WTA Finals: wygrać i trzymać kciuki

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Agnieszka Radwańska musi, po prostu musi, wygrać z Simoną Halep, jeśli chce marzyć o półfinale WTA Finals. Zadanie jest jeszcze trudniejsze, bo potrzeba zwycięstwa w dwóch setach i pomocy ze strony Marii Szarapowej.

Podobno nic dwa razy się nie zdarza, ale takiej myśli nie dopuszcza do siebie nikt, kto wierzy w wyżej rozpisany scenariusz. Ten zawiły nie jest. Strata seta w meczu z Rumunką oznacza koniec marzeń o półfinale. Inne zwycięstwo Szarapowej nad Flavią Pennettą niż 2-0 też odsyła Polkę do domu. Jednym słowem, pola manewru nie ma. Albo wszystko ułoży się po myśli krakowianki, albo czwartkowym meczem zakończy sezon.

Przed rokiem „Isia” także do ostatniej kolejki walczyła o drugą lokatę, choć wtedy była w o niebo lepszej sytuacji. Przed trzecim meczem wygrała już jedno spotkanie – to otwierające z Petrą Kvitovą. Wtedy matematyka weszła do gry defacto dopiero po przegranej – na szczęście w trzech setach – z nomen omen Szarapową. Teraz wyliczenia są obecne już od niedzielnego popołudnia.

Wszelkie dywagacje można odłożyć na drugi plan. Wprawdzie trzeba liczyć na szczęście i pomoc Rosjanki, ale najpierw Radwańska sama musi pokonać Halep. To na pewno łatwe nie będzie. W Singapurze nie ma wyżej notowanej tenisistki od 24-latki z Konstancy, ale ona pozostaje nieprzenikniona. W meczu otwarcia zdeklasowała Flavię Pennettę, ale w kolejnym pojedynku to Szarapowa nie dała jej większych szans.

Polka i Rumunka spotkały się ośmiokrotnie, obie wygrały po cztery mecze, w tym po trzy na twardej nawierzchni. Ale trzy z czterech ostatnich zakończyły się zwycięstwem Halep, która pokonała „Isię” choćby w półfinale ubiegłorocznych WTA Finals. I zrobiła to w znakomitym stylu, wygrywając 6:2, 6:2. Taki wynik też trzeba brać pod uwagę, mając w pamięci słowa Agnieszki z wtorkowej konferencji prasowej, kiedy przyznała, że odczuwa już zmęczenie i ma problemy z koncentracją.

Przeciwko Halep na moment słabości nie można sobie pozwolić. To uniwersalna zawodniczka. Podobnie jak Radwańska potrafi grać piękny tenis. Hardcourt jej leży. W tym sezonie odniosła na tej nawierzchni już 40 zwycięstw (żadna zawodniczka nie ma więcej), a doznała jedynie 9 porażek. Wysoko w tej statystyce, bo na trzeciej pozycji plasuje się też Polka z 34 wygranymi, ale odniesionymi w 51 konfrontacjach.

W czwartek piękna gra nie będzie w cenie. 24-latce wystarczy dość skromna zdobycz – jeden set. Krakowianka walczy o pełną pulę. Ostatnie zeszłoroczne spotkanie w fazie grupowej z Szarapową było nieziemskim spektaklem, a trzysetowa porażka, jak się okazało po kilku godzinach, była zwycięską. Powtórka? Oby!

Początek pojedynku Radwańska – Halep o 8 rano. Relacja live na łamach naszej strony.

Bazylea: Wawrinka poza turniejem

/ Tomasz Krasoń , źródło: atpworldtour.com/własne, foto: AFP

Już na pierwszej rundzie zakończyła się przygoda Stana Wawrinki z turniejem ATP w Bazylei. Szwajcar przegrał przed własną publicznością z Ivo Karloviciem. Z kolei już do ćwierćfinału awansował Rafael Nadal.

W początkowej fazie spotkania Wawrinki z Karloviciem nic nie wskazywało, że faworyzowany Szwajcar może mieć problemy. Zwycięstwo w pierwszej partii zapewnił sobie, przełamując podanie Chorwata już w czwartym gemie. Drugiego seta Wawrinka też zaczął dobrze, zdobyła breaka i prowadził 3:1. I wtedy coś zacięło. Karlović wyrównał na 3:3 i tocząc wymianę serwisowych ciosów doprowadził do tiebreaka. W nim 36-letni Chorwat był niemal bezbłędny – świetne serwisy, dwa minibreaki i zwycięstwo 7-2. W decydującej odsłonie Karlović już w pierwszym gemie przełamał Wawrinkę i ani myślał trwonić tę przewagę. Wciąż świetnie serwował (w całym meczu 21 asów) i w trzeciej partii stracił tylko 4 punkty przy własnym podaniu. Efekt nie mógł być inny jak dowiezienie prowadzenia do końca seta i wygrana 6:4.

Tym samym Wawrinka po raz kolejny udowodnił, że nie gra mu się najlepiej przed własną publicznością. Był to jego dwunasty start w Bazylei i już po raz ósmy pożegnał się z turniejem w pierwszej rundzie.

W imprezie nie ma już rozstawionego z "dwójką" Wawrinki, ale dalej gra inny wielki faworyt Rafael Nadal (nr 3). Hiszpan awansował już do ćwierćfinału, choć po raz kolejny musiał stoczyć trzysetowy bój. Tym razem z Grigorem Dimitrowem. Nadal znów nie imponował pewnością. W każdym z setów jako pierwszy tracił podanie, ale tylko w drugiej partii wpadł w tak poważne tarapaty (0:4), że nie był w stanie się wybronić. W decydującej odsłonie poniesioną na starcie stratę odrobić w czwartym gemie, a w ósmym sam zdobył breaka, który dał mu awans do najlepszej ósemki turnieju.

Obok Nadala do ćwierćfinału awansował już także David Goffin. Rozstawiony z "ósemką" Belg pokonał 6:4, 6:3 Adriana Mannarino.

Pozostali rozstawieni też nie zawiedli. Pewne otwarcie zanotował Kevin Anderson (nr 4), który pokonał 6:3, 6:2 Bornę Czoricia, wygrywając wszystkie 30 akcji po trafionym pierwszym podaniu. Do drugiej rundy awansował również świeżo upieczony mistrz turnieju w Moskwie Marin Czilić. Grający z "siódemką" Chorwat wyeliminował rodowitego bazylejczyka Marco Chiudinelliego, zwyciężając 6:3, 7:6(3).
 


Wyniki

Druga runda singla:
Rafael Nadal (Hiszpania, 3) – Grigor Dimitrow (Bułgaria) 6:4, 4:6, 6:3
David Goffin (Belgia, 8) – Adrian Mannarino (Francja, Q) 6:4, 6:3

Pierwsza runda singla:
Ivo Karlović (Chorwacja) – Stan Wawrinka (Szwajcaria, 2) 3:6, 7:6(2), 6:4
Kevin Anderson (RPA, 4) – Borna Czorić (Chorwacja) 6:3, 6:2
Marin Czilić (Chorwacja, 7) – Marco Chiudinelli (Szwajcaria, WC) 6:3, 7:6(3)
Jack Sock (USA) – Denis Kudla (USA, LL) 6:4, 6:2
Tejmuraz Gabaszwili (Rosja) – Leonardo Mayer (Argentyna) 7:5, 4:6, 6:4

20 lat Sereny Williams: od zadymionego baru po wieczną sławę

/ Antoni Cichy , źródło: własne/espn.go.com/wtatennis.com, foto: AFP

Dokładnie 20 lat temu, 28 października 1995 roku, Serena Williams zadebiutowała w profesjonalnym tenisie. Wówczas 14-latka odpadła w pierwszej rundzie eliminacji w Quebecu. Od tamtego dnia zwyciężyła w 21 turniejach wielkoszlemowych, a jej pogromczyni skończyła studia wyższe.

Annie Miller, a obecnie Annie Borus, po karierze tenisistki nie zostało wiele – nie zdobyła ani jednego tytułu w WTA, nie była ani razu w czołowej „10”, nawet „40”. Ale dziś ma prawo odczuwać satysfakcję. Jako pierwsza pokonała Serenę Williams. O Miller nie pamięta już nikt. A jej rodaczka w ciągu 20 lat stała się według wielu najwybitniejszą zawodniczką w historii tego sportu.

Rodzina Borus z niemal rozrzewnieniem wspomina jeden dzień. Dzień, który nazwisku Miller nie tyle przynosi chlubę, co wzbudza na twarzy jego właścicielki uśmiech, zakłopotanie i zawstydzenie. – Mój mąż i moja rodzina oczywiście wiedzą o tym meczu i dla nich to coś wielkiego, że Annie pokonała Serenę Williams. To miłe, ale zawsze w pewnym momencie zaznaczam, że ona dopiero zaczynała karierę. I wtedy znajduję się w tarapatach przy moich bliskich – mówi w rozmowie z Melissą Isaacson, której fragmenty ukazały się na stronie ESPN (Link do artykułu).

Na bocznym torze
28 października 1995 roku. Na liście przebojów królował „Fantasty” Marii Carey, a w kinach „Dorwać małego” z Johnem Travoltą, Genem Hackmanem i Rene Russo. W Quebecu na kort normalnie używany jako treningowy, położony pod zadymionym barem z dużym telewizorem i kartą lodów, bez żadnych zapowiedzi, ceremoniałów ani kibiców na trybunach wyszła Serena Williams. 14-letnia dziewczynka, która na pierwszy profesjonalny turniej dotarła po pełnej przygód, trwającej kilkanaście godzin, wydłużonej przegapionym lotem w Philadelphii podróży. I bez kilku rakiet, które zaginęły podczas pełnej wyprawy.

Robert Finn, który relacjonował tenis dla New York Timesa i był jednym z kilku naocznych światków debiutu przyszłej gwiazdy, wspomina, że w barze siedziało wtedy „50 lub coś koło tego widzów mniej lub bardziej zainteresowanych jej losem”. Spotkanie kilkunastoletniej debiutantki ze 149. tenisistką świata w pierwszej rundzie kwalifikacji nie brzmiało zachęcająco. Jego przebieg także. Miller zwyciężyła w tamtym meczu 6:1, 6:1. Po 20 latach, pytana o pewną październikową sobotę, odpowiada, że „powinna była wygrać” i to zrobiła. – Budowałam wtedy ranking. Po prostu wyszłam na kort i nie dopuściłam do siebie faktu, że gram z Sereną, co pozwoliło mi zagrać swój tenis.

Nazwisko Williams już wtedy musiało działać na wyobraźnię wypromowane wielkimi wyczynami Venus. Rok wcześniej, niemal dokładnie, bo 31 października 1994, również w wieku 14 lat w debiutanckim występie bez pardonu pokonała w dwóch setach sklasyfikowaną na 58. miejscu, starszą o niemal 12 lat Shaun Stafford. Respektu wobec wiceliderki światowego rankingu Arantxy Sanchez też nie okazała. Prowadziła 6:2, 3:1. Uległa w trzech setach, ale wynik i rewelacyjna postawa nastolatki szły w świat.

Richard Williams, którego Borus wspomina jako człowieka o bardzo silnej osobowości, stawiał na swoim. Córki przedzierały się przez kolejne etapy, dążąc do realizacji jego marzeń o ich wielkiej karierze. Już jako nastolatki podpisały wieloletnie kontrakty opiewające na miliony dolarów. Ojciec słynnych sióstr pragnął sukcesu, ale zachowywał zdrowy rozsądek. Wykazywał się wystarczającą cierpliwością, by nie kontynuować czegoś, co nie zdało egzaminu. Serena profesjonalnego tenisa posmakowała, ale zanim znów znalazła się w wielkim świecie, minęło 17 miesięcy.

W cieniu Venus
Miller od razu przepowiadała Williams świetlaną przyszłość, choć teraz śmieje się z wypowiedzi, którą udzieliła przed 20 laty. – Wydaje mi się, że grałam z celebrytką… Williams dysponuje taką siłą jak nikt inny, ale może tak jak Anna Kurnikowa powinna trochę pograć w juniorskich turniejach, żeby lepiej radzić sobie w meczach. Nie ma zamiennika dla praktyki – udzielała rad młodszej koleżance po fachu. Nie przewidziała, że za kilkanaście lat Kurnikowa przestanie grać, a jej kariera nie wypadnie nawet przeciętnie przy wynikach obecnej liderki światowego rankingu.

Pierwsza pogromczyni królowej kobiecego tenisa, jak wielu ochrzciło Serenę, po latach dochodzi do wielu wniosków. Jako matka dostrzega różne inne aspekty pierwszych kroków sióstr Williams w profesjonalnym tenisie. – Grałam dobrze, ale wiem, że prawdopodobnie się stresowała. (…) W tamtym czasie to Venus była tą, o której wszyscy mówili. Mam dwie młode córki i teraz rozumiem, że młodsza może być w cieniu starszej. Wyobrażam sobie, że to była trudna sytuacja – zauważa Borus w rozmowie z Isaacson. Jej spostrzeżenia są rzeczywiście trafne. Kilka miesięcy wcześniej Venus podpisała przecież pięcioletni kontrakt z Reebokiem wart 12 milionów dolarów. Siostra dopiero stawiała pierwsze kroki w profesjonalnym tenisie.

Pani magister i pani profesor
Wystarczyły cztery lata, by drogi Williams i zawodniczki, która dała jej krótką lekcję tenisa w debiucie, całkowicie się rozeszły. W 1998 roku Serena też mogła się już poszczycić lukratywnym, 12-milionowym kontraktem, tyle że z Pumą, i 22. miejscem w rankingu WTA. Annie zakończyła karierę – także wspaniale rokującą. W wieku 16 lat otrzymała na US Open tenisowe stypendium od Clairol/WTA, a dwa lata później zdobyła nagrodę International Hall of Fame. Kiedy wciąż młoda odkładała rakietę i żegnała się ze sportem, należała do 50 najlepszych zawodniczek na świecie. Do podjęcia takiej decyzji zmusiły ją po części problemy finansowe.

A nadzieja amerykańskiego tenisa, jak już po 17 miesiącach wznowiła dotychczas bardzo krótką przygodę z tourem, to zadomowiła się w nim na dobre – na 20 lat. Już w piątym turnieju pokonała ówczesną czwartą tenisistkę globu, dziewięciokrotną mistrzynię turniejów wielkoszlemowych Monicę Seles, we wcześniejszej rundzie eliminując jeszcze Mary Pierce. Dwa lata później, w 1999 roku, wygrała Indian Wells, pokonując w finale samą Steffi Graf, i zdobyła premierowy tytuł Wielkiego Szlema, zwyciężając w półfinale i finale dwie najlepsze tenisistki świata – Lindsay Davenport i Martinę Hingis.

Podczas gdy Williams wspinała się na kolejne szczeble tenisowej drabiny, Miller kontynuowała naukę, uczęszczając najpierw na studia licencjackie, a następnie magisterskie. Teraz już pod nazwiskiem Borus była tenisistka mieszka w Portland i spełnia się jako matka. Pracowała w roli księgowej dla firmy zajmującej się marketingiem oraz dla Adidasa. Tenisa nie wyrzuciła z pamięci i wspomina dawne czasy. Z filozoficznym wręcz zacięciem ocenia przeszłość, wyciągając kolejne wnioski.

– Boże, nie zdawałam sobie sprawy, że kiedy miałam 18 lat i grałam z Sereną, byłam wciąż dzieckiem. Kiedy przestałam grać w tenisa, też byłam dzieckiem. W tamtych czasach ten sport wymagał wyjazdu w wieku 16 lat, wygrywania i przejścia na profesjonalizm. Nie miałam jeszcze 18 lat, a już czułam, jakbym robiła to od dawna. To była harówka – cytuje obecnie 38-letnią kobietę ESPN. – Ale teraz patrzę na 30-kilku-letnią Serenę I życzę sobie, bym wiedziała kiedyś, że to było możliwe, żeby grać tak długo. To właściwie niewiarygodne, że kariery jej i Venus trwają tak długo i są tak udane.

Droga nie dla zlęknionych
28 października 1995 roku Serena Williams wkroczyła na drogę do wiecznej sławy. Ta mała dziewczynka, która po meczu z Miller wypaliła, że zagrała jak amatorka, zwyciężyła w 21 turniejach wielkoszlemowych, zdobyła 69 tytułów WTA i wygrała 737 spotkań. Od tamtego dnia zarobiła 74 miliony 83 tysiące i 181 dolarów. Dołożyła tę sumę do 240 dolarów i jednego punktu otrzymanych za występ w Quebecu.

Dziś Serena Williams jest synonimem sukcesu, solidności i przełamywania barier. W wieku prawie 32-lat wróciła na tron. I wątpliwe, by jej panowanie zakończyło się w inny sposób niż przez dobrowolną abdykację królowej.

O karierze profesjonalnej tenisistki marzy bratanica Borus. Historia cioci na pewno pobudza jej wyobraźnię. Ale Annie nauczona swoim doświadczeniem i doświadczeniem Williams, odradza córce brata taką drogę życiową. „To wieczna podróż. Jeśli nie jesteś gotowa, żeby być Sereną, opuścić dom w wieku 16 lat i ustabilizować ranking, nie rób tego”.

Antoni Cichy

Walencja: Kubot nie zwalnia tempa

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Rozstawieni z numerem dwa Łukasz Kubot i Leander Paes wygrali z Pablo Carreno Bustą oraz Federico Delbonisem 6:3, 7:5, zapewniając sobie miejsce w ćwierćfinale turnieju w Walencji.

W pierwszym secie Kubot i Paes pewnie kontrolowali własne gemy serwisowe, a zwycięstwo dało im przełamanie wywalczone w szóstym gemie. W drugiej partii jako pierwsi do przełamania doprowadzili Carreno Busta oraz Delbonis, wychodząc na prowadzenie 4:2.

Od tego moment „nasza” para wygrała jednak pięć z kolejnych sześciu gemów, kończąc spotkanie w godzinę oraz 10 minut.

W ubiegłym tygodniu Łukasz Kubot wygrał razem z Ricardo Melo turniej w Wiedniu. Z Paesem Polak gra pierwszy raz i ma szansę zdobyć piąty tytuł w sezonie z piąty partnerem.

W ćwierćfinale polsko-hinduski duet zagra z Chrisem Guccione oraz Andre Sa.


Wyniki

Pierwsza runda debla:
Ł. Kubot, L. Paes (Polska, Indie, 2) – P. Carreno Busta, F. Delbonis (Hiszpania, Argentyna, WC) 6:3, 7:5

WTA Finals: Muguruza nie do zatrzymania

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Garbine Muguruza w znakomitym stylu wygrała z Angelique Kerber 6:4, 6:4. Hiszpanka, mimo dwóch dwusetowych zwycięstw, wciąż nie może być jednak pewna miejsca w półfinale WTA Finals!

To był kolejny świetny mecz w Singapurze. Muguruza imponowała ofensywną grą, częstymi wypadami do siatki i precyzyjnym serwisem (także drugim). Niemka intensywnie pracowała w defensywie, starała się kontrować rywalkę i przejmować inicjatywę. Na pochodzącą z Wenezueli tenisistkę zabrakło jednak Kerber argumentów.

Muguruza rozpoczęła mecz od wygrania dwóch pierwszych gemów, Kerber straty odrobił, jednak w dziewiątym gemie po raz drugi straciła serwis. Przy 5:4 i 30-40 Hiszpanka serwisem wybroniła break point i wygrała także dwa kolejne punkty.

W drugiej partii poszczególne gemy były jeszcze bardziej zacięte. Znów jako pierwsza do przełamania doprowadziła Muguruza, która prowadziła 4:2 i miała dwa break pointy w siódmym gemie. Kerber walczyła jednak na całego i zdołała doprowadzić do stanu 4:4. Końcówka partii znów należała do trzeciej tenisistki rankingu WTA. W dziewiątym gemie Hiszpanka doprowadziła do kolejnego przełamania, a po zmianie stron pewnie przypieczętowała zwycięstwo serwisem.

Tym samym Garbine Muguruza po dwóch kolejkach fazy grupowej ma bilans meczów 2-0; a setów 4-0. Hiszpanka wciąż nie może być jednak pewna awansu do półfinału. Jeżeli przegrałaby w piątek z Petrą Kvitovą 0-2; zaś Kerber w takim samym stosunku pokonała Lucie Szafarzovą; wówczas trzy tenisistki miałaby identyczny bilans spotkań oraz setów i o wszystko decydowałyby gemy.

Przed ostatnią kolejką w obu grupach „matematyczne” szanse awansu do półfinału ma jeszcze wszystkie osiem tenisistek!

"I want to win all the matches I can & hopefully be in the final!" –@GarbiMuguruza #WTAFinals https://t.co/BsZtLJgMfs

— WTA (@WTA) październik 28, 2015


Wyniki

Grupa biała:
Garbine Muguruza (Hiszpania, 2) – Angelique Kerber (Niemcy, 6) 6:4, 6:4

Kvitova: to smutne, że musimy grać przeciwko sobie

/ Antoni Cichy , źródło: wtatennis.com/własne, foto: AFP

– Przegrana prawdopodobnie niedługo pojedzie do domu – nie ukrywała Petra Kvitova, która pokonała rodaczkę Lucie Szafarzovą. Dwukrotna zwyciężczyni Wimbledonu cieszy się, że wkrótce obie będą miały wspólny cel: triumf w Fed Cup.

Czeszki spotkały się w najgorszym możliwym momencie. Dla obu środowy pojedynek był niemal ostatnią deską ratunku. Przegranej zostały tylko matematyczne szanse na awans do półfinału. Nie zmieniło to jednak niczego w ich relacjach. – Przed meczem korzystałyśmy z tej samej szatni i normalnie rozmawiałyśmy. Tak, jak gdybyśmy nie miała za chwilę zmierzyć się na korcie. To dobra dziewczyna i trochę smutne, że już w grupie musimy grać przeciwko sobie – mówiła Kvitova.

– Jesteśmy dobrymi przyjaciółkami z rozgrywek Fed Cup i cieszę się, że już niedługo czeka nas finał Fed Cup, więc nie będziemy przeciwniczkami a koleżankami – uzupełniła zwyciężczyni pojedynku, nawiązując do meczu z Rosjankami w połowie listopada w Pradze.

Kvitova wróciła jeszcze do przegranej konfrontacji z Angelique Kerber. – Czuję się teraz zmęczona. Zdaję sobie sprawę, że w pierwszym meczu byłam trochę nerwowa na początku i nie mogłam grać tak, jak chciałam. Dziś od samego początku naprawdę starałam się być obecna i koncentrować na każdym punkcie. Lucie dobrze mnie zna, więc pewnie dlatego miałam gdzieś w myślach, że trzeba być gotowym od startu – powiedziała.

25-latka miała świadomość stawki pojedynku z reprezentacyjną koleżanką i to ją zmotywowało. – Wiem, że ten mecz był jak finał. Przegrana prawdopodobnie niedługo pojedzie do domu. Starałam się więc grać to, na co mnie stać – podkreśliła.

Dla Szafarzovej debiutanckie WTA Finals najprawdopodobniej dobiegną końca w piątek. Ostatnie miesiące mocno ją doświadczyły. Trafiła do szpitala z infekcją, a od finału w New Haven nie wygrała ani jednego spotkania.

– Myślę, że to jest właśnie najtrudniejsze w sporcie. Trzeba pozostać pozytywnie nastawionym i każdego dnia robić wszystko w tym celu. Trenujesz tak ciężko. Poświęcasz cały wolnych czas i rezygnujesz z wielu spraw, żeby być profesjonalnym sportowcem. A potem coś nie idzie dobrze, jesteś kontuzjowana i nie możesz rywalizować – to właśnie są najtrudniejsze chwile, przez które trzeba przejść – powiedziała 28-letnia Czeszka.

Dla Szafarzovej kończący się sezon i tak był wspaniały. Osiągnęła największy sukces w karierze singlistki. – Wciąż pamiętam, jak stałam z moim trofeum w Paryżu. Wydaje mi się, że dla takich chwil się pracuje i to jest nagroda – wspominała finalistka Rolanda Garrosa, przed którą jeszcze jedno wyzwanie. Za nieco ponad dwa tygodnie może z rodaczkami zwyciężyć w Fed Cup.

WTA Finals: Kvitova lepsza w czeskim meczu

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Petra Kvitova pokonała w dwóch setach 7:5, 7:5 Lucie Szafarzovą w meczu grupy białej i wróciła do gry o półfinał. Finalistka Rolanda Garrosa w drugiej partii roztrwoniła przewagę dwóch przełamań.

Obie Czeszki przegrały pierwsze spotkania i między sobą rozstrzygały, która wciąż będzie miała realne szanse na wyjście z grupy, a która tylko teoretyczne. Pojedynek, jak przystało na mecz tej wagi, należał do bardzo zaciętych.

W pierwszym secie ani na moment żadna z tenisistek nie przejęła na dobre kontroli. Do dziesiątego gema obie zawodniczki pewnie utrzymywały podanie. Przy stanie 5:5 Szafarzova wypracowała sobie break pointa, jednak Kvitova odparła atak. Finalista Rolanda Garrosa miała dwie piłki, żeby doprowadzić do remisu 6:6, kiedy prowadziła 40-15. Straciła jednak trzy punkty z rzędu, co poskutkowało setbolem dla rywalki. Pierwszego Szafarzova obroniła, kolejnego już nie.

Drugą partię 28-latka rozpoczęła wręcz rewelacyjnie. Przełamała dwukrotną mistrzynię Wimblednu w pierwszym gemie, zrobiła to także w trzecim i prowadziła 3:0, mając w odwodzie własne podanie. 25-letnia rodaczka odrobiła stratę, wygrywając cztery kolejne gemy – od 0:3 do 4:3. Miała nawet dwa break pointy na 5:3, ale oba obroniła Szafarzova. Pod koniec seta powtórzyła się historia sprzed kilkudziesięciu minut. Kvitova doprowadziła do breaka w 12. gemie, ponownie przy stanie 6:5.

Zwycięstwo nad koleżanką z drużyny w Fed Cup oznacza, że piąta tenisistka świata znów ma spore szanse na półfinał. 28-latka też ich nie straciła definitywnie. Musi jednak kibicować w drugim dzisiejszym pojedynku grupy białej Garbine Muguruzie, która zmierzy się z Angelique Kerber.