Wimbledon: zapowiedź VI dnia

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Wimbledon znów rozwija się dla nas kapitalnie. W sobotę o miejsce w najlepszej szesnastce powalczą Jerzy Janowicz i Łukasz Kubot. Na kortach zobaczyć będziemy mogli również Rogera Federera, Rafaela Nadala, Serenę Williams, czy Marię Szarapową.

POLSKIE MECZE

Łukasz Kubot – Milos Raonic (od 12:30 na korcie nr 2)
Jerzy Janowicz – Tommy Robredo (trzeci mecz dnia na korcie nr 12)

Klaudia Jans-Ignacik, Julija Bejhelzimer – Su-Wei Hsieh, Shuai Peng (od 12:30 na korcie nr 12).
Łukasz Kubot, Robert Lindstedt – Chris Guccione, Lleyton Hewitt (trzeci mecz na korcie nr 17)
Tomasz Bednarek, Vania King – Max Mirnyj, Hao-Ching Chan (od 12:30 na korcie nr 8)

Juniorzy:
Jan Zieliński – Joel Cannell (czwarty mecz na korcie nr 19)

 

MECZ DNIA MEŻCZYZN: Roger Federer – Santiago Giraldo
Wielu ekspertów i kibiców jest zdania, że to ostatnia okazja, by Szwajcar dołożył do swojej niezwykle bogatej kolekcji ósme trofeum wimbledońskie. W pierwszych dwóch meczach maestro z Bazylei nie został poważnie przeegzaminowany, odsyłając z kwitkiem (czyt. bez straty seta) Paolo Lorenziego i Gilles Mullera.

Wiele wskazuje, że podobnie może być i w trzecim meczu, chociaż są pewne przesłanki przemawiające za tym, że Kolumbijczyk będzie nieco bardziej wymagającą przeszkodą. Giraldo w dwóch pierwszych meczach na All England Club eliminował Hiszpanów – najpierw pewnie Daniela Gimeno Travera (6:1, 7:5, 6:0), a następnie po ciężkim boju Marcela Granollersa (4:6, 7:6, 1:6, 6:1, 7:5).

Tym samym Kolumbijczyk po raz pierwszy wystąpi w trzeciej rundzie Wimbledonu. Tegoroczny sezon jest w ogóle najlepszy w jego karierze, czego potwierdzeniem może być najwyższe miejsce w rankingu (w maju była to 34. pozycja, aktualnie jest o jedno oczko niżej). Trzeba jednak rzetelnie przyznać, że zawdzięcza to głównie bardzo dobrym występom na ziemi. Np. w Madrycie zdołał ograć kolejno Hewitta, Tsongę oraz Murray i dopiero w ćwierćfinale zatrzymał go Bautista Agut. Pokazuje to, że Kolumbijczyk nie boi się „dużych” nazwisk.

Federer i Giraldo grali dotąd raz. Trzy lata temu, w pierwszej rundzie US Open Szwajcar wygrał 6:4, 6:3, 6:2.

Mecz dnia kobiet: Ana Ivanović – Sabine Lisicki
Zapowiada się piękny mecz pod każdym względem. Niemka jest w tegorocznym turnieju ogromne zdeterminowana obroną potężnej ilości punktów za ubiegłoroczny finał. Tegoroczną edycję turnieju zaczęło dobrze – najpierw wygrała z Julią Glushko 6:2, 6:1, a następnie nieco więcej napracowała się z Karoliną Pliskovą (6:3, 7:5).

Ivanović to oczywiście rywalka z zupełnie innej półki. Serbka w turnieju też nie straciła jeszcze seta (7:6, 6:4 ze Schiavone oraz 6:4, 6:0 z Zheng), a do tego zasygnalizowała wysoką formę przed Wimbledonem, wygrywając bez straty seta zmagania w Birmingham (w żadnym ze spotkań nie straciła więcej niż pięć gemów!).

Ivanović i Lisicki zagrają ze sobą po raz drugi. Serbka wygrała w tym roku z Niemką na korcie ziemnym w Stuttgarcie 6:1, 6:3.

BĘDZIE CIEKAWIE

Rafael Nadal – Michaił Kukuszkin
Hiszpan w dwóch pierwszych meczach trochę walczył z rywalami, a trochę z samym sobą. Za każdym razem jednak wygrywał. Kazach dwa pierwsze mecze wygrał nadspodziewanie gładko (6:4, 6:4, 6:4 z Selą oraz 6:3, 6:3, 6:2 z Danceviciem). Zwycięstwa nad tenisistą z Top10 w swoim CV jednak nie ma i jutro raczej to się nie zmieni.

John Isner – Feliciano Lopez
Jedno z takich spotkań, w którym może zdarzyć się dosłownie wszystko, a pięć setów jest bardzo prawdopodobnym scenariuszem. Na pewno każde przełamanie będzie niezwykle cenne. Lopez w tym sezonie ma już potężną dawkę gry na trawie (finał w Queen’s Clubie, zwycięstwo w Eastborune i dwa trzysetowe zwycięstwa na Wimbledonie). Isner, który przed Wimbledonem nie startował w żadnych turniejach na trawie, w dwóch pierwszych pojedynkach w Londynie odnotował 58 asów i ani razu nie oddał swojego gema serwisowego.

Stan Wawrinka – Denis Istomin
To może być największa niespodzianka jutrzejszego dnia. Trzeci w rankingu Szwajcar ma spore problemy ze stabilną formą. Z kolei Uzbek potrafi sprawiać niespodzianki. Cztery lata temu Istomin pokonał Wawrinkę w pierwszej rundzie Wimbledonu 6:7(5), 6:1, 2:6, 7:6(4), 6:3. W dwóch kolejnych pojedynkach górą był Szwajcar, ale za każdym razem były to wyrównane pojedynki. Jutro może być podobnie.

Maria Szarapowa – Alison Riske
Jedyny sobotni mecz kobiet na korcie centralnym. Mistrzyni Wimbledonu sprzed 10 lat w dwóch pierwszych spotkaniach straciła łącznie cztery gemy, ale w dużym stopniu była to „zasługa” rywalek (Samanthy Murray i Timei Bacsinszky). 24-letnia Riske powinna jednak podnieść poprzeczkę wyżej. Amerykanka w tegorocznym turnieju wygrała już dwa spotkaniach, w których nie była faworytką (4:6, 7:5, 6:1 z Pawliuczenkową oraz 7:5, 6:2 z Giorgi).

Serena Williams – Alize Cornet
Faworytka tego meczu jest oczywista, ale Cornet w bieżącym sezonie dokonuje rzeczy niezwykłych (o jej tegorocznych meczach spokojnie można napisać pokaźną książkę). Francuzka to w ostatnim czasie specjalistka od trzysetowych batalii – w Wimbledonie wygrał w ten sposób ze Schmiedlovą i Cetkovksą. Gdyby odebrała chociaż seta Serenie już mielibyśmy niespodziankę.

Eugenie Bouchard – Andrea Petkovic
Kanadyjka w dwóch pierwszych meczach seta nie straciła, chociaż zarówno z Hantuchovą (7:5, 7:5), jak i Soler-Epinosą (7:5, 6:1) miała sporo pracy. W obu tych spotkaniach Genie grała przede wszystkim bardzo nierówno. W konfrontacji z Niemką będzie niezbędna bardziej stabilna dyspozycja. Trzeba jednak dodać, że Lisicki nie jest specjalistką od gry na kortach trawiastych. Turniej zaczęła od pewnego zwycięstwa nad Kasią Piter (6:1, 6:4), a potem miała ciężką przeprawę z Iriną-Camelią (6:4, 3:6, 6:1).

POGODA
Jutrzejsza pogoda w Londynie budzi spore obawy. Pierwotnie miało padać już cały piątek, a jednak te prognozy się nie sprawdziły. Prognozy na jutro też zmieniają się na bieżąco. W aktualnej wersji ma padać dopiero w godzinach wieczornych (ok. 20 czasu lokalnego).

 

PLAN GIER (wg czasu w Polsce)

Kort Centralny (od godz. 14)
Rafael Nadal (Hiszpania, 2) – Michaił Kukuszkin (Kazachstan)
Maria Szarapowa (Rosja, 5) – Alison Riske (USA)
Roger Federer (Szwajcaria, 4) – Santiago Giraldo (Kolumbia)

Kort nr 1 (do godz. 14)
Serena Williams (USA, 1) – Alize Cornet (Francja, 25)
Ana Ivanović (Serbia, 11) – Sabine Lisicki (Niemcy, 19)
Stan Wawrinka (Szwajcaria, 5) – Denis Istomin (Uzbekistan)

Kort nr 2 (od godz. 12:30)
Łukasz Kubot (Polska) – Milos Raonic (Kanada, 8)
Simona Halep (Rumunia, 3) – Belinda Bencic (Szwajcaria)
B. Bryan, M. Bryan (USA, 1) – R. Bautista Agut, I. Sijsling (Hiszpania, Holandia)

Wimbledon: upadek nie zatrzymał Djokovicia

/ Krzysztof Sawala , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

Kibice zgromadzeni na korcie centralnym Wimbledonu przez chwilę zamarli po tym, jak Novak Djoković przewrócił się w trzecim secie starcia z Gillesem Simonem. Serb jednak doszedł do siebie i pewnie awansował do 1/8 finału.

Klasa mistrza

Cała sytuacja miała miejsce w szóstym gemie ostatniej, jak się później okazało, partii. Przy stanie 30:30 Serb niefortunnie pośliznął się i upadł na lewe ramię. – To był okropny upadek, niezwykle bolesny. Miałem tylko nadzieję, że nie ucierpiał staw, że nie ma w nim żadnego uszkodzenia. Na szczęście okazało się, że jestem w stanie grać dalej – przyznał Djoković, którego opatrywanie na korcie zajęło dobrych kilka minut.

Wcześniej Serb nie oszałamiał swoją grą, ale jak przystało na klasowego gracza, nawet w meczu, w którym nie prezentował mistrzowskiej formy, potrafił w najważniejszych momentach przechylić szalę na swoją stronę. – Wtedy, kiedy było trzeba moja selekcja uderzeń była taka na wysokim poziomie. Szczególnie trzeci set mógł się różnie potoczyć, ale udało mi się odrobić straty i wygrać – stwierdził najwyżej rozstawiony zawodnik imprezy.

""
Foto: AFP

Faktycznie, zwłaszcza w trzeciej partii Francuz miał relatywnie największą szansę na poważniejsze przeszkodzenie Serbowi w marszu do najlepszej szestnastki. Simon przełamał rywala, prowadził 2:0, ale nie był w stanie utrzymać podania i po dwóch godzinach i 12 minutach zszedł z kortu pokonany. Serb wygrał 6:4 6:2 6:2. Na Djokovicia czeka teraz szalenie ciekawie zapowiadające się starcie z Jo-Wilfriedem Tsongą. Chociaż to samo pisaliśmy kilka tygodni temu na Roland Garros, a pamiętamy, jak wówczas „Nole” bezlitośnie rozbił Francuza. Tsonga awans do czwartej rundy wywalczył kosztem Jimmy’ego Wanga, pokonując go 6:2 6:2 7:5.

Dimitrow złamał Dołgopołowa

Wczoraj uznaliśmy, że pojedynek Bułgara i Ukraińca jest godzien tego, by uznać go za najciekawsze spotkanie dnia. Mecz od początku zapowiadał się na niezwykle zacięty, biorąc pod uwagę bardzo wysoką dyspozycję obu tenisistów z pierwszych dwóch rund. I faktycznie, Dimitrow i Dołgopołow stworzyli bardzo dobre widowisko, które, zgodnie z wieloma przewidywaniami, rozstrzygnęło się dopiero po pięciu setach gry, choć ostatnia odsłona, zakończona triumfem Dimitrowa, była jedną z najkrócej trwających w całym turnieju.

Nim to się jednak stało Bułgar musiał dwukrotnie odrabiać stratę seta. Otwierająca partia padła łupem Dołgopołowa, choć stało się to dopiero w tie breaku. Po wyrównaniu Dimitrowa, Ukrainiec ponownie wyszedł na prowadzenie, zwyciężając w trzecim secie bardzo łatwo do dwóch. Wydawało się, że wymiana ciosów – obaj gracze zanotowali łącznie prawie 100 winnerów – zakończy się po myśli zawodnika z Kijowa, ale Dimitrow nie dał za wygraną. Pierwszy w karierze udział w 1/8 finału w Londynie, zapewnił sobie triumfując w dwóch kolejnych partiach 6:4 6:1. Ostatni set trwał zaledwie 18 minut. By zagrać po raz pierwszy w ćwierćfinale Wimbledonu rozstawiony z 11. Dimitrow będzie musiał poradzić sobie z Argentyńczykiem Leonardo Mayerem, który ograł pogromcę Davida Ferrera – Andrieja Kuzniecowa.

""
Foto: AFP

Kolejny krok Murraya

Andy Murray, póki co, znakomicie wytrzymuje presję, jaka ciąży na obrońcy tytułu. Szkot po świetnych występach w dwóch pierwszych spotkaniach, w meczu trzeciej rundy z Roberto Bautistą Agutem nie dał rywalowi najmniejszych szans i szybko wygral 6:2 6:3 6:2. – Mój dzisiejszy przeciwnik ostatnio grał bardzo skutecznie na trawie, wygrał przecież turniej w s’Hertogenbosch. On zrobił wielkie postępy i w każdym spotkaniu daje z siebie wszystko. Jestem zadowolony z występu, choć wiem, że mogę pokazać się z jeszcze lepszej strony – powiedział po meczu Szkot, na którego w walce o ćwierćfinał czeka starcie z Kevinem Andersonem.

– Kevin gra teraz tenis swojego życia, podobnie zresztą jak Bautista Agut. Mam nadzieję, że kibice pomogą mi w czwartej rundzie i niesiony ich dopingiem pokażę swoją najlepszą dyspozycję – dodał. Reprezentant Republiki Południowej Afryki prawo do gry z Murrayem zdobył, pokonując w piątek Fabio Fogniniego. Anderson ograł Włocha w pięciu setach 4:6 6:4 2:6 6:2 6:1 w dwie godziny i 45 minut. – To wspaniałe uczucie być w drugim tygodniu Wimbledonu – przyznał Anderson, dla którego czwarta runda to najlepszy wimbledoński rezultat w karierze.
 


Wyniki

Trzecia runda singla:

Novak Djoković (Serbia, 1) – Gilles Simon (Francja) 6:4, 6:2, 6:4
Andy Murray (Wielka Brytania, 3) – Roberto Bautista Agut (Hiszpania, 27) 6:2, 6:3, 6:2
Marin Cilić (Chorwacja, 26) – Tomas Berdych (Czechy, 6) 7:6(5), 6:4, 7:6(6)
Grigor Dimitrow (Bułgaria, 11) – Ołeksandr Dołgopołow (Ukraina, 21) 6:7(3), 6:4, 2:6, 6:4, 6:1
Jo-Wilfried Tsonga (Francja, 14) – Jimmy Wang (Tajwan, Q) 6:2, 6:2, 7:5
Kevin Anderson (RPA, 20) – Fabio Fognini (Włochy, 16) 4:6, 6:4, 2:6, 6:2, 6:1
Jeremy Chardy (Francja) – Serhij Stachowski (Ukraina) 6:3, 6:7(4), 6:3, 6:0
Leonardo Mayer (Argentyna) – Andriej Kuzniecow (Rosja) 6:4, 7:6(1), 6:3

Druga runda singla:

Jerzy Janowicz (Polska, 15) – Lleyton Hewitt (Australia) 7:5, 6:4, 6:7(7), 4:6, 6:3
Feliciano Lopez (Hiszpania, 19) – Ante Pavić (Chorwacja, Q) 6:4, 7:6(4), 7:5
Santiago Giraldo (Kolumbia) – Marcel Granollers (Hiszpania, 30) 4:6, 7:6(2), 1:6, 6:1, 7:5

Druga runda debla:

J.S. Cabal, M. Matkowski (Kolumbia, Polska, 15) – J. Marray, J.P. Smith (Wielka Brytania. Australia) 4:6, 7:6(5), 6:4, 6:3
D. Nestor, N. Zimonjić (Kanada, Serbia, 3) – D. Brown, J.L. Struff (Niemcy) 6:4, 3:6, 6:4, 6:2
J. Benneteau, E. Roger-Vasselin (Francja, 4) – A. Begemann, L. Rosol (Niemcy, Czechy) 6:3, 6:7(3), 6:4, 6:2
M. Granollers, M. Lopez (Hiszpania, 6) – S. Bolelli, F. Fognini (Włochy) 6:2, 7:5, 2:6, 1:6, 6:3
E. Butorac, R. Klaasen (USA, RPA, 13) – J. Levinsky, J. Vesely (USA, Czechy) 6:3, 6:7(5), 7:6(5), 6:4
J. Murray, J. Peers (Wielka Brytania, 14) – J. Delgado, G. Muller (Wielka Brytania, Luksemburg) 6:3, 7:6(7), 6:3
P. Cuevas, D. Marrero (Urugwaj, Hiszpania, 16) – A. Krajicek, D. Young (USA) 6:4, 6:7(5), 7:5, 7:5
A. Pavić, A. Sa (Chorwacja, Brazylia) – T. Gabaszwili, M. Kukuszkin (Rosja, Kazachstan) 3:6, 7:6(6), 6:4, 6:4

Pierwsza runda debla:

B. Bryan, M. Bryan (USA, 1) – M. Ebden, S. Groth (Australia) 3:6, 7:6(2), 6:2, 6:2

Wimbledon: prawdzie deja vu

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Trzecia runda Wimbledonu. Łukasz Kubot pokonuje tenisistę z czołowej „10”. Skazany na porażkę przechodzi do czwartej rundy. Faworyt odpada. Już raz takie coś przeżywaliśmy – trzy lata temu. Czy w sobotę za sprawą pojedynku z Milosem Raoniciem déjà vu będzie powtórką z historii?

Numerologia w tenisie kluczowej roli nie odgrywa. Ba, nie odgrywa żadnej. Ale przed trzema laty na wimbledońskiej drodze Łukasza Kubota pojawiła się już „ósemka”. Nie turniejowa, lecz rankingowa. Gael Monfils. W sobotę Polak też ustawi się naprzeciwko „ósemki” – wprawdzie turniejowej, nie rankingowej. Dobry omen?

W 2011 roku Kubot na dobrą sprawę po raz pierwszy z powodzeniem grał na kortach Wimbledonu. Czwarta runda zawodnika notowanego pod koniec „setki” to wyczyn nie byle jaki. Lepiej obecnie 32-letni mieszkaniec Lubina prezentował się w na brytyjskich trawnikach tylko przed rokiem. Tamtego turnieju wspominać nie trzeba. Może nawet nie wolno, żeby nie wprowadzać w nostalgię i nastrój rodem z piosenki ze słowami „ale to już było i nie wróci więcej”.

Kubot na razie robi wszystko, żeby nawiązać do wyników z ubiegłych lat. Żeby to, co było, wróciło. Gra agresywnie, podchodzi do siatki, potężnie serwuje i, co najważniejsze, zwycięża. Pewnie, bo w dwóch meczach stracił tylko jednego seta.

Ten stan rzeczy spróbuje zmienić Milos Raonic. Dziewiąta rakieta świata, numer osiem na Wimbledonie, wielki kanadyjski talent. Ale… jedno wielkie „ale”. 23-latek pochodzący z czarnogórskiej Podgoricy na kortach All-England Club nie zanotował jeszcze żadnego godnego uwagi rezultatu. Trzykrotnie brał udział w turnieju i trzykrotnie odpadał z niego w drugiej rundzie. Tegoroczna trzecia runda już jest jego najlepszym wynikiem. Pod tym względem Kubot w porównaniu z Raoniciem wyrasta na wimbledońskiego profesora.

Obaj panowie nie mieli jeszcze sposobności do spotkania na korcie. Sobotnie, które zaplanowano na 12:30 będzie zatem premierowym. Pozostaje wierzyć, że podczas tej premiery zamiast przechadzek po czerwonym dywanie świat ujrzy kankana na zielonym trawniku.

***
Milos Raonic

Urodził się 27 grudnia 1990 roku w Podgoricy w Czarnogórze. Na kortach całego świata reprezentuje barwy Kanady. Profesjonalnie gra w tenisa od 2008 roku. Pierwsze zwycięstwo w turnieju ATP odniósł w 2011 roku w San Jose. Od tamtego czasu do swojego dorobku dołożył jeszcze cztery tytuły.

W tym sezonie Raonic należy do ścisłej czołówki. Czterokrotnie dochodził do ćwierćfinału, raz do półfinału. Nie wiodło mu się natomiast na nawierzchni trawiastej. Przed rozpoczęciem Wimbledonu rozegrał na trawie jedno spotkanie i je przegrał.

Ranking ATP: 9
Wzrost: 196 cm
Waga: 88 kg

Head2head z Kubotem: 0-0

 

J-23 nadaje z SW19: Strefa ciszy

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Wimbledonu, foto: AFP

Wielki mur krakowski trzyma się mocno, a kort numer 2 nadal jest położony w odległym kącie All England Lawn Tennis Clubu (patrz wczorajszy meldunek). Konkretnie w południowym, gdzie Church Road spotyka się z Somerset Road, a zaraz za ogrodzeniem mieszkają ludzie, dla których The Championships są albo źródłem dodatkowych dochodów, albo zakłócają spokój.

Artur St. Rolak z Wimbledonu

Zakłócanie spokoju polega z grubsza na tym, że przed domami codziennie w tę i z powrotem paradują tłumy kibiców. Jeszcze do zniesienia. Trudniej wytrzymać, kiedy na korcie numer 2 gra taka tenisistka jak Michelle Larcher de Brito.

Kiedyś wróżono jej wielką przyszłość, ale chyba tylko dlatego, że jako miejsce zamieszkania wpisuje Bradenton. Ten adres mówi o jej tenisie praktycznie wszystko – siła jest wszystkim, a na subtelności już brakuje miejsca. Dokładnie odwrotnie niż w przypadku Agnieszki Radwańskiej.

Polka zaczęła – jak na standardy całego meczu – słabo, ponieważ pozwoliła rywalce prowadzić 2:1, i to z przełamaniem. Wtedy mogło się jeszcze wydawać, że Portugalka stęka jakby ciszej niż zwykle. Akurat pod tym względem dorównuje najlepszym, czyli Marii Szarapowej i Wiktorii Azarence. Tenisowo jest jednak mocno niedouczona.

Z gema na gem de Brito grała coraz głośniej, a Radwańska skuteczniej. Okoliczni mieszkańcy odetchnęli z ulgą po kolejnych 11 gemach, wszystkich zapisanych na konto Polki. Jeśli oglądali mecz w telewizji, to do podziękowań za uciszenie Portugalki powinni dołożyć także wyrazy uznania za pokaz tenisa, jakiego nie ogląda się codziennie.

Na tym samym korcie godzinę wcześniej dokończy3ł pracę, rozpoczętą przed czwartkowym deszczem, Jerzy Janowicz. Z jego konferencji prasowej warto zapamiętać jedynie zdanie o tym, jak ludzie z obozu Lleytona Hewitta chcieli go, czyli „Jerzyka”, wyprowadzić z równowagi. No to ich uciszał najlepiej jak umie, a najskuteczniej zrobił to w piątym secie – serwis, dropszot, punkt, zaciśnięta pięść i głośne „C’mon” pod adresem rywala i jego kompanii.

Komentator BBC zauważył, że ekspresyjne reakcje Polaka, nawet bardziej ekspresyjne niż dobrze znanego z tej strony Australijczyka, nie mieszczą się w żadnym znanym mu, znaczy komentatorowi, scenariuszu. Ważne, że zabrzmiało to bardziej jak pochwała niż zarzut.

Wimbledon: pierwsze starcie z Robredo

/ Krzysztof Sawala , źródło: własne, foto: AFP

Jerzy Janowicz po heroicznej walce pokonał w drugiej rundzie Lleytona Hewitta. Po pojedynku z jednym weteranem światowych kortów, czas na kolejnego. O miejsce w 1/8 finału Polak zmierzy się z Tommym Robredo.

Niesamowitą dawkę emocji zafundował Janowicz polskim kibicom w spotkaniu z doświadczonym Australijczykiem. Od początku mecz przebiegał w sposób niezwykle wyrównany i taki pozostał przez całe cztery godziny trwania pojedynku, który z powodu opadów deszczu trzeba było dokańczać w czwartek. Ta kwestia jest zresztą dość istotna – Janowicz przez czwartkową dogrywkę nie będzie miał przed starciem z Hiszpanem ani dnia przerwy.

Problemem może być nawet nie tyle fakt, że Janowicz pojawi się na korcie trzeci dzień z rzędu, ale to, jakie spotkanie będzie miał w nogach. Mecz z Hewittem bowiem musiał kosztować Łodzianina bardzo wiele zdrowia, a przecież to już druga pięciosetówka naszego reprezentanta w tegorocznym Wimbledonie. W pierwszej rundzie do pojedynku na pełnym dystansie zmusił „Jerzyka” Hindus Somdev Devvarman.

W porównaniu z Janowiczem droga Tommy’ego Robredo do trzeciej rundy przebiegała dużo spokojniej. 32-letni tenisista stracił jak do tej pory tylko jednego seta – w meczu otwierającej rundy partię urwał mu Lukas Lacko. W kolejnym meczu Hiszpan wygrał już bardzo pewnie, a jego ofiarą padł Francuz Adrien Mannarino. Robredo w tym spotkaniu zwyciężył 6:4 6:1 7:6.

W sobotę przeciwko Janowiczowi zawodnik z Półwyspu Iberyjskiego stanie przed piątą szansą w karierze na osiągnięcie 1/8 finału na londyńskiej trawie. Dotychczas czterokrotnie Robredo grał przy Church Road w trzeciej rundzie i wszystkie te mecze przegrał. Ostatni raz miało to miejsce przed rokiem – wtedy w starciu o miejsce w najlepszej szestnastce pokonał go późniejszy mistrz Andy Murray.

Mecz, który będzie pierwszym bezpośrednim pojedynkiem Janowicza i Robredo, rozpocznie się około godziny 14.30 na korcie numer 12. Zwycięzca tego spotkania zmierzy się najprawdopodobniej z Rogerem Federerem, który w trzeciej rundzie podejmie Kolumbijczyka Santiago Giraldo i będzie zdecydowanym faworytem tego starcia.

***

Tommy Robredo

Hiszpan to weteran światowych kortów, na których występuje już od 16 lat. Zajmuje aktualnie 22. miejsce w rankingu ATP, co jest sporym osiągnięciem, zważywszy, że jeszcze półtora roku temu był klasyfikowany poza pierwszą setką. Trzeba jednak pamiętać, że mowa o zawodniku, który w 2006 roku był nawet piątą rakietą świata, ale któremu niestety często nie dopisywało zdrowie. Robredo nie jest specjalistą od gry na kortach trawiastych, a aż 11 z 12 zawodowych tytułów zdobył na ceglanej mączce – po raz ostatni triumfował w zeszłym roku w chorwackim Umag. Łącznie na korcie zarobił już ponad 11 milionów dolarów.

Miejsce w rankingu ATP: 22
Wzrost: 180 cm
Waga: 75 kg

Jerzy Janowicz – Tommy Robredo

Bilans meczów: nigdy ze sobą nie grali
 

Janowicz: nie chcę więcej grać z Hewittem

/ Krzysztof Sawala , źródło: wimbledon.com/własne, foto: AFP

Nie jest wykluczone, że wspaniały mecz z Jerzym Janowiczem był ostatnim pojedynkiem Lleytona Hewitta na kortach Wimbledonu. – To znakomity tenisista, dlatego jestem niesamowicie szczęśliwy – powiedział po spotkaniu Polak.

Kiedy przy stanie 2:0 w setach oraz 6-4 w tie breaku trzeciej partii Janowicz miał pierwszą piłkę meczową wydawało się, że Łodzianin za chwilę zapewni sobie awans do kolejnej rundy. Reprezentant Polski miał do dyspozycji własne podanie, ale niestety okazji nie wykorzystał. – To był trochę pechowy moment. Podjąłem ryzyko przy drugim serwisie i pomyliłem się o cztery centymetry. W następnym punkcie z kolei Hewitt trafił wygrywającym bekhendem w sam środek linii – przyznał Janowicz.

Polak przegrał trzeciego seta, a w następnym Australijczyk doprowadził do wyrównania, przy sporej pomocy „Jerzyka”, który popełniał całe serie błędów i wydawał się być w nienajlepszym stanie zarówno fizycznym, jak i mentalnym. Na szczęście najlepszy tenis Janowicza wrócił w najbardziej potrzebnym momencie. – Zagrałem niewiarygodnego piątego seta. To dla mnie wspaniałe zwycięstwo, bo Hewitt to bardzo niebezpieczny gracz. Nieważne ile ma lat oraz który jest w rankingu. To świetny tenisista, zwłaszcza na trawie. Mam nadzieję, że więcej już z nim nie będę musiał grać – stwierdził.

Nie jest to wcale niemożliwe, bo choć Janowicz przyznaje, że nie sądzi, by to były ostatnie rozgrywki w karierze Australijczyka, to sam Hewitt mówi, że nie wie, jak dalej potoczą się jego losy. – Nie wiem, po prostu nie wiem. Każda kolejna kontuzja pewnie oznaczałaby koniec mojej przygody z tenisem. Wciąż uwielbiam trenować, a później przeżywać takie momenty, jak ten dzisiaj. Pięciosetowe mecze na turniejach wielkoszlemowych przeciwko najlepszym zawodnikom świata, to coś co daje mi siłę. Po ostatniej operacji nie myślałem, że jeszcze kiedyś będę mógł znaleźć się w takiej sytuacji – tłumaczył swoje obecne nastawienie Hewitt.

O meczu z Janowiczem powiedział krótko. – Czułem, że wszystko się odwróciło w czwartym secie. Ale później on obronił dwa break pointy w pierwszym gemie piątej partii i wyrwał spotkanie z moich rąk. Żałuję szczególnie tego, że mam świadomość, że jestem tak przygotowany, że jutro mógłbym grać kolejne pięć setów – zakończył mistrz Wimbledonu z 2002 roku.

Wimbledon: ekspres Radwańska jedzie dalej

/ Tomasz Krasoń , źródło: własne, foto: AFP

Tylko 57 minut potrzebowała Agnieszka Radwańska, aby awansować do czwartej rundy Wimbledonu. Polka odniosła kolejne pewne zwycięstwo w Londynie, pokonując 6:2, 6:0 Michelle Larcher De Brito.

Agnieszka Radwańska w pierwszym tygodniu tegorocznego Wimbledonu była praktycznie bezbłędna. Wszystkie trzy mecze wygrała w niecałą godzinę, tracąc łącznie zaledwie 9 gemów. W piątek Michelle Larcher De Brito zagrażała Polce tylko w początkowej fazie pierwszego seta. Portugalka od razu zaczęła atakować na pełnych obrotach, a krakowianka, jak to ma w zwyczaju, potrzebowała chwili na wejście w mecz. Na szczęście niepokój ograniczył się jednej straty podania przez Polkę. Od stanu 1:2 Radwańska nie oddała już Larcher De Brito ani jednego gema, a z każdą kolejną minutą jej gra stawała się coraz pewniejsza. Mocne zagrania Portugalki trafiały, jak Larcher De Brito sama przyznała, w wielki mur i wracały pod samą linię końcową. Na dodatek krakowianka coraz częściej sama przejmowała inicjatywę i punktowała bezpośrednio. Radwańska skończyła z imponującym bilansem 17 kończących akcji przy zaledwie 6 błędach. Portugalka oczywiście tak skuteczna nie było – jej bilans to 13-24.

Głównym celem Radwańskiej na pierwszy tydzień Wimbledonu, oczywiście obok samego awansu do czwartej rundy, było maksymalne oszczędzanie sił i zdrowia. Ten cel udało się zrealizować w stu procentach – Mitu, Dellacqua i Larcher De Brito razem urwały Polce tylko 9 gemów i zatrzynały ją na londyńskiej trawie przez niecałe 3 godziny.

Trudniej może być w kolejnym meczu. W czwartej rundzie Radwańska zmierzy się bowiem z Jekatariną Makarową. Rozstawiona z numerem 22 Rosjanka może zagrozić Polce swą lewą ręką, co udowodniła w zeszłym roku w Nowym Jorku, gdy wyeliminowałą Isię w czwartej rundzie US Open. Teraz nadarzy się więc znakomita okazja do rewanżu.

Zapis relacji NA ŻYWO:

6:0 Ostatni gem również na sucho. 21-letnia Portugalka walczyła tylko na początku pierwszego seta. Później na korcie istniała tylko Polka.

5:0 Kolejny gem bez straty punktu dla Radwańskiej. Są duże szanse, że Agnieszka znów wyrobi się w niecałą godzinę. Na razie zegar pokazuje, iż minęły 54 minuty gry.

4:0 Radwańska poczyna sobie coraz śmielej. W tym gemie zdecydowała się na atak do siatki zakończony efektownym wolejem oraz odważne wejście w kort zwieńczone forhendowym atakiem. Larcher De Brito z kolei swoich szans nie wykorzystuje. Bo jak inaczej nazwać kilkumetrowy aut z prostego forhendowego drajwa?

3:0 Z wygraniem swojego podania Radwańska również nie ma problemów. Jeśli tak dalej pójdzie, to założenia na pierwszy tydzień turnieju zostaną zrealizowane w 100 procentach.

2:0 Siódmy gem z rzedu wygrany przez krakowiankę. Radwańska nie dała teraz Portugalce żadnych szans i zdobyła przełamanie bez straty punktu. Dobrze, że na razie nie powtarza się scenariusz z poprzedniej partii, w której to Larcher De Brito jako pierwsza zdobyła breaka.

1:0 Trudny i długi gem. Ale najważniejsze, że Radwańska utrzymała podanie. Obraz gry się nie zmienia – Larcher De Brito jednostajnie ostrzeliwuje Polkę z głębi kortu, a nasza tenisistka, zgodnie z oczekiwaniami Portugalki, odgrywa wszystkie piłki niczym chiński mur – J-23 nadaje z SW19: Wielki mur krakowski

18:34 Od stanu 1:2 Radwańska zdobyła pięć gemów z rzędu i pewnie wygrała pierwsza partię. Michelle Larcher De Brito momentami jest bardzo groźna, potrafi zagrywać niesamowicie mocne piłki, ale tak jak można się było spodziewać – nie robi tego z odpowiednią regularnością. Czy powinniśmy się czegoś obawiać? Może tego, że 6 lat temu, w jedynym bezpośrednim starciu Radwańskiej z Larcher De Brito, Polka także wygrała pierwszego seta 6:2, a następnie przegrała cały mecz. Oczywiście to w gwoli żartu. Polka miała wtedy 19 lat, Portugalka 15. I od tamtej pory trochę się zmieniło.

6:2 Piąta piłka setowa została wykorzystana przez Agnieszkę Radwańską i Polka wygrywa pierwszą partię. Na dodatek kończy ją dość efektownie – odwrotnym krosem forhendowym przy instynktownym returnie.

5:2 Od 30-40 Radwańska zmusiła Portugalkę do trzech błędów i ponownie wygrała gema, w którym musiała bronić break pointa. Może nie idzie zbyt łatwo, Larcher De Brito gra mocno i nie pozwala Polce złapać rytmu, ale najważniejsze, że wynik zmierza we właściwą stronę.

4:2 Najlepszy gem Radwańskiej. Może Polka nie gra tak mocno jak Portugalka, ale za to bardzo dokładnie, blisko linii. Radwańska zaczęła gema od wygrywającego returnu, skończyła ładnym wolejem. Po drodze Larcher De Brito zdobyło tylko jeden punkt. Niesamowicie szybkim bekhendem wzdłuż linii.

3:2 Gem wygrany przez Polkę. Obserwowaliśmy wszystko, czego możemy się spodziewać po tym meczu – finezyjny skrót Radwańskiej, bezwględne ataki na drugie podania Polki – raz przynoszące punkt, za lądujące w siatce. Najważniejsze, że Isia obroniła break pointa i, co ważne, dzięki coraz lepszemu serwisowi, zdobyła gema.

2:2 Agnieszka od razu odrabia straty. Larcher De Brito w tym gemie popełniła cztery błędy i na dodatek zerwała naciąg w rakiecie.

1:2 Niestety niezbyt dobry początek Radwańskiej – Polka zostaje przełamana przez Portugalkę. Już widać, że wymiana ciosów z linii końcowej nie ma sensu – taki wariant gry Larcher De Brito ma świetnie opanowany. Radwańska musi urozmaicać grę. Ale do tego potrzebny jest na pewno lepszy serwis niż w tym gemie.

18:09 Wyrównany gem przy podaniu Radwańskiej. Było 40-15, później break point, równowaga i kolejny break point dla Portugalki.

18:06 De Brito wie jak sprawić niespodziankę na Wimbledonie. Dla tych, któzy nie pamiętają – przed rokiem Portugalka wyeliminowała w drugiej rundzie londyńskiego turnieju Marię Szarapową.

1:1 Gem dla Larcher De Brito. Były w nim dwa break pointy dla Radwańskiej, ale Portugalka z całych sił nie chciała dopuścić do przełamania. Udało jej się nawet skutecznie odegrać dobry skrót Polki.

18:03 Zanim mecz się na dobre rozkręci zapraszamy do zapoznania się z naszą zapowiedzią tego pojedynku – Wimbledon: Isia kontra młoda weteranka

1:0 Pierwszy gem spokojnie trafia na konto Radwańskiej. Na razie bez fajerwerków, panie się rozpoznają, ale to Polka gra bardziej regularnie.

17:59 Polka w dwóch pierwszych meczach teogorcznego Wimbledonu straciła łącznie 7 gemów. Mamy nadzieję, że Larcher De Brito nie sprawi Radwańskiej więcej problemów niż Andreea Mitu i Casey Dellacqua.

17:58 Agnieszka Radwańska i Michelle Larcher De Brito już na korcie. Jako pierwsza serwuje Polka.

Wrocław: bez Gawrona w finale

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Wrocławia, foto: Adam Nurkiewicz / Mediasport

Marcin Gawron godnie reprezentował polskie barwy w półfinale turnieju ITF we Wrocławiu, jednak musiał uznać wyższość Jana Satrala. Czech na Dolnym Śląsku czuje się wyśmienicie – przed tygodniem dotarł do finału w Ślęży.

Los sprawił, że droga Gawrona do półfinału była usłana czeskimi przeciwnikami. Polak eliminował kolejno Vaclava Safranka, Jakuba Lustyka oraz Marka Jalovca. W piątek również rywalizował z tenisistą zza miedzy – Janem Satralem. Niestety, bez powodzenia.

Czech udanie wszedł w spotkanie. Już w trzecim gemie zaliczył przełamanie, które pozwoliło mu wygrać pierwszego seta 6:3. Zdecydowanie więcej emocji dostarczyła druga partia. Gawron prowadził 5:4 i miał w dziesiątym gemie dwie piłki setowe. Satral wybronił obie i przejął inicjatywę. Polak poczekał na kolejną szansę. Po utrzymanym podaniu na 6:5 w końcu doprowadził do breaka dającego zwycięstwo 7:5.

Końcówka drugiego seta wyzwoliła u Czecha sportową złość. W trzeciej partii to on rozdawał karty. Przełamał Gawrona na 2:1, utrzymywał swoje podanie, lecz na tym nie poprzestał – doprowadził do kolejnego breaka na 5:2. O przełamaniu powrotnym – chociaż jednym – nie było mowy. Satral atomowym serwisem zakończył pojedynek. Kropkę nad „i” postawił asem.

Gawron krytycznie ocenił swoją postawę w piątkowym półfinale. – Słabo zagrałem. Rywal postawił poprzeczkę naprawdę wysoko. Grał bardzo dobrze, wszystkie uderzenia wchodziły mu w kort. Muszę przyznać, że to był jego dzień – powiedział po meczu najlepszy z Polaków biorących udział w rozgrywkach. – Ciężko powiedzieć, czego zabrakło. Zadecydowało pewnie kilka piłek.

23-letni Czech na przestrzeni ośmiu dni wystąpi w drugim finale turnieju ITF rozgrywanego w Polsce. Przed tygodniem w Ślęzy uległ Jeromowi Inzerillo. Francuza we Wrocławiu nie ma, jednak Satrala powstrzymać może Maximilian Marterer. Niemiec w półfinale pokonał w dwóch setach 6:2, 6:4 turniejową „jedynkę” – Adriana Sikorę ze Słowacji.
 

Wimbledon: Na Li poza turniejem!

/ Tomasz Krasoń , źródło: wimbledon.org/własne, foto: AFP

Na Li odpadła w trzeciej rundzie Wimbledonu! Rozstawiona z "dwójką" Chinka po dwóch tie breakach przegrała z Barborą Zahlavovą Strycovą. Patrząc na liczby, to największa niespodzianka tegorocznego turnieju.

Biorąc pod uwagę tylko numery rozstawienia, dotychczas największymi niespodziankami Wimbledonu, były porażki turniejowych "siódemek", czyli Jeleny Janković i Davida Ferrera. Dziś doszło do zdarzenia jeszcze mniej oczekiwanego. Z punktu widzenia rankingu zasługującego na miano sensacji.

Z turnieju odpadła bowiem Na Li, wiceliderka rankingu WTA i mistrzyni tegorocznego Australian Open. Doświadczona Chinka musiała uznać wyższość Barbory Zahlavovej Strycovej, niewysokiej Czeszki, która w piątek na korcie numer 1 zapracowała na największy sukces w karierze. Nigdy dotąd nie pokonała rywalki z czołowej dziesiątki, nigdy nie przebrnęła również przez trzecią rundę imprezy wielkoszlemowej. Zahlavova Strycoba wygrała z Li w dwóch setach, ale nie można powiedzieć, że był to krótki mecz. Trwał 2 godziny i 19 minut, a obie partie kończyły się w tie breakach. które 28-letnia Czeszka wygrywała 7-5. Nieszczęście Chinki potęguje fakt, iż przy piłce meczowe popełniła ona podwójny błąd serwisowy.

Zahlavova Strycova w czwartej rundzie zmierzy się z Caroline Wozniacki, która wcześniej bez problemów wygrała z Aną Konjuh, tracąc jedynie trzy gemy. Dla Czeszki sezon na kortach trawiastych jest najlepszym okresem w karierze. W Birmingham po raz pierwszy w karierze dotarła do finału imprezy rangi Premier.
 


Wyniki

Trzecia runda singla:
Barbora Zahlavova Strycova (Czechy) – Na Li (Chiny, 2) 7:6(5), 7:6(5)

Wimbledon: Matkowski w trzeciej rundzie debla

/ Tomasz Krasoń , źródło: wimbledon.org/własne, foto: AFP

Marcin Matkowski i Juan Sebastian Cabal awansowali do trzeciej rundy Wimbledonu. Polak o Kolumbijczyk wygrali 4:6, 7:6(5), 6:4, 6:3 z Jonathanem Marrayem i Johnem-Patrickiem Smithem.

Matkowski i Cabal nie rozpoczęli najlepiej piątkowego spotkania drugiej rundy. Ich rywale, Brytyjczyk Jonathan Marray i Australijczyk John-Patrick Smith w pierwszej partii okazali się lepsi o jedno przełamanie i triumfowali 6:4. Później takich problemów już nie było. Serwis Matkowskiego i Cabala był nie do złamania. Drugi set zakończył się tie breakiek, którego polsko-kolumbijska para wygrała 7-5. Później przewaga "naszego" duetu się uwidoczniła. W trzeciej partii Matkowski i Cabal zdobyli przełamanie w siódmym gemie i dzięki temu zwyciężyli w secie 6:4. W decydującej odsłonie od początku narzucili rywalom swoje warunki i cios w postaci breaka zadali jeszcze szybciej. Z zakończeniem spotkania "nasi" nie czekali do swojego gema serwisowego. Jeszcze raz przełamali rywali i zwyciężyli w czwartym secie 6:3.

Dla Matkowskiego awans do trzeciej rundy oznacza wyrównanie najlepszego w karierze wyniku na wimbledońskiej trawie. Przed rokiem nasz specjalista od gry podwójnej dotarł do tej fazy rozgrywek wraz z Łukaszem Kubotem. Wspólne występy z Mariuszem Fyrstenbergiem nie przynosiły tak dobrych rezultatów. Naszej eksportowej parze nigdy nie udało się przebrnąć w Londynie drugiej rundy.

Nie są jeszcze znani kolejni rywale Matkowskiego i Cabala. Prawdopodobnie będą nimi bracia Bryanowie, którzy tradycyjnie są rozstawieni z "jedynką", ale aby tak się stało Amerykanie muszą wygrać jeszcze dwa mecze. Tak się bowiem złożyło, że ich spotkanie z Matthew Ebdenem i Samem Grothem jest jedynym spotkaniem pierwszej rundy, które nie zostało jeszcze rozegrane. W drugiej rundzie czekają już Roberto Bautista Agut i Igor Sijsling.
 


Wyniki

Druga runda debla:
J.S. Cabal, M. Matkowski (Kolumbia, Polska) – J. Marray, J.P. Smith (Wielka Brytania, Australia) 4:6, 7:6(5), 6:4, 6:3