Wimbledon: Przyjemność bez podtekstów
My mówimy, że to „plan gier”, ale oficjalnie ta kartka papieru to „Intended Order of Play”. Na dziś też ułożyliśmy sobie plan zgodny z naszymi życzeniami. Miało być tak: mecz Magdy Linette, konferencja prasowa, gratulacje za zwycięstwo nad Bethanie Mattek-Sands, obiad, pięć minut gadki o niczym i mecz Agnieszki Radwańskiej.
Przez 24 minuty wszystko szło jak z zegarkiem w ręku. Staliśmy odwróceni plecami do tych, którzy woleli obejrzeć na sąsiednim korcie trening Novaka Dżokovicia pod okiem Andre Agassiego. Nie wiadomo, czy coś straciliśmy; tamci stracili kilka znakomitych zagrań Linette. O Mattek-Sands nie ma co wspominać, bo wyglądała na zagubioną.
Odnalazła się w drugiej partii. Zresztą co tu gadać, niech Linette sama o tym opowie:
– Lubię trawę, ale trawa mnie nie lubi. Nie potrafię zapomnieć, że kiedyś miałam zerwane więzadła w prawej kostce – przypomniała.
To bolesne wspomnienie cały czas jeszcze siedzi w jej głowie i nie poddaje się głosowi rozsądku, że wszystko przecież dokładnie zabandażowane przez fizjoterapeutkę i że nic złego już nie powinno się stać.
– Gram dobrze, jeśli jestem w stanie normalnie poruszać się po korcie. Na trawie, niestety, nie mam takiej pewności. A jak na tę nawierzchnię, to była bardzo trudna rywalka. Pierwszy set przyszedł mi chyba za łatwo. W drugim Bethanie zaczęła serwować dużo lepiej i od razu chodziła do przodu. A ja grałam za wolno. Musiałabym bardziej ryzykować, a to nie mój styl – mówiła.
Szkoda tego meczu nie dlatego, że nie sprawdził się nasz własny „intended order of play”. Szkoda, bo pomeczowe rozmowy z Magdą Linette to prawdziwa przyjemność.
Artur St. Rolak, Korespondencja z Wimbledonu



