Wimbledon: Czy Nadal gra tylko do najbliższej porażki?
Wczorajszy pojedynek Rafaela Nadala – wielu komentatorom coraz trudniej uniknąć przymiotnika „epicki” – z Taylorem Fritzem jeszcze mocniej postawił pytanie, czy Hiszpan może dokonać tego, co w zeszłym roku na ostatniej prostej zawalił Novak Dźoković? Wielu odpowiada, że tak. Można jednak postawić tezę, że Hiszpan będzie grał tylko do najbliższej porażki.
Artur Rolak z Londynu
Twórz z nami najlepszy magazyn tenisowy, zostań patronem Tenisklubu: https://patronite.pl/Tenisklub!
Cztery tygodnie temu, po – znów spod klawiszy ciśnie się epickość – zwycięstwie na Roland Garros Nadal opowiadał o kontuzji stopy, z którą musiał się oswoić, aby wciąż zmierzać ku swemu przeznaczeniu i przesuwać granice tego, co w tenisie wydawało się niemożliwe. Z tym urazem pogodził się niemal tak samo, jak z łysieniem. Fryzjer dba o jego wygląd, a lekarz o względnie dobre samopoczucie.
Przez trzy tygodnie dzielące Roland Garros od Wimbledonu zastanawiano się, czy Nadal przyjedzie do Londynu. Gdy opadła mączka bitewna w Paryżu, gdy adrenalina przestała działać jak najlepszy środek przeciwbólowy czy wręcz narkotyk, maestro musiał wsłuchać się w głos swojego ciała. A ciało na pewno nie powiedziało mu tego samego, co podpowiada sportowa ambicja.
Przyjechał, bo uznał, że zdąży. O poważnym treningu i normalnych przygotowaniach do zaledwie dwutygodniowego dla niego sezonu na kortach trawiastych nie mogło być mowy. Chodziło jedynie o to, żeby mógł zapomnieć o bolącej stopie jak najszybciej i możliwie na jak najdłużej, żeby nie myśleć o tenisie od rana do wieczora, stąd częstszy kontakt na przykład z kijem golfowym niż z rakietą, i żeby – gdy turniej już się rozpocznie – dojść jak najdalej jak najmniejszym kosztem.
Udało się, w miarę, aż do ćwierćfinału. Komentatorzy z jednej strony podkreślali, że Taylor Fritz stracił być może jedyną w życiu okazję, aby pokonać Nadala w turnieju Wielkiego Szlema, a z drugiej – to już niemal stały element pomeczowej narracji – zachwycali się niezłomnością charakteru Rafy. Wścibskie obiektywy wypatrzyły opatrunki na brzuchu Hiszpana, a on stwierdził tylko, że z mięśniami brzucha faktycznie nie wszystko jest w porządku. Żadnego epatowania cierpieniem, szukania alibi czy cienia hipochondrii. Ból jest dla niego takim samym przeciwnikiem, jak wczoraj Taylor Fritz czy kiedy indziej Roger Federer albo Novak Dźoković. Trzeba się z nim zmierzyć i go pokonać.
Jutro półfinał z Nickiem Kyrgiosem. Ojciec Rafy wolałby nawet, aby do tego meczu, który zgromadzi komplet publiczności na trybunach Kortu Centralnego, a tłok przed telebimem na Henman Hill będzie większy niż w metrze w godzinach porannego szczytu, w ogóle się nie odbył. Senior Sebastian nie chce już oglądać, jak jego syn krzywi się w grymasie bólu. Jego zdaniem to już najwyższy czas na zakończenie kariery.
Moim zdaniem Rafael Nadal będzie grał do najbliższej porażki, ale nie dłużej niż do 11 września. Jeśli wygra Wimbledon, spróbuje wygrać także US Open. Cztery wielkoszlemowe szczyty zdobyte w jednym roku na zawsze zakończyłyby dyskusję, kto był czy jest największym tenisistą wszech czasów. Gdyby natomiast przegrał czy to w piątek z Kyrgiosem, czy w niedzielę – chyba… – z Dźokoviciem, to kontynuowanie kariery minęłoby się ze zdrowym rozsądkiem tak bardzo, że żaden challenge nie byłby potrzebny.
Vamos, Rafa!
Partnerem relacji medialnych „Tenisklubu” jest PZU, oficjalny sponsor Igi Świątek



