Polski tenis stoi dziś na rozdrożu. Już za chwilę, 14 czerwca 2025 w Warszawie, odbędzie się Walny Zjazd PZT — i to właśnie tam zapadną decyzje, które zadecydują, czy będziemy dalej dryfować, czy wreszcie ruszymy do przodu z nową energią. Wśród tenisowej społeczności, zwłaszcza na Facebooku, od dawna przetacza się nawałnica emocji związanych z tym wydarzeniem. Zakulisowe rozmowy, gorące dyskusje o wizjach rozwoju na kolejne lata, koniecznych reformach i oczywiście potencjalnych ludziach, którzy mają to wszystko wdrożyć — trwają już od miesięcy…

 

Spróbuję zebrać dla Was obraz, jaki wyłania się z tych wszystkich dyskusji, plotek, gorących komentarzy i zakulisowych rozmów, żeby każdy miał jakieś pojęcie, dokąd polski tenis może pójść w najbliższych latach.

 

Wygląda na to, że podczas czerwcowych wyborów zmierzą się dwie główne wizje rozwoju PZT, a gdzieś z boku — nieśmiało, ale z zaskakującym pazurem — majaczy jeszcze trzecia, całkiem egzotyczna, którą roboczo nazwę „wizją romantyczną”, która to się ostatnio ujawniła, czy może bardziej adekwatnie: zarysowała, bo z natury swojej koncepcji ujawniać się nie miała. Spróbuję podsumować obraz, który się wyłania z tych wszystkich dyskusji, żeby dać wszystkim jakieś pojęcie na temat potencjalnych ścieżek, którymi może podążać polski tenis w najbliższych latach.

 

1. Wizja „starego świata” lub „starej ekipy” – reprezentowana przez obecny zarząd, być może z kosmetycznymi zmianami osobowymi – to jest wizja polegająca na utrzymaniu obecnego sposobu działania, prawdopodobnie z drobnymi korektami. Wizja ta zakłada kontynuację tego, co już znamy. To utrzymanie kursu, który można by streścić jako: „związek dla działaczy i swoich, a dopiero potem dla zawodników”.

 

Jasne, są sukcesy: polski tenis rośnie, mamy mocnych graczy, młodzież walczy. Ale jak to ujęto w pewnej kultowej polskiej komedii: „są też pewne niedociągnięcia”. Transparentność, której oczekiwał minister Nitras, wprowadzając regulacje dla związków sportowych (nawiasem mówiąc, apelowałem o nią już w zeszłym roku w liście otwartym do zarządu)? Raczej mglista. Strategia? Trudno się dopatrzyć — na pewno nieopublikowana. Sukcesy? Sportowe są. Czy związek się do nich przyczynił systemowo? Raczej nie. Czy jest szansa na kolejne? Wątpliwe. Czy program upowszechniania tenisa, czyli słynny NPUT, działa? Zupełnie nie. Czy kosztuje? Sporo. A brzydkie zapachy? Też są — choćby w postaci toczących się postępowań prokuratorskich albo wątpliwości co do tego, jak przydzielane są dzikie karty czy jak powołuje się zawodników do Reprezentacji Polski.

 

Nie chcę tu nikogo zniechęcać ani namawiać. Jak pisał Benedyktyn z „Koń jaki jest, każdy widzi” — no właśnie.

 

2. Wizja „zmiany” lub „przewietrzeni PZT” – to opcja dla tych, którzy mają już dosyć układów, „swoich ludzi” i działania na pół gwizdka. Za tą wizją stoją ludzie, którzy znają tenis od podszewki — jako zawodnicy i menedżerowie — ale którzy nie byli do tej pory uwikłani w struktury PZT (czytaj: nie zdążyli jeszcze przykleić się do stołka ani przesiąknąć klimatem „bo zawsze tak było”).

 

Co obiecują?

– Efektywne zarządzanie finansami: mniej na koszty administracyjne, więcej dla zawodników. Bo, umówmy się — czy prezes PZT naprawdę musi wozić się Mercedesem na związkowy koszt? Myślę, że każdy zdrowo myślący powie: niekoniecznie.

– Reforma systemu szkolenia: rozbijamy skostniałe centrum, budujemy regionalne ośrodki, które naprawdę pomogą zawodnikom. Bo talentów w Polsce nie brakuje — brakuje dla nich wsparcia.

– Ratowanie programu NPUT, który obecnie bardziej jest programem-zombie niż realnym wsparciem.

– Lepsze kontakty z ITF/TE, które przełożą się na więcej turniejów w Polsce — bo czemu nasi młodzi muszą non stop podróżować za granicę, skoro mogliby zdobywać doświadczenie na własnym podwórku?

– Mocniejsze relacje z WTA/ATP, bo kandydatka do zarządu ma z tymi organizacjami bezpośrednie, osobiste kontakty (o tym za chwilę).

– Dialog z ministerstwem — żeby w końcu zmienić sztywne katalogi kosztów, które dziś nijak nie pasują do realiów dyscypliny.

 

I co ważne: to wszystko nie jest tylko „pięknym snem”. Ta ekipa ma konkretną strategię (którą za chwilę tu znajdziecie) i plan operacyjny (tak, jest, tylko zbyt obszerny, żeby go tu wrzucić — ale nie martwcie się, nie jest pisany czcionką Arial 8, żeby coś ukryć 😉).

 

Nie znam jeszcze pełnego składu zarządu realizującego wizję zmiany i nie mam legitymacji do tego, żeby przedstawić pełen skład zarządu (z tego co wiem zostanie przedstawiony dopiero 14.06 na Walny Zgromadzeniu) ale znam najistotniejszą część tego składu, który ma realizować wizję zmiany na lepsze:

1. Kandydat na prezesa – Maciej Woźniak – Prezes Łódzkiego WZT, trener, były zawodnik, właściciel dwóch klubów tenisowych: w Łodzi i w Hiszpanii (tak, tej Hiszpanii znanej z sukcesów tenisowych — nie w Hiszpance na warszawskim Bemowie). Facet, który nie tylko mówi o zmianach, ale już pokazał, że potrafi je wprowadzać szybko i skutecznie. W związku z tym w życzliwym środowisku tenisowym nazywany „tenisowym noname” — co ciekawe, tym samym pseudonimem coraz częściej określają i mnie, zwłaszcza odkąd mój syn zaczął wygrywać…

2. Kandydatka na wiceprezesa – moja żona – Magdalena Grzybowska – jako, że to moja żona, więc powiem wprost: jestem nieobiektywny, ale merytorycznie wiem, co mówię. W nowym zarządzie reprezentuje „komponent name” jako była czołowa zawodniczka świata, pierwsza polska zawodniczka ery Open regularnie występująca w drabinkach głównych wielkich szlemów i wygrywająca tam mecze, pierwsza w erze Open, która wygrywała z zawodniczkami Top10 WTA. Po zakończeniu kariery przez kilka lat pracowała w największych tenisowych agencjach managerskich, gdzie prowadziła kariery zawodników i zawodniczek z top20. A dziś? Osoby na stanowiskach kierowniczych w ITF, WTA, ATP to jej dawni koledzy i koleżanki — z kortu albo z czasów „agencyjnych”.
Za sprawą naszego syna — czołowego polskiego kadeta — znowu zbliżyła się do tenisa zawodniczego. Od 2024 roku jest wiceprezesem Małopolskiego Związku Tenisowego, gdzie zdecydowała się działać, żeby spróbować przywrócić dawną świetność krakowskiego tenisa. Bo, nie oszukujmy się, po 22 latach prezydentury Jacka Majchrowskiego zostały z tej świetności tylko zgliszcza.
Jak okazało się, że będzie kandydować to od osób związanych z obecną władzą dowiedziałem się, że:

1. Nie zna się na sporcie tak jak zna się obecny zarząd.

2. Nie zna się na tenisie tak jak zna się obecny zarząd.

3. Nie zna się na biznesie tak jak zna się obecny zarząd.

4. Nie ma doświadczenia w pracy w PZT.

A ja twierdzę, że o sporcie i tenisie wie 10 razy więcej niż cały obecny zarząd, o biznesie ze 2 razy więcej (sądząc po wynikach finansowych zarządu w roku 2024). Dodatkowo jest osobą o krystalicznej uczciwości i nigdy nie była uwikłana w jakiekolwiek kontrowersje – nawet najmniejsze. Nie ciągnie się za nią swąd jakiś postępowań prokuratorskich.

 

3. Jest wreszcie „wizja romantyczna” czyli Wallenrod w białych skarpetkach i mokasynach. Trochę jak duch, który krąży po kuluarach, niby niewidzialny, a jednak wszyscy o nim plotkują. O jej istnieniu dowiedziałem się niedawno całkiem przypadkiem — zupełnie nie wprost — i szczerze mówiąc, do dziś mnie to trochę zaskakuje. Dlaczego nazywam ją „romantyczną”? Bo oparta jest na postawie słynnego bohatera Adama Mickiewicza. Tu plan jest prosty: wprowadzić swoich ludzi do zarządu, przejąć Komisję Rewizyjną, a potem spróbować zwołać Nadzwyczajne Zgromadzenie Delegatów i obalić prezesa Łukaszewskiego. Wszystko oczywiście „od środka” — metodą wallenrodowską, czyli przez podstęp, zdradę i sabotaż. Żeby było jasne: nie popieram starej ekipy. Ale uważam, że takie działania to czysta trucizna dla rozwoju polskiego tenisa. Bo można się z zarządem zgadzać mniej lub bardziej, można na niego narzekać przy kawie, można pisać listy otwarte (sam to przecież robiłem!) — ale w interesie naszego środowiska jest jedno: żeby zarząd działał możliwie sprawnie i realizował konkretne cele. Jako wieloletni członek różnych zarządów spółek kapitałowych wiem jedno: nie ma nic gorszego niż zarząd, w którym nie ma zgody co do kierunku działania i gdzie w powietrzu wisi konflikt. A co dopiero, gdy ktoś szykuje sabotaż!

 

No i teraz pytanie najważniejsze: w którą wizję uwierzą delegaci? Tego dowiemy się już 14 czerwca 2025 na Walnym Zgromadzeniu PZT. Wyniki tego głosowania ustawią kurs polskiego tenisa na cztery kolejne lata — czyli albo odlecimy niczym precyzyjny serwis Huberta Hurkacza mknący 230 km/h, albo… no cóż, skończy się to jak próba serwisu z dołu, która kończy się wystawką na pół kara serwisowego…

 

Trzymajmy więc kciuki, żeby to był kurs właściwy, bez względu na to, kto finalnie będzie siedział za sterami. A swoją drogą — myślę, że każdy z Was, kto żyje w tenisowym środowisku, zna choć jednego delegata, ma jakiś kontakt, kolegę, koleżankę, znajomego znajomego. Warto im szepnąć słówko, podsunąć informacje, opowiedzieć o tych wizjach — tak, żeby 14 czerwca podjęli decyzję mając pełny obraz.

 

Jasne, sam jednoznacznie popieram wizję zmiany (bo trudno nie popierać świeżego powiewu — i swojej żony). Ale jednocześnie mam nadzieję, że jeśli jednak uznanie delegatów zdobędzie wizja pierwsza i wygra obecny prezes — Dariusz Łukaszewski — to przynajmniej uda mu się zawczasu zidentyfikować potencjalnych „Konradów Wallenrodów” i dobrać sobie taki skład zarządu, w którym będzie mógł spokojnie pracować na rzecz polskiego tenisa.

 

Nawet jeśli ten jego sposób pojmowania jest daleki od mojego — bo wiecie, w życiu jak na korcie: można grać siłowo, można kombinacyjnie, ale najważniejsze, żeby piłka spadła tam, gdzie trzeba… i żeby wygrać ostatni punkt.

 

A teraz kilka słów do bezimiennych przedstawicieli romantycznej wizji nr 3. Chciałbym im przypomnieć parę rzeczy:

1. Podejście do walki przedstawione w Konradzie Wallenrodzie dotyczyło… walki z okupantem. Można się nie zgadzać z obecnym zarządem PZT, można nawet czasem na niego psioczyć, ale traktowanie go jak okupanta polskiego tenisa? No, wybaczcie — to już potężne nadużycie.

2. Koncepcja wallenrodyzmu opiera się na podstępie, zdradzie i walce nie wprost. Przypomnę: Konrad to Litwin wychowany przez Krzyżaków, który zdobywa wysoką pozycję w zakonie, żeby od środka doprowadzić do jego upadku. To „moralne zwycięstwo przez niemoralne środki” — sięganie po niehonorowe metody wtedy, gdy naprawdę nie ma innej drogi. Mickiewicz sam pokazuje, że to droga tragiczna: Konrad osiąga cel, ale psychicznie się łamie, poświęca życie osobiste i ginie. Tak, to zwycięstwo — ale okupione ogromną ceną.

3. A teraz ciekawostka: sam Mickiewicz po latach miał wobec Konrada Wallenroda dość krytyczne podejście. Uważał go za utwór młodzieńczy, pełen przesady i romantycznego idealizmu. Kiedy dojrzał, dostrzegł, że promowanie walki przez podstęp, zdradę i poświęcenie wszystkiego nie zawsze prowadzi do prawdziwego wyzwolenia narodu. We wspomnieniach i wykładach w Collège de France mówił, że Wallenrod powstał z emocji i rozpaczy po upadku powstania listopadowego — ale z perspektywy czasu widział, że to nie jest pełna odpowiedź na pytanie o wolność. Coraz bardziej wierzył w duchową siłę i solidarność narodu, a nie tylko w spryt i zemstę. Najpełniej pokazał to w Lirykach lozańskich, pisząc: „Polały się łzy me czyste, rzęsiste, na moją młodość górną i durną…”.

4. I wreszcie: jak się chce coś zmienić na lepsze, to warto poddać się wyrokowi demokracji. Przedstawić delegatom wizję zmiany, przekonać ich do niej, a potem — jeśli wygra się wybory — zrealizować to, do czego się zobowiązało.

 

Jak tylko usłyszałem o tej trzeciej koncepcji, to — nie będę ukrywał — polały się i moje łzy… na jej durnotę. Ale, podobnie jak Mickiewicz, zwalam te pomysły na karb młodzieńczej fantazji (że tak to eufemistycznie ujmę) … i zwyczajnego braku doświadczenia. A utwory Mickiewicza warto czytać niewybiórczo i zawsze z zachowaniem kontekstu historycznego.

 

Na koniec rozważań przedwyborczych chciałbym powiedzieć, że o ile wybory są rzeczą, które dzielą nasze środowisko to są też rzeczy, które je łączą – tydzień po wyborach, jak już emocje opadną, będzie miał miejsce w Łodzi 1-szy Polski Kongres Tenisowy (https://www.kongrestenisowy.pl). To miejsce, w którym można będzie spotkać najlepszych fachowców i porozmawiać o wizji rozwoju polskiego tenisa. Nasze środowisko, nie po raz pierwszy zresztą, dotknęła ogromna tragedia: zasłużony trener – Marcin Krześniak – doznał rozległego zawału i konieczna będzie długa rehabilitacja. Trener Marcin to nie tylko jeden z najbardziej utalentowanych i oddanych trenerów tenisa ziemnego w Polsce, ale również ojciec trzech córek, z których jedna jest czołową polską juniorką. Od lat współpracuje z wieloma klubami i ośrodkami tenisowymi, a także prowadzi kadrę narodową do lat 14. Jego zawodnicy odnoszą sukcesy zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej – mój syn jak miał 12 lat, mówił o nim „mój ulubiony trener kadry”. Za swój wkład w rozwój polskiego tenisa był wielokrotnie odznaczany przez Polski Związek Tenisowy. Marcin to człowiek pełen pasji, serca i oddania – dla sportu i dla ludzi. Organizatorzy kongresu zdecydowali się przeznaczyć 50 zł z każdej wpłaty na pomoc dla trenera Marcina. Ja i reprezentowana przeze mnie spółka – Core Logic (https://www.core-logic.com) – podwoimy zebraną kwotę i przeznaczymy te środki na pomoc dla trenera Marcina. Dodatkowo taką samą kwotę przeznaczymy na pomoc dla Beaty Kowalskiej, która przypomnę: przeszła parę lat temu udar i przechodzi rehabilitację – wcześniej przez wiele lat była oddaną pracowniczką Polskiego Związku Tenisowego, dla którego poświęciła swoje zdrowie.

 

Trzymam kciuki za sukces wyborczy prezesa „noname” Woźniaka i mojej małżonki — a przy okazji pragnę im przypomnieć, że jednym z elementów każdej wojny, także tej przedwyborczej, jest wojna propagandowa.

 

W ciemnym roku 1941, kiedy cały wolny świat był na kolanach pod butem hitleryzmu, a nadzieja ledwo tliła się, daleko od swojej ojczyzny, gdzieś na pustyni libijskiej, grupa dzielnych Australijczyków pisała legendę jednej z największych bitew II wojny światowej — oblężenia Tobruku, walcząc z przeważającymi siłami „Lisa Pustyni”, Erwina Rommla. Niemcy nie potrafili ich pokonać, więc zaczęli rozrzucać ulotki, nazywając ich pogardliwie „szczurami”… I co? Nie udało się. Australijczycy przejęli tę nazwę i stali się „Szczurami Tobruku” — symbolem odwagi i uporu, walki w sytuacji beznadziejnej, która doprowadziła do końcowego triumfu.

 

Kto był w Australii, np. na Australian Open, ten wie, że wystarczy rzucić w rozmowie hasło „Rats of Tobruk”, żeby zobaczyć błysk dumy w oczach rozmówcy. A warto również pamiętać, że w tej legendzie mieli swój udział także Polacy z Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich.

 

Strategia PZT na lata 2025-2029 zaproponowana przez „wizję zmiany”

 

Wstęp

Celem strategii Polskiego Związku Tenisowego (PZT) na lata 2025-2029 jest reformowanie struktury organizacyjnej, systemu szkolenia, finansowania oraz zwiększenie liczby turniejów, aby Polska stała się ważnym centrum rozwoju tenisa w Europie. Inspiracją dla działań PZT są najlepsze praktyki włoskiej, czeskiej, francuskiej i brytyjskiej federacji tenisowych – jednak te praktyki dostosowane są do uwarunkowań rynku polskiego z wszystkimi jego ograniczeniami.

1. Współpraca z Ministerstwem Sportu i Turystyki

PZT dąży do zapewnienia długoterminowego finansowania na poziomie czteroletnim, wzorem francuskiego modelu. Przewiduje się:

– Wprowadzenie zmian legislacyjnych w celu zabezpieczenia budżetu na cykl olimpijski.

– Aktywny lobbing na rzecz zmian w systemie naliczania punktów i wynagradzania trenerów.

– Inwestycje w infrastrukturę tenisową poprzez współpracę z samorządami, wzorując się na czeskim modelu publiczno-prywatnych partnerstw.

2. Reforma struktury organizacyjnej PZT

Wzorując się na strukturach takich jak we Francji i Wielkiej Brytanii, PZT proponuje:

– Zmniejszenie zarządu do 3 osób z jednoczesnym powołaniem Rady Nadzorczej składającej się z przedstawicieli WZT, której celem będzie nadzór nad realizacją strategii.

– Wprowadzenie pełnej transparentności finansowej, zgodnie z wymaganiami ministerialnymi.

– Zwiększenie profesjonalizacji zarządzania poprzez powołanie menedżera ds. marketingu i kontaktów biznesowych oraz stworzenie programu partnerskiego dla firm wspierających rozwój tenisa.

3. Reformy w systemie szkolenia

Reforma systemu szkolenia, wzorowana na rozwiązaniach stosowanych w Wielkiej Brytanii i Francji, obejmuje:

– Utworzenie regionalnych ośrodków szkoleniowych (np. w Bielsku-Białej, Łodzi) oraz rozwój centralnego ośrodka szkoleniowego w Kozerkach, które będą wspierać rozwój zawodników na wszystkich poziomach.

– Organizacja kursów trenerskich wyłącznie przez PZT, co zapewni ich wysoką jakość i zgodność z wymaganiami międzynarodowymi.

– Oddzielenie ścieżki szkolenia dzieci do lat 12 od programów dla zawodników powyżej 14 roku życia.

– Ograniczenie liczby członków Kadry Narodowej, tak aby skupić środki na najbardziej obiecujących zawodnikach.

4. Rozwój infrastruktury tenisowej

PZT ma na celu budowę i modernizację obiektów tenisowych w Polsce, aby zapewnić odpowiednią bazę do treningów i organizacji turniejów:

– Budowa hal tenisowych z minimum czterema kortami w największych miastach (Poznań, Gdynia, Kraków).

– Efektywne wykorzystanie i rozwój już istniejących ośrodków, takich jak Kozerki, które staną się centralnym punktem organizacji wydarzeń takich jak Puchar Davisa i Billie Jean King Cup.

5. Zwiększenie liczby i jakości turniejów

PZT dąży do zwiększenia liczby turniejów w Polsce na wszystkich poziomach, aby zawodnicy nie musieli ponosić wysokich kosztów związanych z zagranicznymi wyjazdami:

– Organizacja międzynarodowych turniejów ITF, TE i M15, które będą przyciągały młodych zawodników i sponsorów.

– Zwiększenie liczby turniejów na poziomie krajowym, z naciskiem na turnieje U14, U16 i U18.

6. Komercjalizacja i marketing

PZT będzie dążyło do rozwoju komercyjnego poprzez:

– Aktywne pozyskiwanie sponsorów, wzorem brytyjskiej federacji, która skutecznie buduje relacje z dużymi markami.

– Rozwój marki tenisa w Polsce poprzez media społecznościowe, transmisje online i organizację wydarzeń.

 

Dostosowanie wzorców z reform federacji włoskiej do realiów polskich

8. Aktywne wspieranie młodych talentów – Programy rozwoju młodzieży

– Na bazie Włoskiego Modelu Akademii Tenisowych: Włochy stworzyły rozbudowany system regionalnych akademii tenisowych, które zapewniają intensywny rozwój młodych zawodników już od najmłodszych lat. W ramach PZT można by wprowadzić podobny model, łączący regionalne ośrodki (vide pkt. 3) z narodowym systemem wyszkolenia.

– Monitorowanie i wsparcie indywidualne: wzorem włoskiej federacji, która skutecznie monitoruje rozwój młodych zawodników, oferując im indywidualne plany treningowe oraz wsparcie w postaci specjalistycznych szkoleń – PZT może wprowadzić podobne programy, w których młodzi zawodnicy otrzymują pomoc nie tylko od trenerów, ale także od psychologów sportowych, dietetyków i specjalistów ds. medycyny sportowej.

9. Zrównoważona strategia finansowa i komercjalizacja

– Zróżnicowane źródła finansowania: wzorem włoskiej federacji, która opiera się na szerokiej bazie sponsorów, którzy finansują zarówno rozwój infrastruktury, jak i indywidualne kariery zawodników – PZT może spróbować wprowadzić ten model, przyciągając większe marki do wspierania polskiego tenisa.

– Nowoczesne zarządzanie sponsoringiem i licencjami: Włosi stawiają na różne modele licencji, w tym licencje amatorskie i dla dzieci. PZT może uruchomić podobne systemy, oferując licencje amatorskie oraz inne produkty tenisowe, które będą generować dodatkowe dochody dla Związku.

– Współpraca z mediami i transmisje turniejów: FIT skutecznie współpracuje z mediami, organizując transmisje telewizyjne z turniejów krajowych i międzynarodowych, a także oferując content w internecie. PZT może zainwestować w rozwój transmisji i cyfrowych platform do promocji tenisa w Polsce.

10. Reformy w systemie szkolenia trenerów i działanie na rzecz profesjonalizacji

– Włoski system certyfikacji trenerów: Włochy wprowadziły system certyfikacji, który wymaga od trenerów spełnienia określonych standardów, w tym regularnych szkoleń i ocen jakości ich pracy. PZT mogłoby rozważyć wprowadzenie podobnych wymagań, aby podnieść jakość treningów w Polsce.

– Programy dla młodych trenerów: FIT prowadzi programy wsparcia dla młodych trenerów, oferując im dostęp do mentoringu, szkoleń oraz praktyk w najlepszych akademiach (vide pkt. 3 dotyczący wprowadzenia regionalnych ośrodków szkoleniowych). PZT mogłoby zainicjować taki program, pomagający młodym specjalistom zdobywać doświadczenie i rozwijać swoją karierę w tenisie.

11. Inwestycje w infrastrukturę i organizacja turniejów

– Turnieje ITF i ATP w Polsce: Włosi organizują prestiżowe turnieje ITF, ATP i WTA, które przyciągają czołowych zawodników i sponsorów. PZT mogłoby dążyć do organizacji takich turniejów w Polsce, co zwiększyłoby widoczność polskiego tenisa na międzynarodowej scenie – jednak konieczne jest zaczęcie od podstaw: czyli organizacji większej liczby turniejów międzynarodowych w kategoriach młodzieżowych oraz większej liczby turniejów mniejszej rangi: M15, M25 etc.

– Zwiększenie liczby hal tenisowych i innowacyjne obiekty: FIT zainwestowała w nowoczesne obiekty, takie jak kompleksy z kortami krytymi i arenami turniejowymi. PZT mogłoby rozważyć budowę nowoczesnych obiektów tenisowych, które zapewniłyby odpowiednie warunki zarówno dla treningów, jak i organizacji międzynarodowych wydarzeń.

12. Współpraca z zawodnikami – Programy motywacyjne i zawodnicze

– Wsparcie kariery zawodniczej: FIT skutecznie współpracuje z zawodnikami, oferując im programy stypendialne, wsparcie w organizacji turniejów i kariery międzynarodowej. PZT mogłoby rozważyć wprowadzenie podobnego programu dla utalentowanych zawodników, pomagając im w organizacji treningów i zawodów.

– Zawodnicy jako ambasadorzy tenisa: Włoska federacja angażuje swoich najlepszych zawodników do promocji dyscypliny, co zwiększa zainteresowanie tenisem w kraju. PZT może również zainicjować program ambasadorów tenisa, angażując polskich zawodników do promocji tenisa w mediach i szkołach.

13. Podsumowanie

Strategia PZT na lata 2025-2029 koncentruje się na długoterminowym rozwoju tenisa w Polsce poprzez reformy strukturalne, inwestycje w infrastrukturę oraz profesjonalizację zarządzania. Kluczowe będzie zwiększenie liczby turniejów krajowych i międzynarodowych, poprawa systemu szkolenia oraz pozyskiwanie środków na dalszy rozwój dyscypliny.