Murray trzeci w rankingu ATP

/ Bartosz Cębrzyna , źródło: , foto: AFP

Andy Murray po raz pierwszy w karierze triumfował w turnieju wielkoszlemowym. Co więcej, sukces w US Open pozwolił mu wyprzedzić Rafę Nadala i awansować na trzecią pozycję w rankingu ATP.

Szkot ma za sobą kilka udanych tygodni. Murray gromadzenie punktów rozpoczął w finale londyńskiego Wimbledonu. Później udało mu się wygrać w Igrzyskach Olimpijskich i mimo słabszej postawy w Cincinnati i Toronto, dzięki wygranej w Nowym Jorku udało mu się zrobić kolejny krok w drodze na szczyt.

Inną zmianą w czołówce notowania jest awans Tomasa Berdycha, który sam sklasyfikowany został na szóstej lokacie, spychając na siódmą pozycję Jo-Wilfrieda Tsongę.

Liderem światowego notowania pozostał Roger Federer, który utrzymuje bezpieczną przewagę nad resztą stawi. Kolejne miejsca zajmują Novak Djokovic, Andy Murray oraz Rafael Nadal. Cała czwórka wspomnianych zawodników ma zagwarantowany udział w kończącym sezon ATP World Tour Finals.

Bez większych zmian obyło się wśród polskich tenisistów. Nadal najwyżej notowanym reprezentantem Biało-czerwonych pozostaje na 60. pozycji Jerzy Janowicz. Tuż za nim, bo na 66. lokacie jest Łukasz Kubot, który zanotował spadek o trzy miejsca.

Zapraszamy do zapoznania się z najnowszym rankingiem ATP w naszym serwisie.

Murray: mogę odetchnąć z ulgą

/ Bartosz Cębrzyna , źródło: własne, foto: AFP

Andy Murray nie miał okazji spotkać legendarnego brytyjskiego tenisisty, Freda Perryego, który zmarł w 1995 roku, jednak jego wypowiedź na konferencji prasowej po zakończeniu finałowego meczu dotyczyła właśnie ośmiokrotnego triumfatora imprez wielkoszlemowych.

– Jestem pewien, że on uśmiecha się gdzieś tam na górze i cieszy się z faktu, iż Brytyjczyk nawiązał swoją grą do jego sukcesów. Jestem bardzo szczęśliwy i wierzę, że nie jest to koniec wyczynów wyspiarskiego tenisa.

Przez lata, szkocki tenisista nosił brzemię kolejnego brytyjskiego zawodnika, który przełamię trwającą od 1936 roku wielkoszlemową niemoc. Sam Murray przyznał, że po zakończeniu pięciosetowego boju o tytuł poczuł sporą ulgę, a jego następnym celem jest objęcie prowadzenia w rankingu ATP.

– To był niesamowicie emocjonujący moment. Uroniłem kilka łez szczęścia na korcie. Przed meczem nie byłem wystarczająco pewny siebie. Sądziłem, że będę próbował bez końca, jednak po zakończeniu rywalizacji w końcu poczułem niesamowitą ulgę.

– Gdy przebywasz na korcie, starasz się o tym nie myśleć, jednak w ostatnich kilku akcjach zdałem sobie sprawę z tego, jak ważny jest to moment dla brytyjskiego tenisa. To nie zdarzyło się od wielu, wielu lat, dlatego jestem niesamowicie dumny z faktu, iż triumf wielkoszlemowy stał się właśnie moim udziałem.

– Bardzo chciałbym zostać liderem rankingu ATP. To mój następny cel, jednak by go osiągnąć, musisz być konsekwentny w swojej grze przez cały rok. To właśnie to wyróżniało w ostatnich latach Rogera, Rafę i Novaka – powiedział Andy Murray.

Historyczne przełamanie – Murray z wielkoszlemowym tytułem!

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: , foto: AFP

Brytyjczycy czekali na ten moment 76 lat! Gdy Andy Murray wygrał z Novakiem Djokoviciem dwa pierwsze sety nowojorskiego finału, pewnie wielu z nich pomyślało: jeśli nie teraz, to chyba już nigdy. I chociaż zwrotów, emocji i szaleństwa było w tym meczu jeszcze mnóstwo, Szkot dopiął swego i dowiózł zwycięstwo do końca, triumfując po blisko pięciogodzinnej tenisowej wojnie 7:6(10), 7:5, 2:6, 3:6, 6:2.

Huraganowe wiatry, jakie w ostatnich dniach torpedują Nowy Jork, okazały się niezwykle ważnym, żeby nie powiedzieć głównym, aktorem dzisiejszego spektaklu na korcie Arthure’a Ashe’a. Od samego początku dwaj wielcy tenisiści zamiast walczyć ze sobą, walczyli z naturą. Wszelkie założenia taktycznie wzięły w łeb, bo wiatr robił z piłką, co chciał, zmuszając zawodników przy wyprowadzaniu uderzenia do cyrkowych sztuczek, co z kolei gwarantowało wiele kuriozalnych wymian. Murray, pomny wydarzeń z pojedynku z Tomasem Berdychem, tym razem od razu zrezygnował ze swojej białej czapeczki. Mecz był naprawdę brzydki, a dla tych, którzy niedowierzają, niech dowodem będzie liczba 38 niewymuszonych błędów popełnionych łącznie przez obu tenisistów przy zaledwie 18 uderzeniach wygrywających. Obaj przełamali się dwukrotnie i dobrnęli do tie breaka. Szkot potrzebował wielu prób, aby postawić kropkę nad i. Udało się za szóstym razem. Po godzinie i dwudziestu siedmiu minutach od sakramentalnego „play” z sędziowskiego stołka.

Gdy wydawało się, że taki obrót sprawy podrażni Novaka Djokovicia, rozpędzony Andy Murray odskoczył na 4:0 z dwoma przełamaniami na koncie. Szkot nie chcąc się wdawać w nierówną walkę z wiatrem, grał ostrożnie, mało atakował i zrezygnował z posyłania bomb z głębi kortu. Serb z kolei, mimo że kończyła się już druga godzina gry, nadal bardziej niż z Murrayem walczył z naturą, kompletnie nie umiejąc przystosować się do panujących warunków. Niemal przy każdym uderzeniu z linii końcowej przyjmował komiczne pozy, a to, gdzie i jak poleci piłka po jego zagraniu, wydawało się wielką loterią. Jednak w Murrayu znów obudziły się stare przyzwyczajenia. Mający praktycznie seta w kieszeni Szkot, podając na 5:0, zagrał katastrofalnie, posyłając wszystkie piłki w okolicę linii serwisowej i na środek kortu. Z takich wystawek nawet beznadziejnie grający Djoković nie mógł nie skorzystać i odrobił część strat. Murray się usztywnił, ale jakimś cudem zdołał wyjść na 5:2. Ale to też nie wystarczyło, bowiem trzy kolejne gemy padły łupem powracającego do walki Serba. A gdy szalona pogoń Djokovicia zakończyła się sukcesem, w samej końcówce Szkot, ni stąd ni zowąd, jeszcze raz przełamał obrońcę tytułu i tym razem powrotu do gry być już nie mogło, a Murray jedną ręką sięgał już po puchar.

Za prosty byłby to finał, gdyby skończył się w trzech setach. Djoković odżył i w trzeciej partii dyktował warunki. Wreszcie udało mu się znaleźć sposób na hulający po korcie wiatr i tak jak w pierwszej i drugiej partii zrobił po 19 niewymuszonych błędów, tak w trzeciej już tylko sześć. Dwa przełamania dały mu zwycięstwo 6:2 i nadzieję na powrót do meczu.

Z każdą kolejną piłką Djoković mozolnie odbudowywał swoją formę i wiarę w sukces. Grający jeden ze słabszych pojedynków Serb coraz lepiej radził sobie z własnymi słabościami i coraz lepiej potrafił wkomponować się w trudne warunki atmosferyczne. A Murrayowi do oczu zaczął zaglądać strach, bo prowadzenie wymykało mu się z rąk i upragniony wielkoszlemowy tytuł, który tak blisko Szkota nie był jeszcze nigdy, oddalał się i oddalał… Obrońca tytułu zdobył breaka, a na sam koniec dorzucił drugiego i doprowadził do piątego seta.

Co musiał sobie w tym momencie myśleć Andy Murray… Na usta cisnęło się słynne „miało być tak pięknie, było tak blisko, a wyszło jak zwykle”. Ale zawziętemu, upartemu i zdeterminowanemu Brytyjczykowi udało się te myśli odrzucić i niespodziewanie otworzył decydującą partię przełamaniem i prowadzeniem 2:0. Zrobił się wielki mecz. Taki, którego od finału wielkoszlemowego turnieju, oczekiwaliśmy. Zawodnicy zaczęli szaleć na linii końcowej, rozgrywać długie, kątowe wymiany i odbijać nieprawdopodobne piłki. Nowojorska publiczność nie umiała usiedzieć w ciszy. Zresztą, kto by umiał… Djoković z Murrayem w piątej godzinie gry zafundowali kibicom prawdziwe tenisowe show. Ci, którzy skreślili już Szkota, byli mocno zaskoczeni, ale gdy Murray drugi raz przełamał rywala i wyszedł na 3:0, byli już chyba zszokowani. Tylko że w tym momencie sytuacja się powtórzyła. Znów oglądaliśmy Murraya, który będąc o krok od zwycięstwa, zaczyna robić na korcie przedziwne rzeczy. Djoković natychmiast odrobił połowę strat i naprawdę trudno było przewidzieć co się stanie dalej. Przy stanie 3:2 Szkot rozegrał gema marzenia, wygrywając cztery piłki serwisami, a chwilę potem nastąpił jeszcze jeden zwrot, którego ciężko było się spodziewać. W jednej chwili szalejący na korcie Serb stanął, nie umiejąc się ustawić do uderzenia. Dopadły go skurcze, które kosztowały go stratę kolejnego podania. W przerwie pojawił się jeszcze masażysta, ale ratunku z tej sytuacji już nie było. Andy Murray, z trudem bo z trudem, ale dobrnął do końca. W ostatnim gemie wygrał pewnie, wykorzystując drugiego meczbola i po chwili mógł odebrać wymarzony i tak długo wyczekiwany wielkoszlemowy puchar.
 


Wyniki

Finał singla:
Andy Murray (Wielka Brytania, 3) – Novak Djoković (Serbia, 2) 7:6(10), 7:5, 2:6, 3:6, 6:2 

Mark Knowles kończy zawodową karierę

/ Bartosz Cębrzyna , źródło: własne/atpworldtour.com, foto: AFP

Alexander Graham Bell, wynalazca telefonu powiedział kiedyś: "Gdy zamykają się jedne drzwi do szczęścia, otwierają się inne, ale my patrzymy na pierwsze drzwi tak długo, że nie widzimy tych drugich."

Słowa te idealnie pasują do 41-letniego Marka Knowlesa, który próbował definitywnie rozstać się z tenisem przez ostatnie dwa lata. Tym razem zawodnik z Wysp Bahama postanowił podjąć męską decyzję i poświęcić się rodzinie, która w ostatnim czasie wzbogacona została o trzeciego potomka. Mimo, iż Knowles znacząco uszczuplił ilość występów w 2012 roku, to postanowi pożegnać się z białym sportem po zakończeniu tegorocznego US Open.

– Tenis to fantastyczna gra, która wbrew pozorom uczy życia. Ona dała mi tak wiele, że jestem pewny, iż moje całe życie będzie w pewien sposób z nią powiązane – powiedział Mark Knowles. – Pragnę podziękować moim wszystkim partnerom, jak i przeciwnikom, którzy przez wiele lat stworzyli wiele wspaniałych wspomnień, które na zawsze pozostaną we mnie – dodał.

Bahamczyk od 2003 roku jest szczęśliwym mężem i ojcem trójki dzieci. Knowles od zawsze angażował się w wychowanie dwójki synów i córki, o czym świadczy chociażby fakt, iż sam trenuje swoje syna w lokalnym klubie piłki nożnej.

– To były fantastyczne lata spędzone na korcie i jedyne czego mogę żałować, to pojedyncze mecze. Największym tytułem jest jednak dla mnie nagroda męża i ojca roku. Do pewnego momentu myślałem, że wygrywanie kolejnych imprez to niepowtarzalne uczucie. Wtedy zostałem tatą – przyznał Knowles.

Mark zakończył swoją profesjonalną karierę bilansem 744 zwycięstwa i 380 porażek. Reprezentant Wysp Bahama trzynaście razy występował w finale Wielkiego Szlema, zaś triumfował czterokrotnie. Wszystkie deblowe sukcesy święcił w parze z Danielem Nestorem. Knowles wygrywał w Australian Open (2002), US Open (2004) i Roland Garros (2008) oraz w mikstowej rywalizacji na kortach Wimbledonu (2009) z Anną-Leną Groenefeld.