W krzywym zwierciadle: Ludzie i komputery (korespondencja z Londynu)
Mylić się jest rzeczą ludzką. Można się mylić i w mowie, i w piśmie. Ale żeby aż tak? W oficjalnym programie turnieju – codziennie nowym, codziennie po 7 funtów za sztukę – Ronald Atkin długo rozwodził się nad rosnącą frustracją Jeleny Diemientiewej, która po 11 latach i 42 Wielkich Szlemach starań ciągle nie może awansować do finału. A Roland Garros 2004? A US Open 2004? Demencja?
John Lloyd – w Wielkiej Brytanii znany jako tenisista, na świecie raczej jako były mąż Chris Evert – w porannym programie BBC powiedział, że żadna z Rosjanek nie ma najmniejszych szans w starciu z siostrami Williams. Ten pomylił się tylko w połowie, a na dodatek ma jeszcze alibi – Jelena faktycznie przegrała z Sereną.
Ludzka pamięć jest krótka, a natura leniwa. Nikomu nie chce się grzebać ani w pamięci swojej, ani w pamięci komputera. Łatwiej powiedzieć, że to był jeden z najlepszych meczów w historii tenisa. Sprawa bardzo subiektywna, ale pewne jest, że tak skrajnych półfinałów Wimbledon nie widział już od baaardzo dawna.
Kto się spóźnił i został wpuszczony na trybuny dopiero po trzech gemach, ten się bardzo zdziwił, że już w pierwszym Diemientiewa przełamała serwis Williams. Potem zrobiła to jeszcze dwukrotnie, a siedem razy była tego bardzo bliska. Kiedy Rosjanka zdobyła pierwszego seta, publiczność przyjęła to wielką owacją. Na większą może liczyć tylko Andy Murray. Gdy Amerykanka wyrównała, przez grzecznościowe oklaski bez trudu przebił się jej okrzyk zadowolenia.
Nawet w krótkiej pamięci powinny zmieścić się dwa challenge. Pierwszy raz komputer pokazał, że piłka zahaczyła o linię dosłownie na słowo honoru. Aut dałby Diemientiewej prowadzenie 5:3 w drugim secie przy własnym serwisie. Za drugim razem, po drajwie Williams, piłka podskoczyła na taśmie i spadła – zdaniem liniowego – poza kortem. Amerykanka oprotestowała tę decyzję. I miała rację, bo na monitorze pojawił się napis „In”. Tak Rosjanka straciła szansę na prowadzenie 4:1 w trzeciej partii.
Wszystko przez to, że mylą się ludzie, a nie maszyny.



