Od Graf i Agassiego do Vondrouszovej i…? Pierwsze gody

Jeszcze trochę, a o Markecie Vondrouszovej zaczęto by mówić, że na drugie imię ma Wice. Przegrała w finale Roland Garros 2019, a dwa lata później zdobyła srebrny medal olimpijski. Powód był oczywiście inny, ale ślub okazał się lekarstwem i na kłopoty zdrowotne, i na porażki w finałach. W przedzień pierwszej rocznicy zamążpójścia pani Szimkova została mistrzynią Wimbledonu.

Mistrzynią, to chyba nie podlega negocjacjom, całkowicie niespodziewaną. Nie przewidział tego ani system komputerowy WTA – Czeszka jest pierwszą zwyciężczynią turnieju, która nie została rozstawiona. Nie brała tego pod uwagę także publiczność, która od półfinału zgodnie opowiadała się za jej rywalką. Dwa dni temu trzymała stronę Eliny Switoliny – nie tylko supermamy, ale też ambasadorki sprawy ukraińskiej, której Brytyjczycy kibicują równie mocno jak my.

Dziś rywalką Vondrouszovej – trzymajmy się nazwiska panieńskiego, bo pod takim występuje – była Ons Jabeur, finalistka sprzed roku. Kobieta zawsze uśmiechnięta, lubiąca wszystkich i przez wszystkich lubiana, trochę na wyrost została okrzyknięta pierwszą mistrzynią Wielkiego Szlema urodzoną i w kraju arabskim, i w Afryce, co nie zawsze oznacza to samo.

Wimbledon jest nie tylko dla oczu, Wimbledon jest także dla uszu. Godzinę przed meczem na trybunach można usłyszeć każde słowo wypowiedziane przez osobę zajmującą miejsce kilka, a nawet kilkanaście krzesełek obok. Z czasem wyraźne rozmowy zlewają się w szmer i odzywają się korki od szampana.

I nagle zapada cisza, ale mierzona w ułamkach sekund. Przerywa ją pojawienie się w drzwiach tenisistek. Jak za naciśnięciem guzika przez reżysera widowiska widownia eksploduje owacją. Wszyscy biją brawo, a niektórzy uznają za konieczne, aby coś krzyknąć. Gdy już zacznie się rozgrzewka, odgłosy trybun powoli zanikają, a po „Love-all, play!” słychać już tylko pierwsze uderzenie piłki.

Siłę dopingu, gdy sympatia widzów jest rozłożona tak nierównomiernie, można zmierzyć na ucho, żaden skomplikowany przyrząd nie jest potrzebny. Punkt dla Vondrouszovej – oklaski owszem, ale raczej kurtuazyjne, bo inaczej przecież nie wypada. Punkt dla Jabeur – owacje tym większe, im sytuacja Tunezyjki trudniejsza. Do tego jakieś westchnienia, jęki zawodu lub okrzyki radości. Im bliżej końca meczu, tym mniej okrzyków i więcej jęków.

Na koniec nagroda dla obu tenisistek. Marketa Vondrouszova-Szimkova raz jeszcze wsłuchała się w głos trybun. Oddały jej to, czego początkowo trochę żałowały.