Wimbledon: ósme odbicie Federera
Im bardziej Puchatek zaglądał do środka, tym bardziej Prosiaczka tam nie było. Im bardziej Venus Williams nie wygrała wczorajszego finału singla kobiet, tym bardziej publiczność życzyła dziś zwycięstwa Rogerowi Federerowi.
Każda publiczność, a zwłaszcza wimbledońska, kocha swoich bohaterów. Andy’ego Murraya pożegnała na tyle dawno, że już zdążyła rozmarzyć się na nowo. Kto nie chciałby na własne oczy zobaczyć, jak Federer przechodzi do historii? Nikt przed nim nie wygrał Wimbledonu osiem razy – nawet w czasach, kiedy obrońca tytułu miał zarezerwowane miejsce w finale.
Życzyć swemu faworytowi zwycięstwa, a sobie możliwości opowiadania wnukom po latach, że „byłem tam i wszystko widziałem”, to jedno. Drugie –nikt nie chciał, aby tegoroczny występ Federer spiął klamrą zwycięstw przed czasem. Przecież w pierwszej rundzie nie pograł sobie z Ołeksandrem Dołgopołowem, bo Ukrainiec skreczował w połowie drugiego seta.
Chorwat też miał powód – bół śródstopia. 1 100 000 funtów (to różnica w wypłacie dla zwycięskiego i pokonanego finalisty) na ulicy nie leży. Najwyżej na trawie, bo żaden turniej nie jest tak hojny jak Wimbledon. Czilić mógłby z czystym sumieniem jeszcze przed finałem pójść prosto do kasy, bo zasłużył na to sześcioma zwycięstwami.
Nie chciał być jednak zapamiętany jako ten, który wywiesił białą flagę i popsuł popołudnie prawie 15 tysiącom ludzi na trybunach i milionom przed telewizorami. Wolał zostać zapamiętany jako „walczak”, który wezwał na kort lekarza i fizjoterapeutę, zacisnął zęby i po prostu grał dalej.
Grał, bardzo się starał, ale niewiele mógł. Praktycznie nie mógł nic. Mógł najwyżej uronić kilka łez podczas ceremonii dekoracji. A Federer im bardziej przeglądał się w pucharze dla zwycięzcy, tym wyraźniej widział w nim swoje odbicie. Ósme.
Artur St. Rolak, Korespondencja z Wimbledonu
Wyniki
Finał singla:
Roger Federer (Szwajcaria, 3) – Marin Czilić (Chorwacja, 7) 6:3, 6:1, 6:4


