie mniej groźnego, Del Potro, zaś Hiszpan najpierw w trzech setach rozprawił się z Jużnym, potem w czterech z Santoro, który rozegrał ostatni mecz w Wimbledonie, aż wreszcie w pięciu z Fernando Gonzalezem.

O Polakach trochę, ale niewiele, bo i nie ma za bardzo o czym pisać. Przyzwyczailiśmy się już do tego, że w pierwszych dwóch, trzech dniach wielkoszlemowych turniejów nie trudno natknąć się na mecz z udziałem naszego reprezentanta. Przyzwyczailiśmy się też do tego, że pod koniec pierwszego, a już na pewno w drugim tygodniu zostaje ich garstka. Tradycyjnie prym wiedzie Agnieszka Radwańska, chociaż i ona przyprawiła nas w tym roku o długie minuty mocnego bicia serca, kiedy z wygranego w dwóch setach meczu ze Shuai Peng zafundowała nam trzysetową batalię z dreszczykiem. Z Na Li blisko było powtórki, ale „Isia” w porę się skoncentrowała i nie pozwoliła drugiej Chince doprowadzić do nerwowej trzysetówki. Bliska omdlenia Jelena Janković odpadła, a tym samym rywalką naszej tenisistki w walce o ćwierćfinał będzie rewelacyjna 17-letnia kwalifikanta Melanie Oudin, dla której to pierwszy występ w Wimbledonie i od razu tak owocny… Jeśli Aga wygra, zagra z Venus Williams bądź Aną Ivanović.

Ula zaczęła dobrze, łatwo eliminując Masę Zec Peskirić. Skończyła kiepsko, bo i w kiepskim stylu przegrała ze skaczącą, cieszącą się i wiecznie uśmiechniętą Dominiką Cibulkową. W grze podwójnej siostry Radwańskie odpadły już na starcie. Podobnie jak nasz najlepszy debel Fyrstenberg – Matkowski, który po fantastycznym sukcesie w Eastbourne, przepadł w Londynie z kretesem. Klaudia Jans i Alicja Rosolska wypadły najlepiej, docierając do drugiej rundy, przegrywając w niej z najwyżej rozstawionymi Black i Huber.
 
Jutro na zielono-szare korty Wimbledonu wraca rywalizacja. W poniedziałek czeka nas mnóstwo emocji, bo w komplecie rozegrana zostanie czwarta runda. Radwańska znów trafiła na daleki kort 18, ale, jak na razie, przynosi jej on szczęście…