Kubot zagra z Nieminenem

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: atptennis.com, foto: Archiwum TenisKlubu

Łukasz Kubot awansował do ćwierćfinału turnieju IPP Open w Helsinkach. Sklasyfikowany na 223. miejscu światowego rankingu Polak pokonał niżej notowanego Andisa Juskę 6:3, 7:5. W walce o półfinał nasz reprezentant zagra z jednym z graczy z czołowej pięćdziesiątki.

Wczorajszym zwycięstwem z Philippem Oswaldem Kubot przerwał fatalną passę porażek. Nasz zawodnik nie potrafił wygrać meczu od 13 października, przegrywając w pięciu kolejnych spotkaniach. Challenger rozgrywany w Helsinkach wydaje się być dla niego dużo szczęśliwszy.

Faworytem dzisiejszej konfrontacji niewątpliwie był Kubot. Dla 23-letniego Juski, plasującego się na 337. miejscu rankingu ATP, największymi osiągnięciami w tym roku były awans do półfinału challengerowej imprezy w Aachen  i ćwierćfinału w Baton Rouge. Nasz tenisista zanotował jedno zwycięstwo: w Oberstaufen. Ponadto dotarł do półfinału imprezy w Szczecinie i trzech ćwierćfinałów: w Busan, Ferganie i Tampere. Kubot w każdym z setów osiągał dziś niewielką, ale wystarczającą przewagę nad swoim przeciwnikiem, wygrywając 6:3, 7:5.

W ćwierćfinale Łukasz Kubot zagra z rozstawionym z dwójką i sklasyfikowanym na 38. miejscu światowego rankingu Jarkko Nieminenem. Ewentualne zwycięstwo Polaka byłoby z pewnością wielkim sukcesem.

Wynik drugiej rundy:
Łukasz Kubot (Polska) – Andis Juska (Łotwa) 6:3, 7:5

Połowiczny sukces Polek w Opolu

/ Tomasz Krasoń , źródło: hartphp.com.pl, foto: Agencja Triada (jandscup.pl)

W środę zainaugurowano imprezę Hart Open, ostatni tegoroczny turniej z cyklu ITF w Polsce. Tenisistki walczące w Zawadzie pod Opolem o nagrody w wysokości 25 tysięcy dolarów rozegrały komplet spotkań pierwszej rundy turnieju głównego. Zwycięstwa odniosły dwie z czterech Polek. Do drugiej rundy awansowały Olga Brózda i Anna Korzeniak, natomiast z imprezą pożegnały się już Karolina Kosińska oraz Katarzyna Piter.

Pierwszy dzień turnieju głównego nie rozpoczął się po myśli miejscowych kibiców. W starciu dwóch utalentowanych juniorek lepsza okazała się Arantxa Rus, która wyeliminowała Katarzynę Piter. Spotkanie było rozgrywane w zmiennym tempie. Pierwsza partia należała do leworęcznej Holenderki, która zwyciężyła do trzech. Jednak 17-letnia poznanianka nie poddała się i przystąpiła do ofensywy w drugiej, wygranej do jednego odsłonie. Niestety w decydującej partii role się odwróciły i górą była Holenderka, która ostatecznie triumfowała 6:3, 1:6, 6:1.

O wiele lepiej poszło rakietom numer cztery i pięć w naszym kraju. 20-letnia krakowianka Anna Korzeniak pokonała 6:2, 7:6(2) Słowaczkę Dominikę Nociarovą. Polka zrekompensowała sobie nieudany występ sprzed dwóch tygodni w rodzinnym mieście i po raz trzeci w tym sezonie zwyciężyła 24-latkę z Bańskiej Bystrzycy. Jej kolejną rywalką będzie turniejowa „jedynka” Oksana Ljubcowa. Ukrainka pokonała w pierwszej rundzie kwalifikantkę Karolinę Kosińską 3:6, 6:3, 6:2

Zdecydowanie najłatwiejszą przeprawę miała Olga Brózda. 22-letnia poznanianka pokonała 6:0, 6:3 Sarę Del Barrio-Aragon. Notowana na 361. pozycji w rankingu WTA Polka kontrolowała mecz od początku do końca i zapewniła sobie miejsce w drugiej rundzie. O ćwierćfinał Brózda zagra z czeską kwalifikantką Dariną Sedenkovą.

Z rozstawionych zawodniczek z imprezą pożegnały się już Georgie Stoop (nr 4) oraz Lina Stanciute (nr 7). Brytyjka uległa Ukraince Lesji Curenko, natomiast pogromczynią Litwinki została Darina Sedenkova.

W turnieju gry podwójnej walkę rozpoczęły trzy Polki. Awans do ćwierćfinału zapewniły sobie Katarzyna Piter wraz z Holenderką Arantxą Rus (rywalką z pierwszej rundy singla). Z kolei już na starcie z imprezą pożegnały się finalistki niedawno zakończonego Salwator Cup. Olga Brózda oraz Sandra Zaniewska.

Wyniki pierwszej rundy singla:
Anna Korzeniak (Polska) – Dominika Nociarova (Słowacja) 6:2, 7:6(2)
Olga Brózda (Polska) – Sara Del Barrio-Aragon (Hiszpania) 6:0, 6:3
Oksana Ljubcowa (Ukraina, 1) – Karolina Kosińska (Polska, Q) 3:6, 6:3, 6:2
Arantxa Rus (Holandia, 3) – Katarzyna Piter (Polska, WC) 6:3, 1:6, 6:1

Zobacz komplet środowych wyników turnieju Hart Open w Opolu!

Gdy przeszłośc miesza się z teraźniejszością

/ bchmielewski , źródło: eurosport.com, foto: Getty Images

Jednym z najświeższych pomysłów władz ATP jest promocja światowego tenisa w najdalszych i najbardziej egzotycznych zakątkach globu. Organizowane mecze pokazowe z udziałem byłych i obecnych zawodników cieszą się ogromnym zainteresowaniem. Nie inaczej było w Putra Stadium – narodowym centrum sportu Bukit Jail w Kuala Lumpur. Organizatorzy imprezy pod hasłem "Showdown of Championship" zgotowali nie lada atrakcję 6 tysiącom przybyłych fanów. W pokazie tenisowym, który odbył się wczoraj wieczorem w stolicy Malezji, wystąpiło trzech byłych liderów list światowych, którzy łącznie zwyciężyli w 197 turniejach z cyklu ATP, zgarnęli 31 lew Wielkiego Szlema, a wszystko na przełomie, bagatela 34 lat! 

Przeszłość zdawała się mieszać z teraźniejszością, gdy na jednym korcie stanęli obok siebie: obecnie druga rakieta świata, Szwajcar Roger Federer, Amerykanin James Blake oraz byli liderzy rankingu ATP z lat 70 i 80-tych – Amerykanin John McEnroe oraz Szwed Bjoern Borg.

W pierwszym pojedynku, McEnroe – infant terrible światowego tenisa, nie bez trudu pokonał Borga 7:6 (13-11). Pomimo upływającego wieku obaj tenisiści przejawiali sporą ochotę do gry, podpartą ponadprzeciętnym umiejętnościami.  Po raz kolejny mecz z ich udziałem był bardzo zacięty i trzymał w niepewności do ostatnich piłek. Co ciekawe, w oficjalnych spotkaniach rywalizowali ze sobą czternaście razy, odnosząc zgodnie po siedem zwycięstw. Najsłynniejszy pojedynek miał miejsce w 1980 roku w finale Wimbledonu gdzie górą był Borg. Mcenroe musiał wziąć sobie bardzo do serca porażkę ze Szwedem, gdyż w kolejnych trzech finałach turniejów z cyklu Wielkiego Szlema, w których uczestniczyli, to on był górą (US Open – 80, 81, Wimbledon – 81)

W drugim spotkaniu singlowym Roger Federer pokonał Blake 7:6 (10-7). Obaj zawodnicy potraktowali spotkanie bardzo prestiżowo. "Sezon praktycznie się skończył, dlatego mecz był bardzo ciężki. Najważniejsze jednak, iż mogliśmy dostarczy trochę emocji zgromadzonym w hali kibicom" – powiedział Szwajcar, dla którego był to drugi kontakt z malezyjską publicznością (przed rokiem rozegrał spotkanie z Petem Samprasem).

Na zakończenie rozegrano pojedynek deblowy, w którym amerykański duet Blake-McEnroe okazał się nieznacznie lepszy od pary Federer/Borg, wygrywając 7:5. Za rok władze ATP planują  zorganizowanie podobnej imprezy.

Nie tylko kwestia dumy

/ Michał Hasik , źródło: daviscup.com/własne, foto: daviscup.com/własne

Wszyscy ci, którzy wieszczyli szybki schyłek Pucharu Davisa, muszą obejść się ze smakiem. Na skutek zmian w regulaminie ATP, drużynowe rozgrywki zespołów męskich, których pierwsza edycja odbyła się już w 1900 roku, przeżywają swój renesans. Dzięki punktom rankingowym przyznawanym za  reprezentowanie barw narodowych, coraz więcej  tenisistów ze światowej czołówki zaczyna na powrót czuć patriotycznego ducha (np. Roger Federer). To z kolei przekłada się na większe zainteresowanie rozgrywkami. W zeszłym roku finałowe spotkanie  pomiędzy drużynami Stanów  Zjednoczonych i Rosji przyciągnęło do hali Memorial Coliseum w Portland 12 tys. widzów, będących świadkami emocjonującego meczu i pierwszego od dwunastu lat tytułu Amerykanów.

Emocji z pewnością nie zabraknie i tym razem, szczególnie, że naprzeciw siebie staną ekipy, których zawodnicy słyną z dużego temperamentu na korcie – Argentyny oraz Hiszpanii. Wszystko na oczach kilkunastotysięcznej, żywiołowo reagującej publiczności, która w najbliższy weekend (21-23 listopada) wypełni trybuny areny  w kurorcie Mar del Plata. W powszechnej opinii fachowców za faworytów uchodzą gospodarze spotkania, zawodnicy z Ameryki Południowej. "Zwycięstwo to już nie kwestia naszej dumy, to nasz obowiązek" – mówi Albert Mancini, opiekun reprezentacji narodowej Argentyny.

Trudno nie zgodzić się z jego stwierdzeniem kiedy sięgniemy do statystyk. Własne ściany wyraźnie sprzyjają gospodarzom, którzy w rozgrywkach Pucharu Davisa od 10 lat nie przegrali spotkania na własnym terenie. Co ciekawe w historii startów ani razu nie sięgnęli jednak po tytuł, dwukrotnie dochodząc do finału (1981, 2006). Z kolei zawodnicy z Półwyspu Iberyjskiego już dwa razy mogli cieszyć się ze zwycięstwa w imprezie (2000, 2004). Ostatni raz los skrzyżował obie ekipy w 2003 roku, w ćwierćfinale rozgrywek. Zwycięsko z rywalizacji wyszli wówczas Hiszpanie, wygrywając 3:2.

Za Argentyńczykami zdaje się przemawiać twarda nawierzchnia, na której odbędą się mecze, oraz dyspozycja kluczowych graczy w ostatnich tygodniach. Obie nacje to wylęgarnie wybitnych specjalistów od gry na mączce ceglanej. David Nalbandian oraz Juan Manuel del Potro, stanowiący o sile drużyny Argentyny, całkiem nieźle poczynają sobie również na twardej nawierzchni. Pierwszy z nich ma świetną końcówkę sezonu. W listopadzie zwyciężył w turnieju w Sztokholmie, a także doszedł do finału imprez w Bazylei oraz w Paryżu (ATP Masters Series). Del Potro to objawienie tego roku. 20-letni mieszkaniec Tandil na przełomie lipca i sierpnia okazał się najlepszy w czterech imprezach z cyklu ATP, notując serię 18 zwycięstw z rzędu! Skład reprezentacji Argentyny uzupełniają Jose Acasuso (nr 48), który zastąpił znajdującego się w słabszej formie Guillermo Canasa, oraz Agustin Calleri (nr 60).  Znacznie węższe pole manewru ma opiekun drużyny Hiszpanii Emilio Sanchez. Zespół ze Starego Kontynentu został przetrzebiony przez kontuzje. Kilka dni temu lider światowych list Rafael Nadal ogłosił, iż z powodu przeciągającej się kontuzji kolana, której nabawił się podczas ATP Masters Series w Madrycie, nie będzie mógł zagrać w Mar del Plata. Inna podpora drużyny Tommy Robredo na skutek naciągniętych wiązadeł w kolanie znajduje się w zbyt słabej formie, aby pomóc kolegom na korcie. W tej sytuacji Emilio Sanchez zdecydował się desygnować do składu: Davida Ferrera (nr 12), Fernando Verdasco (nr 16), Feliciano Lopeza (nr 31) oraz debiutanta Marcela Granollersa (nr 56).

Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, iż to właśnie Argentyńczycy powinni wyjść zwycięsko z finałowej batalii. Jak pokazała historia, rozgrywki Pucharu Davisa rządzą się jednak swoimi prawami. Nalbandian i spółka będą znajdowac się pod olbrzymią presją, z kolei Hiszpanie nie będą mieli nic do stracenia. Jak będzie, przekonamy się już w weekend.

Nie tylko kwestia dumy

/ bchmielewski , źródło: daviscup.com/własne, foto: daviscup.com/własne

Wszyscy ci, którzy wieszczyli szybki schyłek Pucharu Davisa, muszą obejść się ze smakiem. Na skutek zmian w regulaminie ATP, drużynowe rozgrywki zespołów męskich, których pierwsza edycja odbyła się już w 1900 roku, przeżywają swój renesans. Dzięki punktom rankingowym przyznawanym za  reprezentowanie barw narodowych, coraz więcej  tenisistów ze światowej czołówki zaczyna na powrót czuć patriotycznego ducha (np. Roger Federer). To z kolei przekłada się na większe zainteresowanie rozgrywkami. W zeszłym roku finałowe spotkanie  pomiędzy drużynami Stanów  Zjednoczonych i Rosji przyciągnęło do hali Memorial Coliseum w Portland 12 tys. widzów, będących świadkami emocjonującego meczu i pierwszego od dwunastu lat tytułu Amerykanów.

Emocji z pewnością nie zabraknie i tym razem, szczególnie, że naprzeciw siebie staną ekipy, których zawodnicy słyną z dużego temperamentu na korcie – Argentyny oraz Hiszpanii. Wszystko na oczach kilkunastotysięcznej, żywiołowo reagującej publiczności, która w najbliższy weekend (21-23 listopada) wypełni trybuny areny  w kurorcie Mar del Plata. W powszechnej opinii fachowców za faworytów uchodzą gospodarze spotkania, zawodnicy z Ameryki Południowej. "Zwycięstwo to już nie kwestia naszej dumy, to nasz obowiązek" – mówi Albert Mancini, opiekun reprezentacji narodowej Argentyny.

Trudno nie zgodzić się z jego stwierdzeniem kiedy sięgniemy do statystyk. Własne ściany wyraźnie sprzyjają gospodarzom, którzy w rozgrywkach Pucharu Davisa od 10 lat nie przegrali spotkania na własnym terenie. Co ciekawe w historii startów ani razu nie sięgnęli jednak po tytuł, dwukrotnie dochodząc do finału (1981, 2006). Z kolei zawodnicy z Półwyspu Iberyjskiego już dwa razy mogli cieszyć się ze zwycięstwa w imprezie (2000, 2004). Ostatni raz los skrzyżował obie ekipy w 2003 roku, w ćwierćfinale rozgrywek. Zwycięsko z rywalizacji wyszli wówczas Hiszpanie, wygrywając 3:2.

Za Argentyńczykami zdaje się przemawiać twarda nawierzchnia, na której odbędą się mecze, oraz dyspozycja kluczowych graczy w ostatnich tygodniach. Obie nacje to wylęgarnie wybitnych specjalistów od gry na mączce ceglanej. David Nalbandian oraz Juan Manuel del Potro, stanowiący o sile drużyny Argentyny, całkiem nieźle poczynają sobie również na twardej nawierzchni. Pierwszy z nich ma świetną końcówkę sezonu. W listopadzie zwyciężył w turnieju w Sztokholmie, a także doszedł do finału imprez w Bazylei oraz w Paryżu (ATP Masters Series). Del Potro to objawienie tego roku. 20-letni mieszkaniec Tandil na przełomie lipca i sierpnia okazał się najlepszy w czterech imprezach z cyklu ATP, notując serię 18 zwycięstw z rzędu! Skład reprezentacji Argentyny uzupełniają Jose Acasuso (nr 48), który zastąpił znajdującego się w słabszej formie Guillermo Canasa, oraz Agustin Calleri (nr 60).  Znacznie węższe pole manewru ma opiekun drużyny Hiszpanii Emilio Sanchez. Zespół ze Starego Kontynentu został przetrzebiony przez kontuzje. Kilka dni temu lider światowych list Rafael Nadal ogłosił, iż z powodu przeciągającej się kontuzji kolana, której nabawił się podczas ATP Masters Series w Madrycie, nie będzie mógł zagrać w Mar del Plata. Inna podpora drużyny Tommy Robredo na skutek naciągniętych wiązadeł w kolanie znajduje się w zbyt słabej formie, aby pomóc kolegom na korcie. W tej sytuacji Emilio Sanchez zdecydował się desygnować do składu: Davida Ferrera (nr 12), Fernando Verdasco (nr 16), Feliciano Lopeza (nr 31) oraz debiutanta Marcela Granollersa (nr 56).

Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, iż to właśnie Argentyńczycy powinni wyjść zwycięsko z finałowej batalii. Jak pokazała historia, rozgrywki Pucharu Davisa rządzą się jednak swoimi prawami. Nalbandian i spółka będą znajdowac się pod olbrzymią presją, z kolei Hiszpanie nie będą mieli nic do stracenia. Jak będzie, przekonamy się już w weekend.

Kubot przerwał złą passę

/ Michał Jaśniewicz , źródło: atptennis.com/ippopen.ne, foto: Getty Images

Łukasz Kubot awansował do drugiej rundy challengera IPP Open w Helsinkach. Pochodzący z Bolesławca tenisista pokonał w swoim inauguracyjny spotkaniu kwalifikanta z Austrii – Philippa Oswalda 2:6, 7:5, 6:3. Polak, wraz z Oliverem Marachem, wygrał również pierwszy mecz w rywalizacji deblistów. Gorzej spisał się w stolicy Finlandii Dawid Olejniczak, który nie sprostał rozstawionemu z numerem cztery Dudiemu Selli.

Kubot przerwał w Helsinkach fatalną serię pięciu kolejnych porażek. 26-letni Polak od października odpadał w drugiej rundzie turnieju w Taszkiencie oraz w pierwszych w Seulu, Busan, Bratysławie oraz Dniepropietrowsku, a w trzech ostatnich spotkaniach nie zdobył nawet seta! W drugiej rundzie Łukasz Kubot zagra z kolejnym kwalifikantem – Łotyszem Andisem Juską, który nieoczekiwanie pokonał rozstawionego z numerem pięć Australijczyka Chrisa Guccione 6:2, 6:4.

Kubot potwierdził również swoją bardzo wysoką dyspozycję w deblu. W pierwszej rundzie IPP Open Polak oraz Oliver Marach pokonali Niemca Benedikta Dorscha i Austriaka Alexandra Peyę 6:2, 6:2. W tym roku nasz reprezentant wygrał już aż siedem turniejów deblowych (wszystkie rangi challenger), a w trzech poległ w finałach. Dzięki tak znakomitym wynikom Kubot zajmuje już siedemdziesiątą piątką pozycję w rankingu gry podwójnej.  

W Helsinkach grało jeszcze dwóch innych polskich reprezentantów. Dawid Olejniczak zdołał ugrać zaledwie pięć gemów w rywalizacji z turniejową czwórką, reprezentantem Izraela Dudim Sellą. W eliminacjach startował zaś Jerzy Janowicz, który został rozstawiony z numerem sześć. Nadzieja polskiego tenisa rywalizowała wyłącznie z reprezentantami gospodarzy. W pierwszej rundzie łodzianin pokonał Jesse Kiuru 6:4, 6:4, ale w drugiej przegrał z niżej notowanym Juho Paukku 4:6, 3:6.

Wyniki pierwszej rundy singla:
Łukasz Kubot (Polska) – Philipp Oswald (Austria) 2:6, 7:5, 6:3
Dudi Sella (Izrael, 4) – Dawid Olejniczak (Polska) 6:3, 6:2

Wynik pierwszej rundy debla:
Ł. Kubot, O. Marach (Polska, Austria) – B. Dorsch, A. Peya (Niemcy, Austria) 6:2, 6:2

Janković z chrapką na Wielkiego Szlema

/ Michał Hasik , źródło: eurosport.yahoo.com, foto: Getty Images

Gdy w maju tego roku Justine Henin ogłosiła zakończenie kariery, wiele osób zadawało sobie pytanie kto przejmie po Belgijce tenisową schedę.  Wśród potencjalnych kandydatek do tego miana najczęściej wymieniano zawodniczki zza wschodniej granicy oraz siostry Williams. Mało kto, poza Serbią – rodzinnym krajem Jeleny Janković, sądził, że to właśnie ona może pod koniec tegorocznego sezonu przewodzić kobiecym rozgrywkom. Znawcy tenisa zarzucali jej, iż nie dojrzała mentalnie do wygrywania wielkich imprez, a wysokie miejsce rankingowe to tylko i wyłącznie efekt dużej liczby rozegranych spotkań.

A jednak! 23-letnia mieszkanka Belgradu od października okupuje pierwsze miejsce na światowych listach i ani myśli z niego rezygnować. Na czym polega tajemnica jej sukcesu? Jelena jako jedyna z czołówki prezentowała równą formę przez cały sezon. W czasie gdy jej rywalki rezygnowały z gry z powodu kontuzji, notowały znaczną obniżkę formy, ona nie schodziła poniżej pewnego poziomu. Trudno w to uwierzyć, ale nie licząc Wimbledonu, podczas którego odpadła w czwartej rundzie (porażka z Tamare Tanasugarn), oraz turnieju w Zurychu (porażka z Flavią Panettą), we wszystkich imprezach z cyklu WTA osiągała co najmniej fazę ćwierćfinałową! A jeszcze dwa lata temu nosiła się z zamiarem przedwczesnego zakończenia kariery. Powodem były trapiące ją kontuzje oraz brak spektakularnych sukcesów. Wystarczy wspomnieć, iż w pierwszej połowie 2006 roku odnotowała czarną serię 10 porażek z rzędu.

Janković stąpa twardo po ziemi. Zdaje sobie sprawę, iż znacznie trudniej utrzymać się na szczycie niż wdrapać się na niego. "Całe grono tenisistek będzie próbowało mnie zdetronizować w nadchodzącym sezonie" – mówi młoda Serbka. Dlatego stawia sobie nowe wyzwania. "Chciałabym w roku 2009 wygrać jeden z turniejów Wielkiego Szlema" – dodaje. Najbliżej zwycięstwa w imprezie zaliczanej do wielkiej czwórki była podczas tegorocznego US Open. Na kortach Flushing Meadows awansowała do finału, gdzie uległa Amerykance Serenie Williams. Znając jej upór i nieustępliwość w najbliższym sezonie zrealizuje swój cel.

Reprezentant wybrany

/ Anna Wilma , źródło: hopmancup.com, foto: Getty Images

Reprezentanci Tajwanu dołączą do obsady pierwszego w przyszłym roku turnieju tenisowego – Pucharu Hopmana. Su-Wei Hsieh i Yen-Hsun Lu wygrali trzydniową rywalizację w tradycyjnie rozgrywanym Asian Hopman Cup.

Azjatyckie eliminacje do nieoficjalnych mistrzostw świata par mieszanych odbywają się od 2006 roku. Pierwsza edycja miała miejsce w Hyderabadzie, a zwyciężyli w niej zawodnicy hinduscy, czyli gospodarze – Sania Mirza i Rohan Bopanna. W 2007 w Tajlandii triumfowali Su-Wei Hsieh i Yen-Hsun Lu. W styczniu 2008 do Perth pojechały dwie azjatyckie ekipy – Hindusi (Mirza, Bopanna) i Tajwańczycy (Hsieh, Lu). Tym razem zwycięstwo ponownie odnieśli tenisiści z Tajwanu.

Turniej rozpoczął się w stolicy Kazachstanu, Astanie, 12 listopada. Su-Wei Hsieh (82 WTA) i Yen-Hsun Lu (77 ATP) wystąpili w roli faworytów, legitymując się najwyższymi pozycjami rankingowymi. W pierwszym dniu rywalizacji Kazachowie (Jarosława Szwiedowa i Andriej Gołubiew) pokonali 3:0 Chińczyków (Yi-Miao Zhou i Zhe Li), a zawodnicy z Tajwanu triumfowali nad Hindusami (Shikha Uberoi i Vishnu Vardhan) również bez porażki. W czwartek (13.11) Tajwan okazał się lepszy od Korei (Kyung Yee Chae, Woong-Sun Jun) 3:0, a Tajlandia (Tamarine Tanasugarn i Danai Udomchoke) wygrała z Chinami 2:1. Wyniki piątkowe to przegrana Tajlandii z Kazachstanem 1:2 oraz Korei z Indiami 1:2. Do finałowej rozgrywki awansowali Tajwańczycy i Kazachowie.

W pierwszym meczu finału Su-Wei Hsieh ograła Jarosławę Szwiedową 6:4, 6:4, po czym Yen-Hsun Lu ograł Andrieja Gołubiewa 6:2, 6:4. Pojedynek mikstowy nie został rozegrany, a Tajwan wywalczył prawo gry w Pucharze Hopmana w styczniu w Perth w Zachodniej Australii.

Su-Wei Hsieh urodziła się 4 stycznia 1986 roku w Kaohsiung. Jest tenisistką, grającą oburęczny forehand i backhand. W tym roku doszła do czwartej rundy singlowego Australian Open. Jej największe indywidualne osiągnięcia w imprezach WTA to półfinał z Bali i ćwierćfinał z Pattaya City, obydwa z 2001 roku. W grze podwójnej wygrała cztery turnieje profesjonalne, w tym dwa w sezonie 2008 (Seul i Bali). Ma sześcioro rodzeństwa. W Pucharze Hopmana zadebiutowała przed rokiem. Przegrała singlowe pojedynki z Tatianą Golovin i Jeleną Janković, ale pokonała Giselę Dulko.

Yen-Hsun Lu przyszedł na świat 14 sierpnia 1983 w Tajpej. Jest zawodnikiem praworęcznym. W ciągu ostatnich jedenastu miesięcy doszedł do ćwierćfinałów turniejów ATP w San Jose i Indianapolis. Ma na koncie jedną wygraną imprezę deblową. W swoim pierwszym występie w Pucharze Hopmana w 2008 przegrał indywidualne mecze z Novakiem Djokoviciem i Arnaud Clementem, ograł Juana Ignacio Chelę.

Tajwan trafił do turniejowej grupy B, w której znajdują się również Rosja, Francja i Włochy. Hsieh i Lu wystąpią już w pierwszej konfrontacji Hopman Cup 2009, 3 stycznia, a ich przeciwnikami będą Alize Cornet i Gilles Simon.

Uczestnicy Pucharu Hopmana 2009
Grupa A

(1) Stany Zjednoczone – Serena Williams, James Blake
(4) Australia – Casey Dellacqua, Lleyton Hewitt
(6) Niemcy – Sabine Lisicki, Nicolas Kiefer
(7) Słowacja – Dominika Cibulkova, Dominik Hrbaty

Grupa B
(2) Rosja – Dinara Safina, Marat Safin
(3) Francja – Alize Cornet, Gilles Simon
(5) Włochy – Flavia Pennetta, Simone Bolelli
(8) Tajwan – Su-Wei Hsieh, Yen-Hsun Lu

Prawo do tenisa – newsletter atp nr 49/2008

/ Magdalena Rejniak , źródło: www.atp.org.pl, foto: www.atp.org.pl

Frekwencja? Na to pytanie pierwsza odpowiedź była bardzo krótka, dość
ogólna, ale wiele mówiąca: „Ojojoooj!”. Gdzieżby tam się skarżyli!
Skądże znowu, jednak upchnąć pół setki grających na czterech kortach
pod balonem nie jest łatwo, o czym wie każdy organizator. Wielu wręcz
marzy o takim kłopocie bogactwa, natomiast w Pocztowcu Poznań już się
zastanawiają, jak sprostać wyzwaniu w przyszłości.

więcej na www.atp.org.pl

Polacy osiągnęli najwyższe miejsca w karierze

/ Anna Wilma , źródło: atptennis.com, foto: Getty Images

Marcin Matkowski i Mariusz Fyrstenberg mogą uznać sezon 2008 za udany. W dzisiejszych notowaniach deblowego rankingu ATP awansowali na najwyższe w karierze, piętnaste miejsce. W klasyfikacji duetów zajmują siódmą pozycję i dziewiątą pod względem liczby zarobionych w tym roku pieniędzy.

Polscy debliści w ciągu ostatnich dziesięciu miesięcy wzięli udział w dwudziestu siedmiu profesjonalnych imprezach (w tym we wszystkich wielkoszlemowych oraz w letnich igrzyskach olimpijskich w Pekinie). Ich pierwszy mecz w roku, w pierwszej rundzie w Doha, zakończył się porażką 5:7, 0:6 z Fabricem Santoro i Stanislasem Wawrinką. W Sydney tydzień później było już o wiele lepiej – przeszli do półfinałów, pokonując w spotkaniu otwarcia Daniela Nestora i Nenada Zimonjicia – wówczas numery trzy i siedem światowego debla, dziś z "jedynką" przy nazwiskach. W trzecim pojedynku natknęli się na Francuzów, Jo-Wilfrieda Tsongę i Richarda Gasqueta i po mistrzowskim tie-breaku pożegnali się z Medibank International. Zwieńczeniem "Australian Summer" był występ w Australian Open, ale tu udało się "Matce" i "Frytce" wygrać zaledwie dwa mecze. W trzeciej rundzie lepsi okazali się Mahesh Bhupathi i Mark Knowles.

W pierwszym tygodniu lutego Marcin i Mariusz reprezentowali Polskę w rozgrywkach Pucharu Davisa. Nasi najlepsi tenisiści niespodziewanie ulegli kolegom ze Szwajcarii w czterech setach (na dodatek byli to dużo niżej klasyfikowani Yves Allegro i Michael Lammer). W ciągu czternastu kolejnych dni osiągnęli dwa ćwierćfinały – w Marsylii (porażka z Martinem Dammem i Pavelem Viznerem) oraz w Rotterdamie (zaskakująca przegrana z Philippem Kohlschreiberem i Michaiłem Jużnym). Niemiecko – rosyjski duet pokonał Polaków również w pierwszej rundzie w Dubaju. Matkowski i Fyrstenberg także w Indian Wells odpadli w pierwszym meczu. W dwóch następnych mistrzowskich turniejach, w Miami i Monte Carlo doszli do drugiej rundy.

Na początku maja w Barcelonie osiągnęli pierwszy w tym sezonie finał, przegrywając walkę o mistrzostwo w dwóch setach z Bobem i Mike’m Bryanami. W Rzymie dostali się do ćwierćfinału, ale w Hamburgu i na Roland Garros polegli już w drugim pojedynku (w Paryżu z zajmującymi odległe miejsca Michalem Mertinakiem i Jeanem-Claude Scherrer). Zrehabilitowali się w Warszawie w czerwcu, zdobywając przed własną publicznością tytuł. W finale ograli Nikołaja Dawydienkę i Jurija Szukina, już w barwach Kazachstanu, 6:0, 3:6, 10-4.

Wraz z rozpoczęciem rywalizacji wimbledońskiej nadeszła przykra porażka w pierwszej rundzie z Azjatami, Rohanem Bopanną i Aisamem Qureshi. W Stuttgarcie Polacy doszli "tylko" do ćwierćfinału, ulegając zawodnikom zajmującym odpowiednio 450. i 344. pozycje w rankingu deblistów (Andreas Beck i Martin Fischer). W konfrontacji daviscupowej z Białorusią wygrali w trzech setach spotkanie z Andriejem Karatczenią i Pawłem Katliaru. W Toronto na początku imprezy dali się pokonać Fernando Verdasco i Feliciano Lopezowi, w Cincinnati w walce o półfinał ulegli gospodarzom, bliźniakom Bryanom.

W Pekinie, podczas letnich igrzysk olimpijskich, okazali się najlepszymi polskimi reprezentantami w tenisie. Po dramatycznym meczu drugiej rundy z Martinem Dammem i Pavelem Viznerem odpadli w ćwierćfinale z Simonem Aspelinem i Thomasem Johanssonem ze Szwecji. Przegrali w pierwszej rundzie US Open z Igorem Andriejewem i Mischą Zverevem.

Wrześniowymi występami rozpoczęli ostry szturm i walkę o miejsce w gronie uczestników Tennis Masters Cup. Doszli do dwóch kolejnych finałów w Bukareszcie i Metz, ale obydwa przegrali. Za pierwszym razem nie sprostali Nicolasowi Devilder i Paulowi-Henri Mathieu (po tie-breaku mistrzowskim 20:22), a za drugim Arnaud Clementowi i Michaelowi Llodrze. Dobrą serię przerwali porażką w meczu otwarcia w Wiedniu. Jednak w Madrycie przyszedł czas na największą victorię w ich karierze – pierwszy tytuł Masters Series, wywalczony po finale z Maheshem Bhupathim i Markiem Knowlesem. A dwa dni później przegrali pierwsze spotkanie w królestwie Federera…

W paryskiej hali Bercy doszli do półfinału, eliminując po drodze Boba i Mike’a Bryanów. Zajęli dziewiąte – czyli pierwsze niepremiowane awansem – miejsce w rankingu Race. Ostatecznie pojechali na Tennis Masters Cup jako kwalifikanci w konkurencji gry podwójnej, gdyż wycofali się Jonathan Erlich i Andy Ram. Pierwszy pojedynek – z Nestorem i Zimonjiciem – przegrali, ale dwa kolejne triumfy pozwoliły im awansować do półfinału. Tam amerykańscy bliźniacy okazali się lepsi, ale Fyrstenberg i Matkowski i tak osiągnęli życiowy sukces.

Po finale Tennis Masters Cup prowadzenie w obydwu rankingach deblistów objęli Daniel Nestor i Nenad Zimonjić. W klasyfikacjach singlowych najwięcej punktów zdobył Rafael Nadal.

Ranking ATP Entry System (z dnia 17 listopada 2008)
1. Rafael Nadal (Hiszpania) – 6675
2. Roger Federer (Szwajcaria) – 5305
3. Novak Djoković (Serbia) – 5295
4. Andy Murray (Wielka Brytania) – 3720
5. Nikołaj Dawydienko (Rosja) – 2715
6. Jo-Wilfried Tsonga (Francja) – 2050
7. Gilles Simon (Francja) – 1980
8. Andy Roddick (Stany Zjednoczone) – 1970
9. Juan Martin del Potro (Argentyna) – 1945
10. James Blake (Stany Zjednoczone) – 1775
11. David Nalbandian (Argentyna) – 1725
12. David Ferrer (Hiszpania) – 1695
13. Stanislas Wawrinka (Szwajcaria) – 1510
14. Gael Monfils (Francja) – 1475
15. Fernando Gonzalez (Chile) – 1420
16. Fernando Verdasco (Hiszpania) – 1415
17. Robin Soderling (Szwecja) – 1345
18. Nicolas Almagro (Hiszpania) – 1270
19. Igor Andriejew (Rosja) – 1245
20. Tomas Berdych (Czechy) – 1215
…
211. Dawid Olejniczak (Polska) – 195
223. Łukasz Kubot (Polska) – 182
335. Jerzy Janowicz (Polska) – 101
353. Grzegorz Panfil (Polska) – 96
363. Marcin Gawron (Polska) – 92

Ranking deblowy ATP Entry System
1. Nenad Zimonjić (Serbia) – 5320
1. Daniel Nestor (Kanada) – 5320
3. Bob Bryan (Stany Zjednoczone) – 5225
3. Mike Bryan (Stany Zjednoczone) – 5225
5. Andy Ram (Izrael) – 3370
6. Mahesh Bhupathi (Indie) – 3295
7. Mark Knowles (Bahamy) – 3275
8. Kevin Ullyett (Zimbabwe) – 3265
9. Jonas Bjorkman (Szwecja) – 3140
10. Leander Paes (Indie) – 2900
11. Jonathan Erlich (Izrael) – 2810
12. Jeff Coetzee (Rep. Poł. Afryki) – 2560
13. Lukas Dlouhy (Czechy) – 2523
14. Wesley Moodie (Rep. Poł. Afryki) – 2425
15. Mariusz Fyrstenberg (Polska) – 2250
15. Marcin Matkowski (Polska) – 2250
17. Luis Horna (Peru) – 2119
18. Michael Llodra (Francja) – 2010
19. Marcelo Melo (Brazylia) – 1790
20. Pablo Cuevas (Urugwaj) – 1735
…
75. Łukasz Kubot (Polska) – 862
165. Tomasz Bednarek (Polska) – 346
247. Dawid Olejniczak (Polska) – 241