Kosińska w półfinale

/ Tomasz Krasoń , źródło: itftennis.com, foto: Agencja Triada (jandscup.pl)

Doskonały turniej w Sarajewie (pula nagród 25 tysięcy dolarów) rozgrywa Karolina Kosińska. Niespełna 23-letnia warszawianka dotarła już do półfinału zmagań, eliminując po drodze m.in. rozstawioną z „czwórką” Chorwatkę Nikę Ozegović.

Wyżej notowana tenisistka z Chorwacji była rywalką Kosińskiej w pierwszej rundzie turnieju w stolicy Bośni i Hercegowiny. Polka odniosła nadspodziewanie łatwe zwycięstwo. 22-latka z Warszawy oddała Ozegović zaledwie pięć gemów. W drugiej fazie rywalizacji czekała teoretycznie łatwiejsza rywalka. Jednak nieklasyfikowana w rankingu WTA Doroteja Erić z Serbii okazała się wymagającą przeciwniczką. Kosińska zwyciężyła po długiej trzysetowej walce (decydująca odsłona zakończona wynikiem 7:5).

W piątkowym ćwierćfinale naprzeciw naszej tenisistki stanęła kolejna zawodniczka rodem z Bałkanów. Jednak 23-letnia Anja Prislan nie zrobiła krzywdy Karolinie Kosińskiej. Kwalifikantka ze Słowenii całkowicie przespała pierwszą odsłonę, a w drugiej zdołała jedynie uchronić się przed kompromitacją. Warszawianka triumfowała 6:0, 6:4.

Półfinałową rywalką Kosińskiej będzie groźna Chorwata Ivana Lisjak. Była ona niegdyś klasyfikowana w pierwszej setce rankingu WTA, ale ostatnie miesiące nie obfitowały w sukcesy. Przez turniej w Sarajewie Lisjak idzie jednak jak burza – nie straciła jeszcze seta, a w drugiej rundzie wyeliminowała najwyżej rozstawioną Aleksandrę Panową.

Za występ w Sarajewie Karolina Kosińska otrzyma co najmniej 24 punkty do rankingu WTA, dzięki czemu awansuje w okolice 350. pozycji.

Polkę czeka jeszcze występ w finale gry podwójnej. Kosińska w parze z Dunką Hanne-Skak Jensen dotarły do decydującej rozgrywki, eliminując w półfinale po dramatycznym spotkaniu najwyżej rozstawioną parę. W spotkaniu o tytuł rywalkami rozstawionego z „trójką” polsko-duńskiego duetu będą Julia Kalabina i Anastazja Połtoracka.

W turnieju w Sarajewie udział brała także Katarzyna Piter, ale pożegnała się z imprezą już po pierwszym pojedynku, ulegając w trzech setach Jasminie Kajtazović.

Wynik ćwierćfinału singla:
Karolina Kosińska (Polska) – Anja Prislan (Słowenia, Q) 6:0, 6:4

Hiszpanki obroniły tytuł

/ Michał Jaśniewicz , źródło: rolandgarros.com, foto: AFP

Anabel Medina Garrigues oraz Virginia Ruano Pascual po raz drugi w karierze sięgnęły po triumf na kortach Rolanda Garrosa. W finale hiszpanki pokonały Victorię Azarenkę oraz Jelenę Wiesninę 6:1, 6:1.

Hiszpanki od początku prezentowały się w Paryżu wyśmienicie, tracąc w drodze do finały tylko dwa sety, w tym w meczu ćwierćfinałowym z najwyżej rozstawionymi w imprezie Carą Black oraz Liezel Huber. Para białorusko-rosyjsko przed meczem o tytuł straciła zaś zaledwie seta. Mecz o finał zapowiadał się więc bardzo interesująco, w rzeczywistości jednak okazał się rywalizacją jednostronną.

Rutynowane Medina Garrigues i Ruano Pascual wykorzystały dziś pięć z aż czternastu szans na przełamanie, broniąc przy swoim podaniu wszystkich czterech break pointów. Mecz trwał godzinę oraz dziewiętnaście minut.

Dla 35-letniej Virgini Ruano Pascual to dziesiąty wielkoszlemowy tytuł w karierze (osiem zdobyła w parze z Paolą Suarez) i zarazem najprawdopodobniej ostatni występ w Paryżu. Hiszpanka zapowiedziała bowiem, że w tym roku planuje zakończenie swojej bogatej tenisowej kariery.

„Chciałabym zadedykować to zwycięstwo memu ojcu, który ma dzisiaj urodziny. Ten moment jest dla mnie bardzo emocjonalny, ponieważ nie planuje tutaj wrócić za rok”- powiedziała Ruano Pascual.

19-letnia Azarenka oraz o trzy lata starsza Wiesnina pomimo dotkliwiej porażki nie traciły dobrego nastroju do końca rywalizacji. Białorusinka po raz drugi w karierze wystąpiła w finale wielkoszlemowym (w ubiegłym roku przegrała mecz o tytuł Australian Open), zaś Rosjanka debiutowała w tej fazie imprezy.

„To było wspaniałe,” stwierdziła na pomeczowej dekoracji Wiesnina. „Miałyśmy tutaj wiele zabawy. Przykro mi, jeżeli mecz nie był spektakularny, ale my dałyśmy z siebie wszystko. Dziękujemy paryskiej publiczności!”

Wynik finału:
Anabel Medina Garrigues, Virginia Ruano Pascual (Hiszpania, 3) – Victoria Azarenka, Jelena Wiesnina (Białoruś, Rosja, 12) 6:1, 6:1

Federer pisze historię

/ Anna Wilma , źródło: rolandgarros.com, foto: AFP

Wiele emocji przyniosły dzisiejsze pojedynki półfinałowe gry pojedynczej mężczyzn wielkoszlemowego Roland Garros. O Puchar Muszkieterów zagrają w niedzielę Roger Federer i Robin Soderling. Szwajcar pokonał Juana Martina del Potro, a Szwed okazał się lepszy od Fernando Gonzaleza.

Robin Soderling, rozstawiony z odległym, dwudziestym trzecim numerem, odniósł swój największy sukces w karierze, awansując do finału French Open. Jest siódmym Szwedem w historii, który zagra o paryskie trofeum. Jego mecz z Fernando Gonzalezem trwał trzy godziny i dwadzieścia osiem minut i zakończył się wynikiem 6:3, 7:5, 5:7, 4:6, 6:4. Niedzielny pojedynek z Federerem będzie jednocześnie pierwszym występem Soderlinga w finale profesjonalnego turnieju na nawierzchni ziemnej!

Reprezentant Szwecji zwrócił uwagę całej tenisowej publiczności kilka dni temu, kiedy to w czwartej rundzie wyeliminował dominatora Roland Garros i czterokrotnego mistrza tej imprezy, Rafaela Nadala. Dziś w pierwszym secie spotkania z Chilijczykiem wykorzystał dwa z dwóch możliwych break pointów i odnotował czternaście wygrywających uderzeń (przy sześciu ze strony Gonzaleza). W drugiej odsłonie, najdłuższej w tym meczu, Soderling miał osiem możliwości przełamania podania przeciwnika. Wykorzystał tylko jedną, w jedenastym gemie. Tym samym zapewnił sobie prowadzenie 6:5, po czym wygrał własnego gema serwisowego i objął dwusetowe prowadzenie. W trzeciej partii mieliśmy okazję obserwować Fernando Gonzaleza grającego tak, jak w ćwierćfinałowym starciu z Andym Murrayem. Amerykanin obronił dwie piłki setowe (głównie dzięki błędom przeciwnika) i po czterdziestu minutach zdołał odrobić stratę seta. W odsłonie tej miała miejsce ciekawa sytuacja. Przy stanie 4:4 i 15:0 dla Gonzaleza Soderling zagrał bekhend po linii i piłka uznana została za dobrą, choć Chilijczyk protestował. Po konsultacjach sędziów ustalono, że uderzenie trafiło w linię. Fernando zaczął wycierać ślad, używając do tego… własnych pośladków. Jednak centrala turniejowa, dysponująca systemem "hawk eye" uznała, że piłka była autowa i Chilijczyk niesłusznie stracił punkt. Kilka piłek później sędzia liniowy zreflektował się, zauważył, że piłka wyszła poza linię, na co Gonzalez odpowiedział biciem brawa w uznaniu dla spostrzegawczości sędziego… Czwarta partia również zapisana została na koncie rankingowego faworyta. W piątym secie Soderling przegrywał już 1:4 w decydującym secie, ale od tego momentu wygrał pięć gemów i zapewnił sobie miejsce w finale.

Moim pierwszym uczuciem po zakończeniu meczu była właściwie ulga, ponieważ to był naprawdę długi mecz i byłem zmęczony pod koniec – powiedział sensacyjny finalista. – A potem po kilku sekundach poczułem się naprawdę, naprawdę szczęśliwy. Gdybyście zapytali mnie kilka lat temu, w którym finale Wielkiego Szlema zagram w 2009 roku, nie powiedziałbym, że będzie to Roland Garros. Byłem zmęczony. Muszę przyznać, że byłem zmęczony. Ale pomyślałem, że muszę próbował wszystkiego, co potrafię. Próbowałem i w końcu wszystko zaczęło dawać efekty.

Trener Robina Soderlinga, Magnus Norman, to finalista French Open z 2000 roku. Przegrał wówczas z Gustavo Kuertenem. Kilka słów należy się również Fernando Gonzalezowi. Chilijczyk to najstarszy półfinalista paryskiej imprezy od 2004 roku (wówczas półfinalista Tim Henman liczył sobie 29 lat i 274 dni, Gonzalez ma teraz 28 lat i 313 dni). Amerykanin po raz drugi w karierze wystąpił w najlepszej czwórce turnieju wielkoszlemowego. W styczniu 2007 doszedł do finału w Melbourne. Przegrał z Rogerem Federerem.

To właśnie w stronę Szwajcara zwrócone są teraz oczy tenisowego świata. Federer, wicelider klasyfikacji ATP, po raz piąty z rzędu zagra w finale Roland Garros. Ale po raz pierwszy jego rywalem nie będzie Rafael Nadal. Już od wielu dni mówi się o niepowtarzalnej szansie Rogera. W Paryżu nie triumfował jeszcze nigdy, jeżeli wygra, wyrówna rekord Pete’a Samprasa w ilości zdobytych singlowych tytułów wielkoszlemowych (14) i zostanie jednym z nielicznych kolegów po fachu, którzy triumfowali we wszystkich czterech lewach Wielkiego Szlema.

W dzisiejszym półfinale Federer pokonał 3:6, 7:6(2), 2:6, 6:1, 6:4 Juana Martina del Potro. W siódmym gemie pierwszego seta Argentyńczyk przełamał podanie Szwajcara, powtórzył tę sztukę dwa gemy później i objął jednosetowe prowadzenie. Druga odsłona toczyła się zgodnie z regułą własnego podania. Po dwunastu gemach doszło do tie-breaka, w którym Federer nie dał szans niżej notowanemu przeciwnikowi i triumfował do dwóch. Trzecia odsłona potoczyła się błyskawicznie, Del Potro odnotował dwa przełamania i zdystanował wicelidera klasyfikacji ATP na cztery gemy. Jednak dwie kolejne partie rozwiały wszelkie wątpliwości – to Federer, wspierany przez żonę, Mirkę, spodziewającą się narodzin dziecka, znalazł się w finale Roland Garros 2009.

W niedzielne popołudnie jeden z finalistów, Federer lub Soderling, po raz pierwszy w karierze zdobędzie Puchar Muszkieterów. Ich osiągnięcia są nieporównywalne, ale w obliczu paryskiego finału są w takiej samej sytuacji. Panowie spotykali się wcześniej dziewięć razy i zawsze lepszy był Szwajcar. Ostatnio grali ze sobą w 2009 roku w Madrycie. Federer stracił tylko dwa sety w rywalizacji z Soderlingiem, ale miało to miejsce w latach 2005 i 2006. Pytanie brzmi: jeśli teraz mistrz z Bazylei nie uzupełni swojej kolekcji o Puchar Muszkieterów, to kiedy będzie miał następną taką szansę?

Półfinały singla:
Roger Federer (Szwajcaria, 2) – Juan Martin del Potro (Argentyna, 5) 3:6, 7:6(2), 2:6, 6:1, 6:4
Robin Soderling (Szwecja, 23) – Fernando Gonzalez (Chile, 12) 6:3, 7:5, 5:7, 4:6, 6:4

W Paryżu wyłoniono pierwszych mistrzów

/ Anna Wilma , źródło: rolandgarros.com, foto: AFP

Zakończyła się pierwsza rozgrywka finałowa wielkoszlemowego turnieju Roland Garros w Paryżu. Mistrzami gry mieszanej zostali Liezel Huber i Bob Bryan, którzy w finale pokonali Vanię King i Marcelo Melo 5:7, 7:6(5), 10-7.

Finał miksta był wydarzeniem przede wszystkim dla publiczności amerykańskiej, zagrało w nim bowiem aż trzech reprezentantów tego kraju (Huber do 2008 roku grała w barwach Republiki Południowej Afryki). Stawkę uzupełniał zawodnik z Brazylii. Teoretycznie faworytami powinni być najwyżej rozstawieni Liezel Huber i Bob Bryan, jednak w praktyce mecz okazał się zacięty i wyrównany.

W pierwszej odsłonie lepsi okazali się Vania King i Marcelo Melo. Amerykanka i Brazylijczyk zdobyli dwa przełamania i stracili jednego własnego gema serwisowego, ustalając wynik na 7:5. Poza tym odnotowali tylko o jedno uderzenie kończące więcej i w sumie w całej partii zdobyli o dwa punkty więcej niż czysto amerykański mikst. W drugim secie również nie brakowało emocji. Tym razem zdecydowała różnica jednego punktu. Po czterdziestu siedmiu minutach i tie-breaku Huber i Bryan wyrównali stan pojedynku. Doszło do mistrzowskiego tie-breaka. W nim Liezel i Robert potrzebowali dwunastu minut, by zdobyć nad przeciwnikami przewagę trzech punktów i jednocześnie mistrzostwo Roland Garros.

Pierwsi zwycięzcy z Paryża są oczywiście doskonale znani ze swoich osiągnięć deblowych. Liezel jest aktualnie współliderką klasyfikacji deblistek WTA (ex-aequo ze swoją tenisową partnerką, Carą Black), a Bob zajmuje miejsce trzecie (ex-aeqo z bratem bliźniakiem, Mike’m). Huber po raz pierwszy triumfowała w rywalizacji mikstów. Wcześniej odnotowała trzy finały: Wimbledon 2001 z Mike’m Bryanem, Australian Open 2005 z Kevinem Ullyettem i US Open 2008 z Jamiem Murrayem. Bob Bryan zapisał na swoim koncie szóste trofeum mikstowe. Poprzednie to: US Open 2003 z Katariną Srebotnik, US Open 2004 z Wierą Zwonariową, US Open 2006 z Martiną Navratilovą, Roland Garros 2008 z Wiktorią Azarenką i Wimbledon 2008 z Samanthą Stosur. Dwukrotnie pokonany w finałach w tej dyscyplinie: w US Open 2003 z Katariną Srebotnik oraz na Wimbledonie 2006 z Venus Williams. Zarówno Bryan, jak i Huber startowali w tegorocznym French Open także w rywalizacji debli, ale zostali niespodziewanie pokonani już w półfinałach.

Po prostu starałem się być tam Carą Black – powiedział Bob Bryan podczas konferencji prasowej, nawiązując do partnerki deblowej Liezel Huber. – Trochę wyższy, ale ten sam! Gra z Liezel przyniosła dużo zabawy. Jest numerem jeden na świecie i gra naprawdę bystry tenis. Wiele się od niej nauczyłem.

Vania King osiągnęła swój pierwszy w karierze finał gry mieszanej. Amerykanka pochodzenia chińskiego ma już w swoim dorobku jeden tytuł singlowy WTA (Bangkok 2006) i siedem deblowych (ostatni Brisbane 2009 po finale z Klaudią Jans i Alicją Rosolską). Marcelo Melo także po raz pierwszy wystąpił w finale Wielkiego Szlema. Brazylijczyk ma na swoim koncie sześć tytułów deblowych ATP.

Finał miksta:
L. Huber, B. Bryan (Stany Zjednoczone, 1) – V. King, M. Melo (USA, Brazylia) 5:7, 7:6(5), 10-7