Domachowska w Marsylii

/ Tomasz Krasoń , źródło: opengdfsuez-marseille.com/, foto: Archiwum Tenisklubu

Marta Domachowska postanowiła przedłużyć sezon na kortach ziemnych i wystąpić w turnieju ITF w Marsylii. 23-letnia Polka została rozstawiona w imprezie o puli nagród 100 tysięcy dolarów z numerem osiem. Pierwszą rywalką trzeciej rakiety naszego kraju będzie Camille Pin.

27-letnia Francuzka jest obecnie niżej klasyfikowana w rankingu WTA od Marty. Pin zajmuje bowiem 110. pozycję. Obecny sezon nie jest dla niej zbyt udany – dotarła do trzeciej rundy w Dubaju (pokonując po drodze Urszulę Radwańską) oraz dotarła do ćwierćfinału imprezy ITF w Zagrzebiu. Ten ostatni wynik to jej najlepszy rezultat na mączce.

Domachowska spotkała się z Pin tylko raz. Konfrontacja Polki i Francuzki miała miejsce dokładnie rok temu, ale wówczas panie walczyły w turnieju na trawie w Birmingham. W Anglii w dwóch setach triumfowała 27-letnia Pin.

Zwyciężczyni spotkania rozgrywanego w ramach pierwszej rundy turnieju ITF w Marsylii spotka się w kolejnej fazie zmagań z lepszą z pary Tatjana Malek i Karla Mraz. W ćwiartce Polki znalazła się także najwyżej rozstawiona Monica Niculescu.

Dla Marty Domachowskiej to drugi tegoroczny występ w turnieju rangi ITF. Kilka tygodni temu w Bukareszcie 23-letnia Polka osiągnęła ćwierćfinał. Dalsze plany startowe warszawianki obejmują imprezy na kortach trawiastych – eliminacje dużego turnieju w Eastbourne oraz wielkoszlemowy Wimbledon.

Królewskie korty bez króla

/ Anna Wilma , źródło: atpworldtour.com, foto: atpworldtour.com

Rafael Nadal zrezygnował z udziału w tegorocznym turnieju w Queen’s Club. Były czterokrotny mistrz Roland Garros i wciąż aktualny mistrz Wimbledonu nie będzie bronił tytułu wywalczonego na trawiastych kortach w londyńskiej dzielnicy West Kensington, ale w kolejce po puchar ustawiło się wielu wyśmienitych tenisistów. Już jutro rusza kolejna edycja The Artois Championships.

W drabince nie ma Rafaela Nadala, nie ma też "człowieka – legendy" i świeżo upieczonego mistrza z Paryża, Rogera Federera. W tej sytuacji najwyższy numer rozstawienia przypada reprezentantowi gospodarzy. Andy Murray jeszcze nigdy nie wygrał na trawie przed własną publicznością. W ubiegłym roku w Queen’s Club osiągnął ćwierćfinał – swój najlepszy wynik w tym turnieju. Szkot od niedawna okupuje trzecie miejsce w rankingu ATP. W tym roku triumfował w Miami, Doha i Rotterdamie oraz kończył zmagania w finale w Indian Wells. Murray ma w pierwszej rundzie wolny los. W drugiej zagra z Robbym Gineprim lub Andreasem Seppim.

Po drugiej stronie drabinki znajduje się imiennik Brytyjczyka, Andy Roddick. Amerykanin, zajmujący szóste miejsce w klasyfikacji ATP, to prawdziwy dominator tej imprezy. Triumfował tu w latach 2003, 2004, 2005 i 2007. W tym sezonie pozostaje z jednym singlowym tytułem, wywalczonym w lutym w Memphis. Ponadto grał w finale w Doha i półfinałach w Melbourne, San Jose i Indian Wells. W deblu dość niespodziewanie wygrał w Indian Wells, partnerując Mardy’emu Fishowi. Jego pierwszym rywalem będzie Kristof Vliegen lub Leonardo Mayr.

Grono najwyżej rozstawionych w The Artois Championships 2009 uzupełniają: Gilles Simon (debiutant), Gael Monfils (ćwierćfinalista 2006), Marin Cilić (ćwierćfinalista 2007), James Blake (finalista 2006), Marat Safin (ćwierćfinalista 2000), Mardy Fish, Ivo Karlović (finalista 2005) i Feliciano Lopez.

W grze podwójnej wystąpią dwa rozstawione polskie deble. Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski zagrają z numerem cztery i w drugiej rundzie zagrają z Jamesem Blake’m i Mardym Fishem lub Ericiem Butoracem i Scottem Lipskym. Rywali dla rozstawionych z numerem pięć Łukasza Kubota i Oliviera Maracha wyłoni pojedynek Lleytona Hewitta i Andy’ego Murraya z Rajeevem Ramem i Andym Roddickiem. Obrońcami tytułu są oczywiście liderzy rankingu ATP, Daniel Nestor i Nenad Zimonjić.

Szwedzi jednak z paryskim trofeum

/ Anna Wilma , źródło: rolandgarros.com, foto: rolandgarros.com

Nie udało się Robinowi Soderlingowi zdobyć Pucharu Muszkieterów, ale w konkurencji singla chłopców jego rodak, Daniel Berta okazał się niepokonany i w finale zwyciężył 6:1, 3:6, 6:3 reprezentanta gospodarzy, Gianni Minę. W rywalizacji dziewcząt triumfowała Kristina Mladenovic, która w decydującym starciu okazała się lepsza od Darii Gawriłowej. W grach deblowych mistrzami zostali Elena Bogdan i Noppawan Lertcheewakarn oraz Marin Draganja i Dino Marcan.

Rozstawiona z numerem dziewięć Kristina Mladenovic nie miała żadnych problemów z ograniem niżej notowanej przeciwniczki. Spotkanie zakończyło się wynikiem 6:3, 6:2 po nieco ponad godzinie gry. Francuzka dominowała w każdym elemencie gry. Niespodziewana finalistka, Daria Gawriłowa, została sześciokrotnie przełamana, głównie za sprawą słabej skuteczności przy własnym podaniu. W sumie Mladenovic zdobyła 56 punktów, o 16 więcej od rywalki. Kristina urodziła się 14 maja 1993 we Francji, ale jej rodzice pochodzą z Serbii. Mistrzostwo Roland Garros to największe osiągnięcie w jej dotychczasowej karierze.

W rywalizacji chłopców triumfatorem został niespodziewanie Daniel Berta. Szwed w finałowym spotkaniu pokonał rozstawionego z numerem jedenaście Gianni Minę 6:1, 3:6, 6:3. Berta kontrolował grę w pierwszym i trzecim secie, popełniając minimalną liczbę błędów i nie dając rywalowi ani jednej możliwości przełamania. Mina zapisał na swoim koncie drugą odsłonę, dzięki jedynemu break pointowi, jaki udało mu się wywalczyć. Daniel Berta urodził się 26 listopada 1992 i oczywiście występ w Paryżu jest najlepszym w jego karierze.

Elena Bogdan i Noppawan Lertcheewakarn zostały mistrzyniami gry podwójnej dziewcząt. Rumunka i Tajlandka pokonały w finałowym starciu Timeę Babos i Heather Watson 3:6, 6:3, 10-8. 17-letnia Elena Bogdan to finalistka deblowego Australian Open 2008 (z Misaki Doi). W grze pojedynczej jest wicemistrzynią French Open 2008 (przegrała z Simoną Halep). Noppawan Lertcheewakarn, która w listopadzie skończy osiemnaście lat, w deblu wygrała US Open 2008 (z Sandrą Romą), a w singlu doszła do finału Wimbledonu 2008 (przegrała z Laurą Robson).

W finale gry podwójnej chłopców Marin Draganja i Dino Marcan pokonali Guilherme Clezara i Lianga-Chi Huanga 6:3, 6:2. Dla obydwu Chorwatów występ w finale French Open był pierwszym finałem wielkoszlemowym w karierze, co jest jednoznaczne z największym sukcesem odniesionym przez nich na kortach do tej pory.

Roger Federer – najlepszy z najlepszych!

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: rolandgarros.com, foto: AFP

Robin Soderling zagrał return z forhendu w siatkę. I wtedy Roger, jak to Roger, padł na ziemię, krzycząc ze szczęścia i ukrywając twarz w dłoniach. Po chwili wstał. Płakał. A wszyscy zgromadzeni na trybunach kortu Philippe’a Chatriera bili mu brawo, bo wreszcie spełnił swoje marzenie i wygrał French Open, kompletując Wielkiego Szlema. Szwajcar pokonał w finale Robina Soderlinga 6:1, 7:6(1), 6:4, wyrównując rekord czternastu triumfów w imprezach wielkoszlemowych Pete’a Samprasa. Jest jednym z sześciu tenisistów w historii, któremu udało się wygrać wszystkie cztery turnieje wielkoszlemowe.

To był inny Roland Garros. Dużo się działo. Chyba dla wszystkich wizytówką tegorocznego turnieju będzie wczesna porażka Rafaela Nadala z rewelacyjnym Robinem Soderlingiem. Przez cały drugi tydzień imprezy padały pytania: czy Roger Federer wygra turniej? Czy Roger Federer może dostać lepszą szansę od losu niż ta w tym roku na spełnienia swojego wielkiego marzenia?

Droga do finału łatwa nie była. I z Tommym Haasem, i z Juanem Martinem Del Potro Szwajcar miał duże problemy, ale mimo przeszkód dotarł do meczu o tytuł. A w nim zaprezentował najlepszego siebie. Kort wyglądał jak jedno wielkie klepisko. Było pochmurno, wiał silny boczny wiatr, co chwila padał deszcz. Z tymi trudnymi warunkami atmosferycznymi zdecydowanie lepiej radził sobie ten, który w Tourze gra już od lat. Soderling nie był dziś sobą i nie wiadomo, czy to za sprawą presji i nerwów ze względu na występ w finale, czy po prostu zmęczenie długim i ciężkim turniejem. Inna sprawa, że Roger zagrał genialnie.

Dziewięć minut trwały trzy pierwsze gemy spotkania. Wszystkie wygrał Federer, z czego dwa przy podaniu rywala. Szwajcar od początku atakował, eliminował Szwedowi jego najgroźniejszą broń, czyli forhend i nie popełniał błędów. Soderling wydawał się być przestraszony i stremowany. Serwis w ogóle nie funkcjonował, a uderzenia z głębi kortu często lądowały na aucie lub w siatce. Udało mu się wygrać jednego gema, ale na nic więcej nie było go w tej partii stać.

Druga wyglądała inaczej. Na początku doszło do bardzo niemiłego incydentu, bowiem nagle na środku kortu Philippe’a Chatriera pojawił się szaleniec z flagą. Podbiegł do Rogera Federera, a kibice zamarli, nie wiedząc w zasadzie, jakie intencje wobec tenisisty miał ten człowiek. Nieco zdezorientowany Szwajcar odpędzał się od szalonego kibica, aż w końcu tamten odbiegł, uciekając przed służbami porządkowymi. Zarówno arbiter główny jak i ochroniarze gonili szaleńca, wreszcie go chwytając i wynosząc z kortu. Cała ta sytuacja trochę zdekoncentrowała Federera, ale już po kilku minutach powrócił on do swojej fantastycznej gry. W całej partii obaj tenisiści wygrywali swoje podania, aż do decydującego gema. Ba, żaden z zawodników nie miał nawet break pointa. Dużo było uderzeń kończących, a mało błędów, ale nadal to Federer dyktował tempo gry. I to on, o dziwo, notował dużo więcej asów. W tie breaku nie dał Soderlingowi jednak żadnych szans, triumfując do jednego.

Trzecia, i jak się potem okazało, ostatnia partia zaczęła się dla Szweda najgorzej jak mogła. Od razu stracił swoje podanie, a po chwili było już 0:2. Federer ciągle grał na bardzo wysokim poziomie. Świetnie czytał grę, zagrywał mocne i precyzyjne piłki i rewelacyjnie serwował. Przy stanie 5:4 i podaniu Szwajcara pojawił się break point dla rywala, ale Soderling zagrał forhend ramą i zrobiła się równowaga. Po chwili Szwajcar zakończył spotkanie, wygrywającym serwisem i mógł rozpocząć świętowanie.

Dla Rogera Federera to czternasty, upragniony, bo zdobyty na kortach Rolanda Garrosa, tytuł wielkoszlemowy. Oznacza to ni mniej ni więcej, że brakuje mu tylko jednego triumfu do poprawy wspaniałego wyczynu Pete’a Samprasa.

„Nie wiem, czy będę w stanie mówić. Wiecie, że w takich momentach bardzo łatwo się rozklejam. Jestem bardzo szczęśliwy. To dla mnie magiczny moment”, mówił po spotkaniu Szwajcar, któremu Puchar Muszkieterów wręczył Andre Agassi.

Dla Soderlinga awans do finału Rolanda Garrosa jest największym sukcesem w życiu. „Serdeczne gratulacje dla Rogera. Cieszę się, że wygrywając właśnie ze mną, zdobyłeś ten upragniony tytuł. Gra przeciwko tobie była dla mnie prawdziwym zaszczytem”, komplementował rywala i tak szczęśliwy Soderling.

Roland Garros 2009 z pewnością przejdzie do historii i zostanie zapamiętany bardziej niż inne turnieje. To właśnie w tym roku Roger Federer, któremu, jak określała znaczna większość kibiców, należał się ten tytuł za całokształt swojej kariery, która przecież ciągle trwa. Przed Szwajcarem, jak i innymi zawodnikami, Wimbledon, który startuje już za dwa tygodnie.

Wynik finału:
Roger Federer (Szwajcaria, 2) – Robin Soderling (Szwecja, 23) 6:1, 7:6(1), 6:4

Czesko – hinduskie mistrzostwo w deblu mężczyzn

/ Anna Wilma , źródło: rolandgarros.com, foto: AFP

Lukas Dlouhy i Leander Paes, rozstawieni z numerem trzy, triumfowali w rywalizacji gry podwójnej mężczyzn wielkoszlemowego Roland Garros. Czech i Hindus pokonali w finałowej rozgrywce Wesley’a Moodiego i Dicka Normana 3:6, 6:3, 6:2.

Pierwsza odsłona spotkania finałowego przebiegała pod dyktando dość niespodziewanych finalistów. Moodie i Norman odnotowali 24 uderzenia kończące przy 13 ze strony przeciwników, wykorzystali jedyną break pointową możliwość, jaką mieli w tym secie i lepiej serwowali. To przełożyło się na wynik 6:3. W dwóch kolejnych partiach inicjatywę przejęli faworyci. Dlouhy i Paes w drugim secie zdobyli dwa przełamania i przy większej skuteczności po swoim podaniu triumfowali do trzech. Trzecia odsłona była już przypieczętowaniem ich dobrej postawy na korcie. Moodie i Norman nie potrafili nawiązać walki. Dlouhy i Paes zagrali koncertowo, tracąc tylko dwa gemy i dołączając do grona mistrzów Roland Garros 2009.

Lukas Dlouhy i Leander Paes zdobyli pierwsze wspólne mistrzostwo wielkoszlemowe. Duet ten osiągnął również finał US Open 2008, w którym przegrał jednak z faworytami publiczności, bracmi Bryanami. Czech, urodzony w 1983 roku, ma na koncie jedno mistrzostwo Wielkiego Szlema i trzy finały (w 2007 Roland Garros i US Open). Jest to jego pierwszy tytuł wywalczony w tym sezonie. Hindus, starszy od swojego deblowego partnera o dziesięć lat, po raz piąty wygrał imprezę wielkoszlemową. Poprzednie zwycięstwa odniósł: na Roland Garros 1999, Wimbledonie 1999, Roland Garros 2001 (z Maheshem Bhupathim) i US Open 2006 z Martinem Dammem.

Finał debla:
L. Dlouhy, L. Paes (Czechy, Indie, 3) – W. Moodie, D. Norman (RPA, Belgia) 3:6, 6:3, 6:2