Zza kulis Wimbledonu: koniec podróży Safina

/ Anna Wilma , źródło: wimbledon.org, foto: AFP

Marat Safin przegrał swoje pierwsze spotkanie w tegorocznym Wimbledonie i prawdopodobnie swój ostatni w karierze mecz na trawiastych kortach. To jedno z wydarzeń, jakie przykuło największą uwagę mediów w pierwszych dniach Wimbledonu. Podczas turnieju zapytano również między innymi Jelenę Janković o jej udział w festiwalu w Cannes oraz Jelenę Dokic o jej ojca, o którym również ostatnio było bardzo głośno.

Marat Safin: ulga na ostatnim Wimbledonie
W ubiegłym roku na kortach Wimbledonu Marat Safin wystąpił jako zawodnik numer 75 na świecie i w drodze do półfinału pokonał rozstawionych kolegów z numerami trzy i dziewięć. Dwanaście miesięcy później, w swoim ostatnim występie w Londynie, w pierwszej rundzie przegrał z amerykańskim kwalifikantem, Jesse Levine. Dla 28-latka z Moskwy zakończenie jego wimbledońskiej podróży, która rozpoczęła się w 1998 roku, było niczym więcej, jak tylko "ulgą".

Taka jest sytuacja i muszę się z nią pogodzić – mówił Safin podczas wczorajszej konferencji prasowej. – To naprawdę nie był mój dzień. Żadna perfekcyjna rzecz. Nieodpowiednia droga, by zakończyć moją wimbledońską historię. Ale poza tym jest ok. To jest życie. Przede mną jeszcze wiele lat, więc…

Rosjanin sam przyznał, że nawierzchnia trawiasta nie jest najlepszą dla niego. Dodał, że w Londynie nigdy nie grał swojego najlepszego tenisa: Przegrałem tu z każdym, z kim tylko mogłem przegrać. Nawet nie mogłem grać z dobrymi zawodnikami, za wyjątkiem Federera i Djokovicia, ale to wszystko. Niestety, moja kariera przepełniona była kontuzjami. To jest jedyna rzecz jakiej żałuję, bo nie miałem na to żadnego wpływu. Ale zrobiłem też kilka wspaniałych powrotów. Ale zwłaszcza kontuzje kolan były trudne, aby po nich powrócić. Byłem w stanie jedynie wrócić do czołowej dwudziestki. Ale to zajmuje dużo czasu, by grać w tenisa bez żadnego bólu. W historii tenisa każdy jest poniżej osiągnięć. Każdy. Każda pojedyncza osoba. Każdy indywidualny zawodnik jest pod osiągnięciami. Agassi powinien był wygrać, nie wiem, 15 Wielkich Szlemów. Sampras powinien był wygrać 20 Wielkich Szlemów. Federer około 25. Rios przynajmniej 5. Wiecie, co chcę powiedzieć. Każdy zawsze może zrobić to lepiej. Ja może też powinienem więcej wygrywać, ale jestem usatysfakcjonowany z tego, czego dokonałem.

Jelena Janković: gwiazda z festiwalu w Cannes

Oczywiście wyglądałaś cudownie podczas festiwalu filmowego w Cannes. Czy kiedykolwiek miałaś takie dni, że myślałaś, iż mogłabyś robić coś zupełnie innego, na przykład być gwiazdą filmową, a nie tenisistką?

J.J.: Tak, czasem miło jest wyłączyć swój umysł z myśli o tenisie, pomyśleć o czymś innym, zrobić coś innego. Ale ważne jest, aby zachować odpowiedni balans. Nie możesz wykorzystywać wszystkich swoich sił do robienia czegoś, co nie jest twoim zawodem, to nie są twoje priorytety. Moim priorytetem jest oczywiście tenis, ale istnieją też inne rzeczy, które lubię i dzięki którym czuję się szczęśliwa. To ważne, żeby w życiu być szczęśliwym. Jeżeli non stop zajmujesz się tenisem, w końcu możesz powiedzieć "nie chcę tego robić już nigdy więcej". Dlatego warto robić inne rzeczy, żeby czuć się usatysfakcjonowanym. Potem, gdy wychodzisz na kort, czujesz się bardziej zrelaksowana i zmobilizowana.

Czy uważasz, że kobiecy tenis mógłby być bardziej dramatyczny, gdyby panie rozgrywały mecze do trzech wygranych setów?

Nie wiem. Ja właściwie myślę, że on już jest dramatyczny i interesujący, nawet gdy gramy dwa albo trzy sety. Uważam, że żeński tenis jest interesujący, zwłaszcza z naszymi osobowościami. Wiecie, wszystkie dziewczyny tutaj bardzo się starają. Ale kiedy przyjdzie grać do pięciu setów, będzie to miało wpływ na przygotowanie fizyczne dziewczyn. Zależy, kto jest bardziej wysportowany od kogo, kto może grać przez pięć setów. To nie jest łatwe. Niełatwo jest utrzymać swój poziom, wysoki od początku do końca i grać z taką samą intensywnością. Może być ciekawie. Zobaczymy.

Jelena Dokic: nigdy więcej nie rozmawiam o moim ojcu

Pojawiły się spekulacje, że ostatnio pogodziłaś się ze swoim ojcem.

J.D.: Jeszcze raz, mówiłam to już milion razy: nie mam z nim absolutnie nic wspólnego. Nie rozumiem, dlaczego ludzie uważają, że mogłabym pogodzić się z moim ojcem, kiedy na każde pojedyncze pytanie o to odpowiadam przecząco. Wiecie, były jakieś doniesienia, kiedy byłam w Eastbourne, ale ja trenowałam trzy razy dziennie przed publicznością i zawodnikami. Nie rozumiem, skąd pochodzą te wszystkie artykuły. Teraz i na zawsze, nie ma żadnej możliwości, żebym się z nim pojednała. To jest ostatnie zdanie, chłopaki, jakie kiedykolwiek ode mnie usłyszycie i tak ma pozostać.