Wimbledon: Oczyma Kuzniecowej

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Wimbledonu, foto: AFP

Posłuchaliśmy, co o meczu z Agnieszką Radwańską miała do powiedzenia Swietłana Kuzniecowa, więc możemy spojrzeć na ten mecz jej oczyma. Wyglądał trochę inaczej niż z drugiej strony siatki, czemu dziwić się nie wypada.

Rosjanka nie zgodziła się z sugestią, jakoby to był najłatwiejszy z jej osiemnastu dotychczasowych pojedynków z Polką. Owszem, wiedziała i widziała, że Radwańska miała kłopoty zdrowotne i jeszcze nie wróciła do swej normalnej dyspozycji. Nie znaczy to jednak, że „Isię” – a już zwłaszcza na Wimbledonie – da się pokonać ot tak.

Radwańska ma znakomity wzrok i wcale nie chodzi tu o trafione lub nie challenge; Radwańska widzi każdy ruch rywalki, w mgnieniu oka analizuje sytuację na korcie i wyciąga z nich zazwyczaj trafne wnioski. No tak, dziś wnioski może i były słuszne, a decyzje podjęte na ich podstawie prawidłowe, ale Radwańskiej zabrakło skutecznego wykonania.

Kuzniecowa nie potrafiła wskazać jednej przyczyny dzisiejszego zwycięstwa czy kluczowego momentu, w którym mecz ruszył w oczekiwanym przez nią kierunku. Nawet pierwszemu gemowi, który Polka przegrała mimo prowadzenia 40-0 przy własnym serwisie, Rosjanka nie przypisała szczególnego znaczenia. Jeśli już, to liczyły się breakpointy – te wykorzystane przez „Kuzi” i zmarnowane przez „Isię”.

Interpretacja słów Radwańskiej o „równej babce”, czyli o Kuzniecowej, rozszerzonych w pytaniu podczas konferencji prasowej do „dobrej przyjaciółki”, poszła zbyt daleko. Rosjanka potwierdziła tylko, że bardzo się nawzajem szanują, nawet lubią, że często rozmawiają, a podczas players party chętnie siadają przy tym samym stoliku, bo „z Agnieszką zawsze jest wesoło”. Przyjaciółkami jednak nie są, na wspólne kolacje razem nie chodzą, a tym bardziej nie plotkują.

Chcieliśmy się także dowiedzieć, czy Radwańska miała rację mówiąc, że od początku roku Kuzniecowa gra nie tylko bardzo dobrze, ale nawet lepiej niż wtedy, gdy była wiceliderką rankingu WTA. Nie dowiedzieliśmy się, bo Rosjanka tylko się szeroko uśmiechnęła i odpowiedziała pytaniem: – A bo ja pamiętam, jak grałam kiedyś?

„Kiedyś”, czyli prawie 10 lat temu – tak dawno, więc można zapomnieć. Kuzniecowa dobrze natomiast pamiętała, że początek tego roku wcale nie był aż tak udany, jak mówiła Radwańska. Rosjanka opuściła turnieje w Doha i Dubaju, bo czuła przesyt tenisem i podróżami. Decyzja była ryzykowna, ale słuszna. Wróciła pasja, chęć wygrywania i dobre samopoczucie.

Dziś „Kuzi” poczuła się jeszcze lepiej, ale nie aż tak dobrze, żeby dostrzec w lustrze faworytkę Wimbledonu. Nie ma Sereny, nie ma Maszy, czyli nazwisk wagi ciężkiej, a wygrać może każda. Pod tym względem Kuzniecowa i Radwańska były całkowicie zgodne.

Artur St. Rolak, Korespondencja z Wimbledonu