US Open: z czym to się je?

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Nowego Jorku, foto: AFP

US Open dobiega końca. Korty przestają tętnić życiem poza jednym, ale turniejowe miasteczko do ostatniego dnia przypomina serce Manhattanu. Zgiełk, gwar, ruch – to jest właśnie ostatni w kalendarzu turniej wielkoszlemowy.

Dziś podobnie jak przez poprzednie dwa tygodnie, im dłużej ktoś nie wysiadał z linii metra numer 7, tym bardziej prawdopodobne stawało się, że spieszy w kierunku stacji Mets Willets, z której najbliżej na Flushing Meadows. To linia, która przecina się z innymi choćby na Times Square czy Grand Central, czyli miejscach w Nowym Jorku niemal świętych. Kiedy już się wsiądzie i znajdzie miejsce siedzące, z czym zazwyczaj w numerze 7 problemu nie ma, czas na długą jazdę. Kilkanaście przystanków i prawie godzina jazdy wystarczy, żeby przeczytać gazetę, posłuchać muzyki czy nawet obejrzeć odcinek ulubionego serialu! Albo wpatrywać się w Manhattan z górującym Empire State Building, bo pociąg po kilku stacjach wyjeżdża na światło dzienne z ciemnych korytarzy, a oczom wyłania się widok niczym z pocztówek.

Kierowcę metra prześciga obraz. Jeszcze przed przystankiem wyłania się monumentalny Arthur Ashe Stadium. Czas, żeby zrobić pierwsze zdjęcie przy akompaniamencie pierwszych ciarek. Kto kocha tenisa, nie przepuści takiego ujęcia bez udzielającego się uczucia podziwu, radości, ekscytacji. W głośnikach słychać w wolnym tłumaczeniu „US Open to tutaj”. Wystarczyłoby samo US Open, by wiedzieć, po co się tu przyjechało. Do promenady ciągnącej się niemal aż do samych bramek wejściowych prowadzi kilka wyjść. Jeśli obsługa otworzy specjalne bramy przeznaczone raczej do ewakuacji, tłum wysypuje się szybko na drewnianą kładkę. Jeszcze jest wybór, kiedy spojrzeć na drogowskazy. Kto na tenisa, ten w lewo, kto na baseball, w prawo. Patrząc w kierunku Arthur Ashe Stadium – kto się nie zatrzymuje, zmierza w kierunku kortów, żeby obejrzeć mecz New York Mets, a inaczej „Metsów”, należy zawrócić.

""
Kibice tenisa nie mają wątpliwości, co wybrać. (fot. Antoni Cichy)

Długa promenada to miejsce na pierwsze zdjęcia, za kilka dolarów można kupić przygotowywany na każdy dzień z osobna program meczowy z plakatami. Dokładnie dwoma, z jednej strony najczęściej zawodniczka, z drugiej zawodnik. Agnieszka Radwańska też trafiła na plakat jednego z pierwszych dni turnieju. Razem z Juanem Martinem del Potro. Miłośnicy talentu Polki i fani wojowniczego powrotu Argentyńczyka mieliby więc dylemat, kogo przytwierdzić twarzą do ściany, a na kogo się wpatrywać. Na końcu wielki baner z napisem „Witamy na US Open” oczywiście po angielsku. Z drugiej strony „Dziękujemy za przybycie na US Open”. A jakże, idealne miejsce, by na kartę pamięci zapisać wspominkowe zdjęcie bądź popularne także tu selfie.

""
Selfie przy tym bannerze to obowiązek. (fot. Antoni Cichy)

Po zejściu z promenady kółku wokół małego placu i pierwsze kontrole. „Otwarte plecaki, proszę” – słychać wszędzie. Każda oszczędność czasu pomaga przyspieszyć kolejkę, a sprawdzanie trochę trwa. Kiedy wszystko się powiodło albo zostawiło się już zabronione przedmioty (np. termos czy metalowy kubek), otwiera się tenisowy świat. Niczym wielki targ, kramy, kramiki. Tu można kupić domową lemoniadę, tam wodę (wydatek rzędu co najmniej 15 złotych), zaraz sklepy z oficjalną kolekcją, punkt Nike, punkty producentów rakiet. Jednym słowem, oczopląsu nie dostać to w tym zgiełku też sztuka.

Nieopodal, już po przejściu drogi obok staruszka Armstronga, naprzeciw Arthur Ashe Stadium tak zwane Food Village, czyli raj dla smakoszy. Jedzenie można kupić niemal obok każdego kortu, ale tu jest największe zagęszczenie barów. Kurczaki, frytki, pizze, nachos, kanapki, sałatki, napoje łącznie z piwem – to i tak tylko część tego, co przedstawia oferta gastronomiczna. Cały ten kulinarny bulwar okala plac z dziesiątkami, jeśli nie setkami stolików i krzeseł. Nad nimi parasole, więc można się pożywić, napoić i jeszcze odpocząć od słońca, co czasem jest zbawienne. Samo przejście potrafi zmęczyć. Nie z powodu braku kondycji, a upału, wilgotności i braku cienia. Z człowieka się leje, a i wizyta na korcie nie pozwala uciec od skwaru, chyba że pójdzie się na Grandstand, albo zdecydowało się na droższą wejściówkę na Arthur Ashe Stadium. Jeśli mowa o finałach, to trzeba było sobie pozwolić już na bardzo drogą wejściówkę.

""
Dla głodnego to oaza. (Fot. Antoni Cichy)

""
Korty, obok fontanna – tenisowy skwer pełną parą. (Fot. Antoni Cichy)

Tak wygląda turniejowe miasteczko. To doprawdy miasteczko. Pod Arthur Ashe, na ukos od części kulinarnej fontanna, przy której można przysiąść i po prostu odpoczywać albo z utęsknieniem wpatrywać się w koronę zadaszonego kolosa, nowoczesną konstrukcję dachu Grandstandu czy kulę ziemską znajdującą się już poza obszarem centrum tenisowego Bille Jean King, a tuż obok bramek wejściowych i Queens Museum. Bardziej zaznajomieni z sylwetkami tenisistów przez kilkanaście dni nowojorskich zmagań na pewno dostrzegli przynajmniej kilku uczestników US Open i to nie wtedy, kiedy ochroniarz prowadził ich na kort, na którym zagrają. Przechadzał się tu choćby Jerzy Janowicz. Kto kojarzy mistrzynię turnieju z Gstaad Viktoriję Golubic, mógł zobaczyć, jak próbuje się przedrzeć przez tłum. Nikomu nie przyszło do głowy, że to reprezentantka Szwajcarii, która pokonała w Fed Cup w Lucernie choćby finalistkę US Open Karolinę Pliszkovą.

Zawodnicy po prostu chodzą i nikt tak naprawdę nie zwraca na nich uwagi, giną w gąszczu czasem 45 tysięcy osób przemierzających to miasteczko. No chyba że wyszedłby Novak Dżoković, ale raczej nie wychodzi. Najłatwiej upolować idoli było przy wejściu do tunelu, który prowadzi do biura prasowego, sal konferencyjnych i szatni. Dziennikarze z gwiazdami tenisa mijają się dziennie kilkanaście razy. I nie ma zmiłujj się, tenisiści – nie licząc sytuacji, kiedy wychodzą na mecz – też muszą okazać akredytację, która zostanie zeskanowana w celu potwierdzenia, że dana osoba rzeczywiście jest tą z identyfikatora.

Mecz Dżokovicia z Wawrinką będzie ostatnim akordem tegorocznego US Open. Ale przez rok poza infrastrukturą nie zmieni się nic. Może przybyć imponujących kortów, trybun, budynków ze sklepami czy restauracjami, mogą powstać kolejne dachy, jeszcze nowsze i obszerniejsze punkty gastronomiczne. Zostanie jednak to, co najważniejsze: wyjątkowość ostatniego w kalendarzu turnieju wielkoszlemowego.

Antoni Cichy, Nowy Jork