Złota środa Marcusa Willisa

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Miał rzucić tenisa, wylecieć do Stanów, zająć się trenerką, ale poznał dziewczynę, która namówiła go, by został i pojechał do Londynu. W środę zachwycił samego Rogera Federera. Historia Marcusa Willisa nie miała prawa się zdarzyć, a jednak się zdarzyła.

Wielu jest zawodników, którzy przegrywali z Federerem. Nic nadzwyczajnego, siedemnaście wielkoszlemowych triumfów – to mówi samo za siebie. Ale próżno szukać porażki ubranej w piękniejsze słowa, otoczonej piękniejszą historię, niż ta Marcusa Willisa. 25-letniego trenera tenisa, zawodnika generalnie nikomu nieznanego, zawodnika, na którego zwycięstwo, ba, występ w Wimbledonie złamanego centa nie postawiłby pewnie nikt poza jego dziewczyną. Bo nawet on sam nie zainwestowałby kolejnej sumy w karierę w ogóle nie rokującą najmniejszych nadziei.

Już wystarczająco dużo pieniędzy w tenisa włożył, ale postawił na złego konia. Sam tak uznał i postanowił skończyć z tenisem. Przed The Championships wygrał w tym roku 292 dolary. Styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj i prawie cały czerwiec. Przez niemal 6 miesięcy zarobił na korcie nieco ponad tysiąc złotych! Abstrakcja. Ale jak to bywa w historiach, które nie mają prawa się zdarzyć, a jednak się dzieją, spotkał właściwą kobietę. Przekonała go, by jeszcze raz spróbował. A nuż się uda. I pojechał za jej namową do Londynu na kwalifikacje kwalifikacji. I tak zaczęła się bajka o tenisowym kopciuszku.

""

Koncert życzeń
Kilka minut po 17 w środę kort centralny Wimbledonu przeżył trzęsienie ziemi – w wymiarze emocjonalnym. Do pojedynku z Federerem wyszedł człowiek absolutnie anonimowy w świecie wielkiego tenisa. Tak przynajmniej było do niedzielnego wieczoru. Już wtedy zaczynała się malować wspaniała historia. Willis miał zagrać w turnieju głównym. Całej opowieści rodem z krainy czarów nie byłoby, gdyby nie wycofał się jeden zawodnik. Dostał od losu prezent i pokazał, co znaczy, wykorzystać szansę. Rozpoznawalność jego nazwiska rosła z każdą kolejną rundą eliminacji. Pod jego naporem uginały się 99., 203. i 228. rakieta globu. Odpadali Yuichi Sugita, Andriej Rublew i Daniil Medwiediew. Wimbledońska szarża pokrzyżowała plany 25-latka, musiał przekładać lekcje tenisa, których udzielał w Warwick Boat Club. Za godzinę treningu życzy sobie 30 funtów, a z przyszłym rywalem Federera trenować mógł każdy – od małych dzieci po dorosłych.

29 czerwca 2016

W poniedziałek korty All England Clubu już żyły historią niesamowitego kwalifikanta. Okazało się, że notowany 718 pozycji wyżej Ricardas Berankis w pierwszej rundzie turnieju głównego też nie dał mu rady. Po meczu Brytyjczyk wpadł w trybuny, ale wcześniej musiał wziąć głęboki oddech i w ogóle uświadomić sobie, czego dokonał. Wyściskał się z dziewczyną, potem ściskał się, przybijał piątki i robił zdjęcia z każdą jedną osobą, która na korcie 17 oglądała pamiętny mecz i była naocznym świadkiem narodzin nowego bohatera Wimbledonu. W nagrodę dostał pojedynek z ikoną tenisa. Oczywiście, czek na odpowiednią sumę także. Ale na to nie zwraca uwagi. – Mogę spłacić teraz kilka kart kredytowych, których używałem przez kilka lat do finansowania kariery. Świetnie, ale nie jestem tu dla pieniędzy. Gram z miłości do sportu – wyznał. I trudno wyczuć fałsz w ustach kogoś, kto przez pół roku zarobił mniej niż 300 dolarów.

Pasmo niepowodzeń, rosnące długi, które teraz spokojnie spłaci, zmusiły go do podjęcia bardzo ważnej decyzji. – Byłem zdecydowany, żeby wyjechać do Ameryki i zostać trenerem w Filadelfii. Kontaktowałem się już nawet w sprawie wizy – opowiadał po zwycięstwie nad Berankisem. Na szczęście dla niego poszedł na koncert Elille Goulding. Poznał tam dziewczynę o imieniu Jennifer. Pani Bate wybiła mu z głowy wyjazd do Stanów. – Powiedziała mi, że jestem idiotą, że mam się nie poddawać. Jestem jej za to wdzięczny – patrzył z perspektywy krótkiego, bo krótkiego, ale niezwykłego czasu.

29 czerwca 2016

Następna środa będzie inna
Kiedyś przy kominku, z dobrą brytyjską herbatą w kubku Willis będzie opowiadał wnukom, jak przelobował legendę tenisa. A kort centralny oszalał, jak gdyby tym zagraniem niczym Garbine Muguruza w Paryżu przypieczętował wielkoszlemowy triumf. Nie, on zdobył tylko i aż punkt. W całym meczu wygrał w sumie siedem gemów, nawet prowadził. Świat sportu kocha takie opowieści. Gwiazdą trwającego Euro 2016 w Paryżu został Will Grigg, który na boisko nawet nie wybiegł, ale piosenkę o nim nuciły setki tysięcy fanów, zyskał podziw samych piłkarzy. Mistrz świata Mats Hummels mówił przed meczem z Irlandią Północną, że już Grigga uwielbia, że już ustawiają się z kolegami w kolejce po jego koszulkę. Zresztą piosenka o północnoirlandzkim piłkarzu doczekała się także tenisowej przeróbki. Sic!

29 czerwca 2016

Ba, przykład jeszcze bardziej adekwatny, czysto tenisowy. Belinda Bencic, następczyni Martiny Hingis, marzyła, by wystąpić na korcie centralnym, a jest jedną z najlepszych tenisistek świata. Cóż zatem powiedzieć o Willisie? W poniedziałek w rankingu ATP zajmował 772. miejsce. Potrafił sprawić, że pojedynek z nim do końca życia zapamięta sam Federer. Można dywagować, że gdyby w drugiej rundzie trafił na rywala niewiele wyżej notowanego od Berankisa, doszedłby do trzeciej. Ale cała historia niedoprawiona spotkaniem ze szwajcarskim mistrzem nie byłaby tak smakowitym kąskiem. Zostałaby pozbawiona kontrastu, który tylko wyolbrzymia wyczyn Brytyjczyka. Jeszcze dwa tygodnie temu wieść, że zagra z Federerem, uznałby niechybnie za naigrywanie się z niego.

Szwajcar takiego meczu w All England Clubie też jeszcze nie przeżył. Nazwisko Willisa wznieci wspomnienie pojedynku, jakich w karierze siedemnastokrotnego triumfatora turniejów wielkoszlemowych brak. – Już podczas meczu tak sobie myślałem, że to na pewno jeden z meczów, które zapamiętam. Będę pamiętał większość meczów na korcie centralnym na Wimbledonie, ale ten szczególnie. To wyjątkowe. Pewnie już nigdy nie zagram z 770. zawodnikiem na świecie. Wsparcie, jakie otrzymał, fantastyczne akcje, jakie rozegrał – właśnie dlatego ten mecz był inny. Złota historia – powiedział Federer. A z nim po prostu nie wypada się nie zgodzić. Sam 25-latek wróci do szarej rzeczywistości, po Wimbledonie nie pojedzie na te same turnieje, co zawodnicy, z którymi grał, nawet wygrywał. – To nie jest dla mnie standardowa środa. Następna będzie trochę inna – śmiał się. Drugiej takiej jak 29 czerwca już nie przeżyje. Ale na pewno nie zapomni.

Antoni Cichy