Temat na poniedziałek: pan Tenisista

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Po raz pierwszy w historii Argentyńczycy triumfowali w Pucharze Davisa. Jednym z architektów historycznego sukcesu był zawodnik, który w poprzednich dwóch latach zagrał 14 meczów. Wybitny Juan Martin del Potro.

Wieża Babel – padła. Wieża w Pizie – krzywa. Wieża z Tandil – niezłomna. Wieża z Tandil, czyli del Potro. Człowiek, na którego świat tenisa czekał miesiącami, właściwie to latami, i który odrodził się jak Feniks z popiołów. Dosłownie. Powątpiewanie w jego powrót na kort nie było wyrazem pesymizmu, raczej realnego spojrzenia. Operacja, rehabilitacja, znowu operacja, przerwa. Występy na korcie stanowiły miły przerywnik między czasem spędzonym w gabinetach lekarskich.

Samo kontynuowanie kariery przez niegdyś najlepszego tenisistę US Open stało pod znakiem zapytania. Powrót na szczyt leżał na pograniczu marzeń i abstrakcji. Może inny tenisista zwątpiłby w to, że wciąż jest w stanie wspiąć się tam, gdzie kiedyś stał. Ale nie Juan Martin del Potro.

Chłopaki też płaczą
Jego występem w igrzyskach w Rio żył wręcz cały świat sportu. Nie tylko kibice tenisa. Sięgnął po srebrny medal, ale najbardziej emocjonalny był nie finał, a pierwszy mecz. Wyeliminował samego lidera rankingu ATP. Novak Dżoković płakał, schodząc z kortu. Del Potro też płakał, ale ze szczęścia. W niedzielę w Zagrzebiu łzy także były obecne w oczach prawie 2-metrowego tenisista. Wielkoluda z miękkim sercem, które bije dla narodu.

November 27, 2016

Historia 28-latka to gotowy scenariusz na film. Materiał na dzieło kinematografii, którego sport może być ledwie ułamkiem, a podstawą walka człowieka z własnymi słabościami, wszelkimi przeciwnościami i mozolny powrót na szczyt. W 2014 roku mistrz US Open 2009 rozegrał tylko 10 meczów. W 2015 roku jeszcze mniej, bo policzalne na palcach jednej ręki cztery spotkania. A w 2016 stał się jednym z architektów pierwszego w historii triumfu Argentyny w Pucharze Davisa.

Pokazał hart ducha. Przegrywał 0-2 z Marinem Cziliciem. Chorwatowi zdarzało się już trzykrotnie w tym sezonie roztrwonić taką przewagę, ale del Potro nigdy wcześniej ze stanu 0-2 nie wrócił. Nigdy. W Zagrzebiu nie miał wyjścia. I zrobił to. Po raz pierwszy w karierze, pierwszy i na pewno najważniejszy. Pokonał Czilicia 3-2, doprowadził do wyrównania w całym finale Pucharu Davisa i otworzył reprezentacji furtkę do historycznego sukcesu. I to historycznego nie tylko dla samej Argentyny, ale i całych rozgrywek. Nigdy mistrzowskiego tytułu nie wywalczyła drużyna, która przegrywał 1-2 w meczach i 0:2 w setach. A tak stało się w niedzielę.

""
Po czterech przegranych finałach Argentyńczycy wreszcie w daviscupowym raju. (Fot. AFP)

Lekcje od losu
Kontuzje uczą. Dają szanse, by nabrać dystansu do kortu. By przekonać się, że warto czerpać radość z każdej chwili, bo nie wiadomo, co czeka za rogiem, jaką niespodziankę zgotował dla nas los. – Myślę, że nigdy nie wiesz, co może się wydarzyć w życiu. Po prostu musisz być przez cały czas szczęśliwy, na korcie, ale też poza nim – opowiadał w rozmowie ze Sport360 28-latek. W jego ustach to nie są banalne regułki. Mógł utracić coś, co kocha, czyli tenisa.

Ale kontuzje potrafią też upewnić, że droga, którą się przeszła, niezależnie, jak mordercza, była słuszna. Del Potro ma tego świadomość. Wie, że ze szczytu można spaść nawet nie z własnej winy i trzeba być na to przygotowanym. – Mama zawsze mi mówiła „musisz się uczyć, ponieważ kariera tenisisty jest bardzo krótka, a nigdy nie wiesz, co może się wydarzyć”. I ukończyłem szkołę w tym samym czasie co moi przyjaciele. Gdybym teraz chciał studiować na uniwersytecie, miałbym szansę zacząć od jutra, ponieważ skończyłem szkołę z dobrymi wynikami. To jest ważne dla każdego juniora i dla wszystkich dzieci. Mama bardzo mądrze mi radziła – mówił w tej samej rozmowie.

Anioł stróż
Mama po prostu musiała zadbać, by szkołę nie traktował po macoszemu. Nie tylko z rozsądku. Jest nauczycielką, profesorem zajmującym się literaturą, więc siłą rzeczy zadbała o edukację syna. O sprawność fizyczną zadbał ojciec, półprofesjonalny zawodnik rugby. Rodzice mogli udzielać lekcji – stricte szkolnych czy ruchowych – ale prawdziwą lekcję bardzo szybko dało małemu Juanowi życie. W wypadku samochodowym zginęła jego wówczas ośmioletnia siostra. Jak sam mówi, tragedię bardziej przeżyli wtedy rodzice, ale siostra stała się dla niego przewodnikiem. – Wierzę, że czuwa nade mną z nieba – przyznaje.

Zresztą wiara pomogła mu w powrocie na kort. Już kilka lat temu, po pierwszej operacji, miał chwile zwątpienia, nie był pewny, czy jeszcze kiedyś zagra w tenisa. – Gdybym powiedział, że nie, skłamałbym. Myślisz o wszystkim, kiedy masz tyle czasu do przemyśleń. A kariera tenisisty jest bardzo krótka. Ale jestem bardzo zaangażowanym katolikiem i wierzę, że Bóg wie wszystko – przyznał na łamach The Independent w 2011 roku.

""
Argentyna kocha del Potro. Del Potro kocha Argentynę. (Fot. AFP)

Albicelestes z krwi i kości
Rodzina odgrywa w życiu del Potro nieocenioną rolę. To gest, ale nagrdę za pierwszy tytuł w Stuttgarcie – Mercedesa klasy CLK – przekazał młodszej siostrze, Juliecie. Argentyna też jest jak rodzina. W rozmowie z La Nacion Revista nie ukrywał, że czołowym tenisistom z Europy jest łatwiej, „podróżują z turnieju na turniej w ciągu godziny, ja muszę lecieć 14 czy 20 godzin”. Ale zapytany, dlaczego nie zmieni miejsca zamieszkania, bez wahania odpowiedział: – Sęk w tym, że ja lubię tu mieszkać. Czerpię wiele energii, przebywając z przyjaciółmi i rodziną. Trzeba coś wybrać – dał wyraz szczerości.

Pokłady energii w Argentynie można czerpać, a ich nigdy nie zabraknie, co pokazał finał Pucharu Davisa. Pięć tysięcy zwariowanych argentyńskich kibiców, a wśród nich nawet bliski zawału Diego Maradona, którego punkty zdobywane przez del Potro czy Federico Delbonisa cieszyły bardziej niż własne bramki. Łącznie z tą słynną, strzelaną „ręką Boga”. Nie dziwi więc, że „wieży z Tandil” przeprowadzka była nie w głowie. Zresztą jak mógłby myśleć o porzuceniu rodzinnego miejsca, kiedy jego sukces w US Open w 2009 roku na ulice miasta wyszło fetować 40 tysięcy! – Przyjaciele mówili mi, że przyszła prawie jedna trzecia mieszkańców Tandil. Nigdy nie zapomnę tych chwil – wspominał w jednym z wywiadów.

Dla Argentyny takie sukcesy są jak wyjrzenie zza kurtyny szarości. To państwo, które znalazło się wśród dziesięciu najczęściej bankrutujących na świecie. Ale nie to sprawia, że Argentyńczycy tak przeżywają mecze „Delpo” i jego kolegów z kortu. Oni tacy już są. Tacy jak del Potro. Z sercem do walki i miłością do narodu.

Antoni Cichy