Wimbledon: seria z „kałacha”
Ponieważ inne portale, nawet te mniej życzliwe, włączyły się do promocji książki „Jestem Isia”, chyba nie ma powodu, aby nie przytoczyć wypowiedzi Agnieszki Radwańskiej na temat dzisiejszej rywalki:
„W sporcie nie można być w formie przez 365 dni w roku – są okresy lepsze i gorsze. Dołki muszą się zdarzyć. Czasem trwają kilka tygodni, czasem kilka miesięcy, a bywa, że cały sezon. Są tenisistki, które wracają do wielkiej formy dopiero po kilku latach – Swieta jest tu świetnym przykładem. Powiedziałabym nawet, że ostatnio gra wręcz lepiej niż dziesięć lat temu, kiedy była druga w rankingu. Cały czas robiła swoje, aż wreszcie coś kliknęło, coś zaskoczyło i Kuzi wyszła z dołka. Weszła na poziom, z którego prędko nie spadnie”.
Już tu, w Londynie, Polka mówiła o Rosjance z sympatią. „To równa babka” – oceniła. Ma podstawy tak sądzić, bo znają się od dawna i nie tylko z widzenia. Od 2007 roku spotkały się na korcie aż 17 razy, w tym dwukrotnie na Wimbledonie. Kuzniecowa wygrywała znacznie częściej, za to w The Championships do dzisiaj był remis.
Dziesięć lat temu spotkały się w trzeciej rundzie. Zaczęły w sobotę, ale w połowie drugiego seta z powodu deszczu nie dało się grać dalej. Nie lało jednak tak strasznie, aby trzeba było wracać na kort w niedzielę, więc wszystkie rozbabrane mecze – w tym Radwańskiej z Szarapową – zostały dokończone w poniedziałek.
Kto by nie chciał mieć wolnej niedzieli… Zadzwonili jednak z redakcji, której już nie ma (tenisklub.pl jeszcze nie było), i poprosili o rozmowę, choćby króciutką, z Radwańską. Klient płaci, klient wymaga… Poszliśmy więc z Krzysztofem Rawą (na co dzień „Rzeczpospolita”, raz na dwa miesiące „Tenisklub”) na korty treningowe, aby się czegoś dowiedzieć. Najpierw spotkaliśmy Kuzniecową i możemy potwierdzić, że to nie tylko równa babka, ale również grzeczna i dobrze wychowana młoda kobieta.
Dopiero po godzinie błąkania się między kortami treningowymi a stołówką dla zawodników w Aorangi, spotkaliśmy całą krakowską rodzinkę. Posadziliśmy Agnieszkę przed dyktafonami i obiecaliśmy, że nie zamęczymy jej pytaniami. Stanęło na czterech.
Czy widziała się pani dziś z Kuzniecową? – brzmiało ostanie.
– Tak. Kiedy się spotkałyśmy, Swieta strzeliła do mnie z rakiety tak, jakby to był karabin. Ja odpowiedziałam strzałem z pistoletu, czyli z wyciągniętych palców. Uśmiechnęłyśmy się do siebie i poszłyśmy każda w swoją stronę.
Tego meczu Rosjanka nie wypuściła z rąk. Rok później Polka zrewanżowała się jej za tę porażkę, po raz pierwszy w karierze grając na korcie centralnym Wimbledonu. Tego szczegółu – jak przyznała – już nie pamięta, nie zapomniała natomiast, że w trzecim secie Kuzniecowa prowadziła aż 4:1.
– 1:4… To nie jest kwestia tego, czy jeszcze wierzyłam w zwycięstwo, czy nie. To czwarta runda Wielkiego Szlema, więc do ostatniej piłki trzeba walczyć o każdy punkt i nie oglądać się na wynik. Nie zastanawiam się nad tym, czy będzie 1:6, czy 6:4. Po prostu gram do końca – tak Radwańska oceniła krytyczny moment tamtego meczu.
Artur Rolak, Korespondencja z Wimbledonu



