Wimbledon oczkiem Rolaka: uciekł i dogonił
Tenisiści zawsze powtarzają – bo tak wypada – że nie patrzą w drabince dalej niż do najbliższego szczebla. Nam – dziennikarzom i kibicom – wolno więcej, więc zaraz po losowaniu tegorocznego Wimbledonu niektórzy już zacierali ręce: John Isner versus Nicolas Mahut!
Termin i miejsce schadzki – to słowo należy obrać z kontekstu erotycznego – zostały wyznaczone: trzeci dzień turnieju i któryś z tzw. „show courts”. Francuz, choć trochę się ociągał (w pierwszej rundzie wygrał z Paolo Lorenzim w pięciu setach), stawił się punktualnie. Amerykanin, niestety, odwołał spotkanie po porażce z Alejandro Fallą. Na swoje usprawiedliwienie ma tylko fakt, że stało się to w pięciu partiach.
Ronald Atkin, który od lat pisuje codzienne wstępniaki do oficjalnego programu Wimbledonu (z roku na rok niestety coraz nudniejsze), wyjątkowo celnie zauważył, że pojedynek Mahuta z Fallą, choćby nawet miał trwać dłużej niż 11 godzin i 5 minit, będzie daniem posolonym, ale pozbawionym pieprzu. Czytelnikom mniej wyczulonym na subtelności współczesnej kuchni angielskiej zwracam uwagę, że już sama obecność soli w potrawie świadczy tu o jej wykwintności.
Degustacja została jednak przełożona na jutro. Deszcz, który na Wimbledonie nie jest zjawiskiem niezwykłym, ale też wcale nie obowiązkowym, w tym roku regularnie nęka uczestników The Championships. Falla i Mahut rozstali się przy stanie 2:1 w setach dla Kolumbijczyka i 3:3 w czwartym, ale winę za to ponosi zmrok.
Wczoraj opady przerwały mecz Łukasza Kubota z Tatsumą Ito. Dziś Polak miał do zdobycia – nieco upraszczając sytuację – tylko dwa punkty, ale potrzebował na to więcej czasu niż na regulaminową rozgrzewkę. Najważniejsze, że dokończył dzieła, choć musiał serwować aż osiem razy.
Kubot zdążył przed deszczem, Agnieszka Radwańska i Jerzy Janowicz – nie. Musieli wrócić do szatni i uzbroić się w cierpliwość. Komunikaty podawały coraz to inną porę wznowienia gier, aż wreszcie się udało i zaczął się wyścig z czasem. „Isia” błyskawicznie zdobyła trzy brakujące gemy, natomiast „Jerzyk” uciekał przed zmrokiem i gonił Ernestsa Gulbisa. Uciekł i dogonił.


