Wimbledon: przed Murrayem czapki z głów
O pojedynku Johna Isnera z Nicolasem Mahutem przypomina tabliczka wmurowana w ścianę kortu numer 18. Każdy kibic tenisa i bez tego wie, kto wygrał i jak długo trwało to spotkanie. Mało kto jednak pamięta, że na drugim miejscu na liście najdłuższych meczów Wimbledonu zapisali się Sam Querrey i Marin Czilić.
Pięć lat temu Amerykanin i Chorwat zmierzyli się w trzeciej rundzie. Czilić wygrał wtedy w 17:15 piątym secie, co zajęło mu trzy i pół godziny plus minutę. Właśnie przyszedł czas na niespodziewany rewanż – pojutrze już w półfinale.
O ile zwycięstwa Czilicia nad Gillesem Mullerem można było się spodziewać, to na wyeliminowanie Andy’ego Murraya przez Querreya – przynajmniej przed końcem trzeciego seta – postawiliby tylko nałogowi hazardziści. Wprawdzie Szkot przegrał jedną partię, ale – tak się wydawało z wysokości trybun – mecz miał po kontrolą.
W czwartym secie spod kontroli Murraya wymknęło się kontuzjowane biodro. Przez cztery rundy medycy skutecznie pomagali mu jakoś oszukiwać ból, aż przyszedł czas prawdy. Z gemu na gem obrońca tytułu coraz bardziej słaniał się na nogach, serwował jak junior (albo jeszcze wolniej), krzywił po każdym przegranym punkcie, ale walczył.
W piątej partii była taka wymiana, podczas ktorej obaj tenisiści biegali wzdłuż i wszerz kortu, a Querrey wyrzucil rywala poza linię boczną i zdobył punkt łatwym wolejem. Amerykanin zdjął czapkę, aby otrzeć pot z czoła. W tym momencie każdy kibic obecny na trybunach kortu centralnego powinien wstać z krzesełka i zdjąć z głowy, co tam na niej miał. Można bowiem – jak Murray – w zaledwie 49 minut przegrać ostatnie dwie partie, zdobywając w nich 17 punktów z 61, a jednak zasłużyć na owację na stojąco. Podczas konferencji prasowej Szkot zachował się bardzo honorowo – nie zasłaniał się kontuzją, a chwalił Amerykanina za dobrą grę.
Murray od roku nie wygrał meczu pięciosetowego, natomiast dla jego rywala jest to już trzecie z rzędu takie zwycięstwo w tym turnieju. Warto również dodać, że Querrey został pierwszym od ośmiu lat Amerykaninem, który awansował do półfinału turnieju Wielkiego Szlema (ostatnio Andy Roddick, Wimbledon 2009).



